CONTOS DE VELLOS.
A VIDA NON ESTÁ RESOLTA. CONTOS DE VELLOS. Cando un é novo e ten toda a vida por diante para equivocarse unha e mil veces, adoita mirar a xente maior con certa distancia e mesmo con algo de conmiseración. Vémolos camiñar amodo, renqueantes, fronte a nós; co pelo branco, tan fráxiles que parecen feitos de cristal, coma se fosen esnaquizar en mil anacos ao caer no chan; coas mans trementes e milleiros de engurras na pel e no corazón. E, case sen decatarnos, damos por feito, erroneamente, que xa teñen a vida resolta. Cando un é novo non comprende que os nosos maiores, eses aos que chamamos, non sen certa desvergoña, «xente da terceira idade», tamén teñen as súas propias inquedanzas. Moitos deles cargan ás costas unha equipaxe de recordos, sabedoría e vivencias inigualables. Porén, nós apenas nos lembramos deles de cando en vez, case sempre cando precisamos algo: unha boa neneira, alguén que leve os nosos pequenos ao parque ou, no mellor dos casos, alguén de quen botar man cando non che...
