jueves, 23 de octubre de 2014

O QUE NON É.....








O que non está non é
non ten forma,
 e irreal  e borroso.
O que está feito da esencia dos soños
no confía na voz escura do que o ten por certo
é coma a mentira que o corroe,
o esquecemento ruín dun can asilvestrado
vagabundo na chaira,  na que perdido
te acompaña, coma néboa verde.



O que non está
é a fuxida da raia que esvaída no lusco fusco
deste silencio profundo e total
non é, non está, non existe.
O que non existe
é a  húmida larva devorada polo tempo
lostrego fugaz,
 hospede do medo agachado neste burato gris
que cheira a nada.

   






sábado, 18 de octubre de 2014

SEMPRE ........








Sempre que te nomeo 
neste outono ocre do pasado

digo silencio
e un mar de chuvia
inunda as pedras quentes das rúas
que rodean a miña casa.
Sempre que te  nomeo 
digo tristura e penso en ti.
Sempre que te nomeo
 te busco e non te atopo
es coma petalos de mel
e follas secas da praza
onde agardaba por ti noite tras noite
buscándote agachado trala ventá
dos recordos.
Sempre que te nomeo
digo bágoas
e unha luz intermitente que se apaga
na espera desta morte gris
na que vivo.
Sempre que te nomeo
chega a chuvia
porque ti mesmo es
coma pingas de auga




viernes, 17 de octubre de 2014

SETEMBRO. (MARTA DACOSTA)










Hai un estraño xeito de chegar a esta noite
e un camino imposible de soportar ás costas.
Non poderei dicirvos qué é o que tanto pesa
porque non teño modo de atoparme no escuro.
So sei quen sen distancia, soña rosas
sen tregua para adornar o ceo roubado
ao castiñeiro. 

-------oooo---------

Setembro trouxo voces de feras treboadas
o monstruo que durmia espertou despiadado
a chuvia estaba aí
sobre os dedos feridos e sobre o corpo atado.....


 






------ooooooo----------

Quixera abrirme e ser
palabra
documento,
non por chegar a todos,
para falarche a ti,
para unirme ao teu parto
e doerme contigo.






Palabras da sua propia  Autobiografia






Son filla da clase obreira viguesa, un peón de Citroen e unha alestidora de palangres que deixaría o seu traballo para coidar da nena que ía vir. Así nacín eu un San Miguel de 1966 en Vigo.
     Meus pais abandonaron o colexio con nove anos e da súa infancia lembran as penurias e a fame do tempo da posquerra. Aínda así transmitíronme o desexo do coñecemento e o amor pola arte. Da miña nai herdei o gusto por cantar e do meu pai os primeiros libros publicados por Galaxia nos anos 50: CastelaoRosalía ... que eu lía con dez anos, recuperándoos dos ratos e a humidade.
     E pouco a pouco me fun facendo consciente de que a miña lingua era outra. Para min é como un misterio. Aprendéronme a falar en castelán, miña nai nunca falou galego, diso encargáronse as mestras formadas na sección feminina, e meu pai fálao dun xeito completamente deturpado, irrecoñecíbel, o castrapo propio dun habitante dos arredores da cidade. Aínda así, non tiña nove anos cando escribín dúas páxinas de teatro en galego. Gárdaas meu pai, como se fose un incunábel.
     Como querían o mellor para min leváronme a un colexio de monxas: as Carmelitas, gracias a iso, en parte, cultivei o meu rexeitamento á relixión e á clase eclesiástica. Logo conseguín matricularme nun centro público, no Instituto Santo Tomé de Freixeiro e alí comecei participar en concursos literarios. Por esas datas seica se estaba a producir en Vigo a "Movida Viguesa", pero eu, como a meirande parte das miñas compañeiras e compañeiros era allea a esa movida cultural, pouco galega.
     Entrei en contacto con ela catro anos máis tarde, no Colexio Universitario, onde coñecín a algúns debuxantes que se esforzaban en sacar adiante fanzines que morrían por falta de apoios. Pero xa non quedaba nada dela. Contra ela, precisamente, realizariamos o primeiro recital no ano 1987.
     Chegaba abril e un compañeiro que colaboraba con Radio Ecca propúxonos a posibilidade de realizar un recital. Así comezamos a elaborar un manifesto e unha tarde baixo o título de "Na cidade espida" recitamos ante unha sala ateigada de compañeiros e compañeiras de facultade e público diverso. Eramos catro, un deles Fran Alonso, compañeiro de estudios que seguiría adicándose ao oficio de escribir.
     En 1989 rematei a licenciatura en Filoloxía, na subsección, daquela, de Galego-Portugués. Deses anos lembro especialmente a miña participación no Grupo de Teatro de Galego, onde fixen amizade con Roberto Salgueiro, Pablo Rodriguez, Artur Trillo ou Isabel Vaquero. Representamos o Don Hamlet de Cunqueiro no Teatro Principal, con ameaza de bomba incluída.
     Rematada a carreira comecei traballar como docente de inmediato: Compostela, Sarria, Curtis, Negreira ... Tomiño. Nestes anos entrei na UTEG, chegando ser liberada sindical desta organización, o que me permitiu vivir de preto o proceso de unificación que daría nacemento á CIG, onde sigo traballando activamente.
     Son os anos en que comezo facer públicos os meus escritos, primeiro en revistas: Congostra, Olisbos, o xornal A Peneira, onde obtería o meu primeiro premio, Lúa, da Asociación Cultural Rosalía Castro de Cornellá, con ocasión de ter gañado o 3º premio Rosalía Castro ... En 1994 sae á luz o primeiro libro: Crear o mar en Compostela, premio de poesía O Grelo, a partir de aquí virían outros premios e outros libros: Pel de ameixa, González Garcés 1995, Setembro, Martín Códax 1998, En atalaia alerta, accésit do Esquío 1999.
     Durante eses anos, 1987-1998, vivín en Compostela, onde coñecín a moitos dos poetas da miña promoción: Rafa e Miro Villar, Paco Souto, cos que mantiven relación desde moi cedo e, máis tarde, Eduardo Estévez, Estevo Creus ...Con eles colaborei para levar adiante distintas empresas, a máis ambiciosa e a máis recente Letras de Cal, onde entramos a participar 18 escritores para publicar obra inédita dos máis novos.
     Nestes anos composteláns participamos activamente en recitais, quixemos compartir e difundir a poesía, e o primeiro grande froito deste labor foi o contacto entre nós mesmos: Chus PatoLupe GómezYolanda CastañoEmma Couceiro, Verónica Martínez, Igor Lugrís, Olga Novo, Celso Fdez. Sanmartín, María Lado, Isolda Santiago, Sechu Sende, Mónica Góñez, Marilar Aleixandre, a parte de todos os xa citados anterioremente.
     Os meus libros individuais son todos resultado dun certame literario. Por que? Porque ao principio era máis doado ampararse no anonimato dun concurso, pero ao pasar dos anos non conseguín publicar nunha editorial, seica porque xa tiñan unha lista de espera moi ampla. Supoño que isto deixará de ser así proximamente. Esta situación, pola que tamén pasaron outros poetas do meu tempo, foi o que nos fixo considerar a necesidade de crear unha colección que atendese aos máis novos, especialmente aos que nunca publicaran, e penso que foi unha moi boa idea, neste momento hai xa varios títulos na rúa e a colección ten unha calidade notábel. Pero que conste, porque el non o dirá, que en parte todo isto, non me refiro soamente a Letras de Cal, débese a Rafa Villar, ao seu empuxe e ao seu ánimo, e tamén a Eduardo Estévez, que tomou o relevo do traballo que supón Letras de Cal e todo o que xira ao seu redor.
     E máis nada, só que procuro escribir co corazón, co firme propósito de revolverlle o estómago ao que se senta fronte aos meus poemas, e que aínda teño que escribir o poema máis importante, pero non sei cando poderei facelo, porque ese, o poema comprometido co tempo en que estou a vivir e coa miña condición humana, precisa dunha voz sólida e un pulso firme.

miércoles, 1 de octubre de 2014

POEMA PARA MI QUERIDA DIENTES ROTOS.- CHARLES BUKOWSKY.....




Conozco a una mujer
que compra rompecabezas
chinos,
piezas que finalmente
logra encajar,
con precisión matemática
ella resuelve todos sus
rompecabezas.
Vive junto al mar,
pone azucar en el patio para las hormigas
y sobre todo cree
en un mundo mejor.
Tiene el pelo blanco
que rara vez peina,
tiene los dientes rotos
y usa ropa de trabajo grande y floja
sobre un cuerpo que
la mayoría de mujeres desearían tener.
Durante muchos años me irritó
con lo que yo consideraba
excentricidades
(como poner cáscaras de huevo en remojo
para darles calcio a las plantas)
pero al final cuando pienso en 
su vida,
y la comparo con otras vidas
aparentemente más interesantes, originales
o bellas,
comprendo que ella hirió a menos gente
que cualquiera que yo conozca
(y con herir quiero decir simplemente herir)
Ha pasado épocas horribles,
épocas en las que tal vez yo podría
haberla ayudado más,
porque ella es la madre de mi única
hija
y una vez fuimos grandes amantes,
pero ella se fue
y como he dicho
es quien ha herido a menos gente
de todos cuantos conozco
Si lo consideras así,
bueno,
ella ha creado un mundo mejor.
Ella ganó..
Frances, este poema es para
ti.

Charles Bukowsky (1920-1994). Poema para mi querida dienes rotos. 

Fermosisimo poema que veño de ler no face, no muro de ISABEL TORO, esta rapaza ten a capacidade de recopilar os mellores poemas dos mellores autores, e de recrearlos coas imaxes de fotogramas de peliculas inesquecibles, e fotografos de primer orden....Formidable traballo o que fai, as veces no face non so se atopan memeces......).As fotos son miñas da serie ESTAMPAS URBANAS.



 Escritor americano, Charles Bukowski fue uno de los autores más influyentes en la literatura americana del siglo XX gracias a su estilo personal, transgresor y cargado de sentimientos en estado puro.

Nacido en Alemania y criado en la ciudad de Los Ángeles, Bukowski estudió periodismo sin llegar a terminar sus estudios. Tras esta etapa comenzó a escribir al tiempo que viajaba por los Estados Unidos realizando todo tipo de trabajos.  Fue después de sufrir un colapso debido a una úlcera sangrante que comenzó a escribir poesía. La mayor parte de esta época (años 50) fue descrita por Bukowski en varios de sus relatos autobiográficos.

Durante la década de los 60, Bukowski trabajó como cartero y comenzó a publicar sus escritos en revistas como The Outsider y a colaborar para medios independientes como Open City Los Ángeles Free Press.

En 1969 decidió dedicarse en exclusiva a la escritura gracias a la confianza mostrada por su editor John Martin. Su primera obra, El Cartero, fue publicada ese mismo año. A esa novela seguirían otras tan famosas como FactótumHollywood Pulp, además de numerosas antologías como La máquina de follar Erecciones, eyaculaciones, exhibiciones; también hay que destacar las recopilaciones de sus artículos en prensa como Lo que más me gusta es rascarme los sobacos.
La obra de Bukowski influyó tanto en Estados Unidos como en el resto del mundo y su obra fue traducida a más de doce idiomas. Su vida inspiró la película Ordinaria locura y también Barfly, cuyo guión fue escrito por el propio autor.

Charles Bukowski murió en San Pedro el 9 de marzo de 1994.


------------