lunes, 24 de octubre de 2016

V ENCONTRO DE POETAS EN BONAVAL. (IV ENTREGA).



Nova entrada resumo do que foi o V encontro de Poetas, poesia e musica en Bonaval (Compostela), no que o redor de unha vintena de poetas, musicos e artistas, nos dimos cita para recitar e escoitar os soños, encantos tristuras e ledicios dos que mellor saben facelo, no incomparable marco da Igrexa de Santo Domingo de Bonaval.

Hoxe toca o turno os poemas de; 



ANTONIO GARCIA TEIJEIRO
ANTOM LAIA LOPEZ
MARIA LOZANO FUEGO
DAVID OTERO..



ANTONIO GARCIA TEIJEIRO


OLLOS NO  MUNDO


Hai moitos ollos no mundo,
ollos ledos e baleiros,
pequerrechos, preguiceiros,
ollos tristes e profundos.

Ollos ollando os abrentes,
ollos con olladas frías,
ollos de noites e días,
olladas de ollos doentes.

Ollos claros e marróns,
azuis, negros, verde escuro,
ollos que baten nos muros,
ollos-corisco e limón.

Ollos das pombas feridas,
ollos limpos, meiguiceiros,
ollos que aluman carreiros,
ollos de olladas perdidas.

Hai moitos ollos na terra,
ollos ollando as olladas
doutros ollos e as moradas
de tantos ollos que berran.


                                                           ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO                   

                                                                                 (Do poemario “Paseniño, paseniño”)


SEN TI

                                                                                        
Voz sen verbas:                                
silencio.

Mar sen auga:
deserto.

Sol sen raios:
misterio.

Luz sen brillo:
coitelo.

Man sen man:
un berro.

Dor sen laios:
o tempo.

Eu sen ti:
inferno.
                              
                              ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

                      (Do libro  Na fogueira dos versos. Edicións Xerais.1996)














ANTOM LAIA LOPEZ....

                                                                     Era Galicia un puro val ou oco
                                                                     de densidade verde e fume morno.
                                                                     
Era Galicia a chaira mais espida
                                                                     inerte néboa sobre ilhó de lodo...."poesia enteira de h.bens".


GALIZA ESPERANÇA ANGOSTA.(inédito)


SETEFONTES caminho de todos os caminhos ao pé das casas
SETEFONTES nas rotas proseguidas no devecer dum canto
SETEFONTES nos olhos daquel rapaz que toutinhava entre a névoa
SETEFONTES entre o meu Río nas Terras do Bozelo murmurando
SETEFONTES como a Galiza asolagada entre os ilhós dos vales
SETEFONTES na dorna que navega indómita na minha caracola
SETEFONTES na mirada viva do Alexandre sempre vivo
SETEFONTES do Courel dos tessos a Vilanova dos Infantes
SETEFONTES nos ninhos que acoubilham nas ponlas os pássaros
SETEFONTES na nossa pátria ateigada de alalás na madrugada
SETEFONTES no mar que derrota mil fronteiras em infinitas águas
SETEFONTES caminho de todas as congostras ao pé das casas

trigo comunal nas vagoadas nas que as Balteiras parirom
filhas rebeldes como guadanhas de ferro inmorredoiro.

GALIZA ESPERANÇA ANGOSTA,velho pais de carvalhos-
ergue-te e anda
ergue-te e anda.





SONHOS DE TANGARINA---"AS MARGENS DO TEMPO"

Eu tinha umha montanha no fondal dos olhos,
era pequeninho como um segredo de almofada,
enfianhava numha orquestra sons de tangarina,
sonhava co canto dos grilos,coa voz dos pássaros.

Eu tinha umha montanha no fondal dos olhos,
era um neninho pirata na noz que navegava,
era umha barquinha que surcava polas poças,
era um raparigo de tambores de folha-lata.

Eu tinha umha montanha de seixo perdurável,
eu tinha brinquedos de madeira e olhos de prata.
Amassava na lama bonequinhos de esperança,
jogava a brincos sobre os areais molhados.

Era eu um meninho de olhos grandes na montanha
aló-no tempo aquel-quando os animais falavam

e ainda agardo umha floresta de flores azuladas...



MARISA LOZANO FUEGO


PRETÉRITO SALGADO

Arrecende a nostalxia.
Un arume a beizo durmido
póusase nas pálpebras.
Chove,
e cada gota de saraiba
agarima coma escuma de mar.
O ar sabe a peixe e a liberdade,
sereas travesas
esvaran polas rochas suplicando
un vestido feito de brétema.
Canto, choro,
os saloucos
berran como rudas treboadas,
golpean a face do silencio.
Murcha, seca, maldita,
toda a saudade do meu peito
estoupa
nun Arco da Vella
húmido,
morno.
Cuspe de anxos
molla a pel
e comezo a murmurar oracións
que non teñen senso nin nome,
a eses deuses que posúen cola,
e que respiran a través de branquias.
Na beira do mar,
expirou
a derradeira verba de amor
e de sal,
a última promesa
dos meus iris.
Hai pretéritos
que endexamais
volven a conxugarse
en primeira persoa do plural.

Marisa Lozano Fuego




QUERO ROUBARCHE UN BICO


Quero roubarche un bico
que cante louvanzas de vento,
que teña sabor a lenda.
Un bico puro, bravo, tenro,
cos ollos feitos de azufre
e os beizos
de nonmeesquezas.
Un bico que arda e castigue,
que xee.
Un bico paixón e un bico tenrura,
un bico opaco, un bico espello...
Un bico envelenado, un bico escudo,
protector da dor,
da loucura.
Un bico que quepa nas mans
e que non quepa na razón,
un bico que barra lembranzas
e que absorba
os imposíbeis.
Quero roubarche un bico
tan preguiceiro
como osado,
tan misterioso
como certo.
Quero roubarche un bico,
se mo prestas
xa non sereia ladroa de peles,
e gostarei
de cumpri-la condea
entre as túas mantas,
baixo a túa lingua.




 DAVID OTERO
                                  
BONAVAL
A LETRA DE RESISTENCIA..........

Imos polos camiños de humildade,
nesa fachenda de así,
sementando o uso da palabra nosa
e sendo máis NÓS… cá nunca.
Velaí devanceiros nosos
a vida noviña e fresca
de mulleres e de homes
de traballo solidaria…e xusta.
Vida noviña e fresca
defendendo o comunal,
recoñecendo en plenitude:
o ben, o mal…o regular.
Vida noviña e fresca
implacable coa mentira
e coa traizón
e cos voos rasantes de voitres… ( e de gaivotas)
Vida noviña e fresca
que non semelle unha rareza
e que vai na fileira soberana
a compás da amorosa e colectiva conciencia
Devanceiros nosos, honra popular,
nisto sabede… que non haberá fraxilidades.
Nós, na palabra e na obra…, non imos permitir
que a miseria se consolide.
Os nosos corazóns latexantes feitos versos,
a palabras que alborexan enormes primaveras,
resisten e loitan pola vida,
pois o inimigo…non é de fiar.
david otero, outono en Bonaval MMXVI.



NOS SOÑARES A VIVIR

Hoxe os versos , palabra a palabra…
tamén son fríos como folerpas de neve
que nos abrazan e nos avisan
de vivencias e de imaxes.
Pois así queremos na poesía
facer memoria e vida de nós,
corpo e densidade,
en poemas materia…de combate.
Hoxe os versos non veñen…
dun simple falar.
Pois elas non son nenas de calquera noite,
nin de calquera outro momento
que alimente escuros tempos.
Elas… non son esas.
Elas non son vidas traballadas encollidas
ás que lle dar sabor,
nin son carne gobernada,
nin diso nada… cociñado.
Hoxe os versos non veñen…
dun simple falar.
Elas non son quen lle consenten
ao teu impor,
nin calan por moito que lles berren
e responderán ao teu correo…sempre.
Elas farán que as tornas sexan outras,
que cambien as direccións dos medos
e que as mans se collan na loita e na esperanza
superando calquer sentencia.
Hoxe os versos non veñen
dun simple falar.
david otero, outono en Bonaval MMXVI

viernes, 21 de octubre de 2016

V ENCONTRO DE POETAS EN BONAVAL (III).- OS MUSICOS.

No marco do V encontro de Poetas en Bonaval do pasado Domingo dia 16 en Compostela, tivemos a sorte de contar coas intervenciòns dos musicos.-


MANOEL DE FELISA
CLARA PINO E PABLO VIDAL
MIGUEL ALONSO


Sen esquecer a enorme gaita de Placido Rozas, que veu especialmente dende Lalin, para interpretar Negra Sombra, diante da tumba de Rosalia, no Panteon de Galegos Ilustres, e rematar co Hinmo do Reino de Galicia. 

Hoxe tocalle o turno a eles, e nada mellor que escoitar unha breve intervenciòn de cada un, en forma de video caseiro, polo que pido desculpas, xa que a calidade do son, e a imaxe, deixa moito que desexar......





Lamentablemente non temos ningun video da intervenciòn de Miguel Alonso, o que pedimoslle desculpas, pero non saleu digno de escoitar  ningun dos que lle fixemos. 

 

jueves, 20 de octubre de 2016

A BIBLIOTECA NO SEU DIA (DAVID OTERO).

A BIBLIOTECA NO SEU DÍA



Nós andabamos por libre, cóntanme unha lectora e un lector.Cada un polo seu reconco. Pensabamos que a lectura era cousa de soidades consentidas.Mesmo daquela pensabamos que así estabamos ben coas nosas lecturas. E non. Pois, sen saber unha do outro, entramos na biblioteca e atopamos moitas “ elas” e moitos “ eles”coma nós. Atopámonos.E agora desexamos fondamente sabernos “nós” consolidados ( que de verdade aínda falta, leva os seus momentos).E así foi como nos lanzamos,Botámonos polos tantos mundos. Os das e dos que nos metéramos na rolda aquela tan primorosa de lectoras e de lectores.Tamén o fixemos polos tantos mundos dos libros.E así se foi creando, vaise creando, un mundo xigante de mundos. Universo de nós. Todo o fixemos porque nos petou. Cos libros. Na biblioteca. Coas bibliotecarias. Para así instalarnos mellor fóra, nas rúas, nas casas e nos nosos propios lugares de nos atopar para vivirnos íntimamente tantas cousas. Tanta vida.
Notamos que as nosas experiencias collían máis de moito para encher as nosas vivencias de amantes e de amados. Por iso sempre volvemos ao facer ourado de ler e da lectura. Ao prateado inmedible dos libros. Na biblioteca. Nas Bibliotecas. Alí recordamos con gusto os tempos de ir por libre, que non eran feos, pero estes momentos de arestora, os de nós, na biblioteca sobre todo, vannos de moi ben. Tanto que nos colocan, que nos poñen , xusto e máis no que desexabamos.
A biblioteca deixou de ser ese lugar de baleiros feitos silencios a palabrapouca, a curtapalabra Volveuse unha festa popular interminable.Xa que logo culta. Menudo amor alí. Na casa de libros e de lecturas ( dunhas, que tamén hai outras que non se fan alí).Lavabos de certas soidades asumidas agora liberadas. Espazo no que avanzar e conquistar. Pintando e repintando. Sabendo que pintamos. Facendo e refacendo, Soñando e desexando. Que é dicir sentindo. Que é dicir comunicando. Que é dicir lendo. Con tentos e contentos. Con libros. A sinfonías acompasadas a momentos de corazóns latexantes que van medrando, medrando, a cada ilusión. A cada animación..Indo e vindo.Sen querer marchar de alí , da Biblioteca, así polas boas ( aínda que irse a outros sítios fai falla).
E saberás, dixéronme ela e el , que todo iso antedito éche moi guapo. Que merece a pena vivilo. Que non é obligatorio. Claro que non. Pero non se sabe o que se perde. Probade. E xa nos diredes. A nós pasounos esa marabilla. A nós pásanos.Na Biblioteca. Nas Bibliotecas.




david otero, escritor.

(+) palabrapouca e curtapalabra van xuntas a propósito.


V ENCONTRO DE POETAS E POESIA .(POETAS EN BONAVAL II. )

SEGUNDA PARTE DO ENCONTRO DE POETAS E POESIA CEREBRADO EN BONAVAL O PASADO DOMINGO DIA 16 DE OUTUBRO.

O  RECITAL.-
Vou ir publicando progresivamente as intervenciòns dos poetas e musicos que tomaron parte no V encontro de poetas e poesia, en Bonaval (Compostela), por orden Alfabético segundo o programa establecido previamente para o evento. Hoxe os seis primeiros poetas....


Teresa Ramiro
Miguel Angel Alonso Diz
Romina Bal
Luz Fandinho
Xoan Xose Fernandez Abella
Irene Fernandez.

intervencions musicais de CLARA PINO E PABLO VIDAL, no inicio da apertura do recital, e de MIGUEL ALONSO, o rematar do primeiro bloque de poetas. 



TERESA RAMIRO.-

         CÉNIT

Chamará un día o siléncio 
a porta
e as palabras sairán da miña boca 
orfas
tal vez o tempo me alonxe para sempre 
do mar
impedindome abrazar 
o horizonte.
Lentamente no ceo extinguirase 
a lúa 
e a noite cubrirame 
de sombras 
adentrareime entón na miña 
infancia 
entre árbores e rios camiñarei 
sonámbula





                                   SOMBRAS

 
Habitame o devalar do día , na procura dun tempo
onde as noites non se ateigen de tristura.
Habitame un corpo regado coas augas
das lágrimas que baixan buscando o rio.
Habitame un tempo no que me soñei
bailando na madrugada, ata acender o dia .
Habitanme espirais de rosas con espiñas 
que se cravan no ventre, baixo o fulgor da lúa.
Habitame a friaxe gris e o silencio nos ósos
embalada polos ventos de unha espera e un olvido .
Habitame a soedade , coa brisa da poesia 
que das miñas tebras é , a única porta aberta .
Habitanme os versos , nas marxens do tempo
para ollar os mares nos que mergullo a tua ausencia.




MIGUEL ANGEL ALONSO DIZ

                               

Retorno ao país dos ananos sen moverse da habitación   33.


IX
Vivo no país do lixo
onde nada ten valor
onde se fura a terra
onde se caza o reiseñor.
Vivo no país do lixo
entre o verso e o rancor
entre nenos sen lingua
entre traxes sen corazón.
Vivo no país do lixo
e inda gardo no interior
a forza dun cativo
a voz dun enorme canón.
Por iso disparo versos
contra o ceo violador
contra o cego político
contra o comprado trobador
Por iso disparo versos
contra o pérfido editor
contra o peito baleiro
contra o oído do invasor.

RetornoAnanos.
Vivo no país do lixo
durmo en caixas de cartón
non degoiro diñeiro
son un latexo soñador.
Constrúo o meu nome baixo a idea
de que Galiza é unha gran nación,
de que o único lixo que hai na terra
somos todos nós! Camiñantes grises
homes e mulleres sen vocación,
pais que lle cortamos a tenra lingua
ós nosos propios fillos por temor
Vivo no país do lixo
son galego por sangue
e por un inmenso amor,
o meu nome é Miguel Ángel
e se credes que son perigoso…
tedes toda a razón.

RetornoAnanos_


ROMINA BAL

nunca bailamos, 
os nosos corpos non danzaron, 
non se moveron acompasados
sen palabras,
fomos só folhas de carballo que se rozan ao vento,
na igrexa, dentro da igrexa, á par dos santos,
crin ver unha luz de lealdade nos teus olhos,
un día tras un banco vermelho fronte ao mar
cando me dixeches que non podías deixar de mirar para o verde dos meus olhos...
Era todo unha verdade desas que pasan coma as nubes

II

Mataron a luz faltos de electricidade
cun vento famento de seitura
estrándoo todo de carpazas, de avinza, 
tinguindo de azul, case lilá, un monte ermo,
atrincheirado tras os penedos,
chove,
e elas olhan dende o curuto un triste encoro espido de babuxa

 III.


Eu, independência,
sou mulher
desempregada
deslinguada
perseguida
e ilegal.



LUZ FANDINHO

Rosalia:
Agachan e transforman
a crueza
da túa historia
e queren amosar
de ti,
unha "santiña chorona"
cando ti
deches exemplo
de arriscada
e reivindicadora.
No teu peito latexaba
a semente da xustiza
e ò pretenderen enterrala
das feridas do teu peito
xurdiron
roseiras de rebeldía.

II.

Eu quérome bañar
na transparencia das palabras,
palabras que rebentan
as estreitas canles da censura,
palabras que refutan
a se disfrazar con falsos veus
de hipócritas pudores,
gústanme as palabras
que non usan taparrabos
que locen o seu sexo
coma os paxaros
e as flores,
coa impúdica inocencia 
das bolboretas
que liban os néctares
no sexo espido das prantas que son
as flores, pintadas de espermas
e seme, mensaxe de novas esperanzas.


XOAN XOSE FERNANDEZ ABELLA

SE DIGO ROSALÍA

Se digo Rosalía,
digo amor á xustiza;
se digo Rosalía,
digo amor á verdade;
se digo Rosalía,
digo amor ó seu pobo,
digo amor a Galiza;
se digo Rosalía,
digo amor ós humildes,
ás viuvas dos vivos e dos mortos,
amor ós emigrantes;
se digo Rosalía,
digo profundidade,
e vida verdadeira,
de sombra e luz,
cravo esencial,
e fondas soidades...

Fuches unha adiantada,
unha gran precursora,
unha gran pioneira,
feminista inmortal,
unha muller completa...

E tiveches que ser
estranxeira na Patria,
cunha Lingua que estaba,
e ti tamén, e todos, e todos nós,
lonxe, lonxe, moi lonxe
de estar normalizada...

O día que o Galego
sexa a lingua empregada
en tódolos ensinos,
e na Arte, e na Ciencia,
e na Literatura.
E tamén na Política,
e na Prensa, e na Radio,
e na Televisión,
e na Tecnoloxía,
e en todos, todos, ¡todos!
os eidos,
sen excluír ningún...

Entón, e só entón,
terás ti, e teremos
a Patria desexada,
universal e nosa Rosalía.

Os Tilos, 10/xullo/2.016


Xoán Xosé Fernández Abella



TRÍPTICO SOBRE O PRESTIGE


I

(Este poema reciteino na Estrada o 14/Nadal/2002) co título
"Prologuiño sobre o Prestige" que antepuxen ó que dediquei ós
premiados co sobranceiro San Martiño)

¿Ata cándo o capital
fará o que facer lle peta,
sementado morte e ruína
nas augas, no ar, na terra?

Maldigo os moitos Prestiges
e a cantos deles se ceban,
e a cantos te orixinaron,
criminal marea negra.

Bendigo a axuda e o afán
dos ben nados que se empeñan
en que nunca, ¡Nunca máis!
estes crimes acontezan.


Os Tilos, 14/Nadal/2002



II

NUNCA, NUNCA, ¡NUNCA MÁIS!


¡Vivas leccións de heroísmo
dannos as xentes do mar,
de humanismo e cristianismo,
na súa loita singular
contra o chapapote-morte
que os pretende aniquilar!
Pero dá con xente forte,
rexa, baril, abnegada,
que no loitar ten seu norte.
Xente por min admirada,
que exemplo de heroes son,
e que teñen moi gañada
a meirande admiración,
que levo, como tesouro,
grabada no corazón.
E contra o egoísmo mouro,
vil escravo do diñeiro,
el berra como un estouro:
A loita, agora, o primeiro,
pero desexo ademais
xustiza, e un verdadeiro
nunca, nunca, ¡Nunca máis!


Os Tilos 19/Nadal/2002



e III

VOLUNTARIOS


Benia! para os voluntarios
que nos están a ensinar
exemplo de solidarios.
Acoden, para axudar
-de Galicia, España, o Mundo-
as nosas xentes do mar.
Traen no peito un profundo
sentir solidariedade
contra tanto abuso inmundo.
Aquí aprenden a verdade:
que as nosas xentes do mar
están a necesitar
xustiza, non caridade.


Os Tilos, 19/Nadal/2002


Xoán Xosé Fernández Abella





 IRENE FERNANDEZ

Cada ser humano ten unha historia que contar, unha alma que espir, unha pegada que imprimir.
Cada segundo das nosas vidas, nace unha nova árbore do amor. As verdades por descubrir saen de entre as sombras.
Xa que todos merecemos sabelas, permitídeme, por favor, aportar a miña.
Durante o comezo dos tempos, soubemos que podiamos relatar poesía propia e ilustrar outras vidas. O pincel é a ilusión, e o lenzo a nosa pel, onde apertamos as cores da vida. Sabedes que a nosa existencia está chea de contrastes, por iso non precisades negar os vosos medos. É certo que poden ferir, mais é san aceptalos. Ás veces pregamos que unha voz nos dea esperanza, unha aperta longa e sincera, lembrándonos que non estamos só(a)s, como facedes coa vosa música. É algo adorábel, digno de agradecer. Penetra nos oídos e tamén nos corazóns.
Quen debuxa estas letras, baixo esta chuvia de outubro, escóitao con tal gratitude que non pode ocultalo máis. Esa sensación tan reconfortante chegou á nosa beira nada máis chegardes vós, exemplos de entidades cunha importante misión.
A misión é expandir a vosa luz tan especial. A habilidade de calzar outras areas. Coidar doutras sen ser vistas, mais si sentidas. Quizais non sexades conscientes disto, mais expresades as verbas cunha dozura que só tedes. Espero que sigades transmitindo o voso poder aos seres que atopedes e aos que xa coñecedes. Nas vosas mans fica a responsabilidade máis doce: seguir cultivando esta marabilla de terra.
Agora é o noso turno de vos lembrar o moito que valedes, malia ficar atrapad@s no ollo do furacán. A grandeza medra en vós, faivos bailar no aire e dominar a treboada. Conservade a vosa esencia, a vosa maxia. Pasade o resto da vosa existencia arroupando outros pasos.
Grazas por facernos espertar. Grazas por axudarnos a recuperar a esperanza e facernos sentir máis vivos ca nunca.



MIRIAN FERRADANS.

Hoxe advertíronnos que rematou a estación de camiñar descalzas.
Dixéronnolo os serios e as follas.
Díxonolo a auga fría daquela fonte,
os homes tristes que pasean normas.
Debemos tapar os pés, eles queren camiñar a cegas.

Ninguén pode botar raíces no descoñecido. Os corpos no escuro non medran.
A terra é hostil na estación do cambio da folla.

Somos de forza perenne. Eles deberían sabelo.
Na casa onde nos criamos, os toxos daban de durmir ás bestas.
A nós acubillounos a palla seca e a alerxia.

O esvaradío da folla, a caída:
queda prohibido camiñar descalzas
e sen fillos.
Situámonos fronte o frío, espidas / cambio de estación
Achegamos as nosas mans ao ventre, preparadas para a ventisca.

Cae a folla, no Pasaíso sempre é primavera.
Non temos froito, somos de folla perenne
situarémonos fronte o frío.
Berrando.

II.


Unha casa escura e aventada onde aínda os mortos sentan cada día,
un retrato, unha postal da súa ausencia,
esa, podería ser a miña Patria.

Un souto onde o vento retorne da ferida do pasado
e devolva o seu lamento
pendurado nas ás
dun paxaro incandescente.

Unha muller cosida de parte a parte,
as súas vísceras valentes,
os seus beizos rotos,
as costelas partidas por algún Adán.

As negadas, o seu idioma,
esa podería ser a miña Patria.

Aquela nena que maldice os credos
regalándolle pecado
a quen lle torceron os dedos de tanto apretarllos.

A voz silenciada,
o decálogo insurrecto do homes de metal,
aquel ladrillo de Bertold Brecht para ensinar a casa,
a terra cubrindo os teus osos de pobo
o teu alfabeto de sangue, a xustiza…
esa podería ser a miña Patria

Unha bandeira esgazada polo vento,
a forza das mareas contra o dique,
o seco do sol no salitre de agosto
as mans que teceron estas que sosteño hoxe
e a  nosa lingua de sangue, e os nosos pés de terra
e aquela estrela
esa é a nosa Patria.




A Raiña do Vento.....Miguel Alonso en youtube...

https://www.youtube.com/watch?v=CL49JLkqoSI