lunes, 25 de marzo de 2013

ESQUISSO DE VIAGEM (MARIA PORTO).




ESQUISSO DE VIAGEM

Tenho vindo ao pôr-do-sol
Nas tardes que não te vejo
Ter com as tuas palavras
Por vezes um tanto aladas
Que me ouvem ao recolher
Oferecendo-te os momentos
No recôndito de mim
Em confidência de ares cálidos
Em cumes feitos carmim…
E são os seixos que sinto
Na planta irregular dos pés
Que avisam, já é hora!
Não tarda aí o tom sépia
Aquele escuro mentiroso
Que nos leva a luz do dia
Tomando mão ao medroso…
E no regresso ao ninho
Alcanço uma viagem
Aquela que tu traçaste
Com lápis sem grandes regras
Debruada nos esquissos
Da tua mesa de trabalho
Em momentos de eleição
Onde devolveste a liberdade
Ao astro emparedado…
Se quiseres dizer-me a data
Vou preparando a paisagem
Semeando alguns amores
Perfeitos se eu souber
E renovando a aragem
Com perfume das flores…
Nas jarras não valem nada
Modificam sem pudores…
E nos campos que semear
Ficarei mesmo no meio
Lá plantarei um olmeiro
Que tu possas visionar
Para não teres de percorrer
Um tão longo caminho
É que já passou agosto
É já maduro o outono
De frutos-folhas-rascunho
Clonadas de pergaminho
Com rastos de alegria
De saudade
E sinfonia
Onde a vida é movimento
E urgente a ventania…
(Fermoso poema de MARIA PORTO, o debuxo é de Francisco Lopes, e as fotos coma sempre son miñas).

domingo, 24 de marzo de 2013

O RIO QUENTE DA VIDA...




E de súpeto

o río da vida

negro

cóma-las bagoas quentes

dos invisibles

canso de se confundir

nas augas salgadas dos océanos

encadeado sempre

os escuros destinos dos homes

decidiu o seu regreso a orixe de todo ser

o ventre preñado da nai.

Mais alá dos cumios brancos dos recordos

mais alá, si escaso, das profundidades

das fontes dos abandonados e esquecidos soños,

mais alá de todo-lo coñecido e ignorado.

E así, comezou a se recoller

pinga a pinga nos regatos e as torrentes

nas fervenzas e os encoros de augas sucias e

pestilentes, podres de esperanza

xenerosas en desencanto e morte.

E ninguén na terra estéril dos durmintes

se decatou do que foi silencio

arrecendos de nada

ausencias de palabras
oídos xordos e gargantas secas.

Así foi coma

na inmensidade dos paramos

o gris das estepas foi presente

e as flores murchas

osos dos cadáveres sedentes

fóronsenos de éntrelos dedos tortos

cara ningures, coas augas cristalinas

deste o noso rio da vida..


jueves, 21 de marzo de 2013

WALT WHITMAN.-



Hojas de hierba (fragmento)--WALT WHITMAN.......
No dia mundial da Poesia .Hoxe 21-03-2013.

"Creo que una brizna de hierba no es inferior a la jornada de los astros
y que la hormiga no es menos perfecta ni lo es un grano de arena...
y que el escuerzo es una obra de arte para los gustos más exigentes...
y que la articulación más pequeña de mi mano es un escarnio para todas las máquinas.
Quédate conmigo este día y esta noche y poseerás el origen de todos los poemas.
Creo en ti alma mía, el otro que soy no debe humillarse ante ti
ni tú debes humillarte ante el otro.
Retoza conmigo sobre la hierba, quita el freno de tu garganta.
(...)
Creo que podría retornar y vivir con los animales, son tan plácidos y autónomos.
Me detengo y los observo largamente.
Ellos no se impacientan, ni se lamentan de su situación.
No lloran sus pecados en la oscuridad del cuarto.
No me fastidian con sus discusiones sobre sus deberes hacia Dios.
Ninguno está descontento. Ninguno padece la manía de poseer objetos.
Ninguno se arrodilla ante otro ni ante los antepasados que vivieron hace milenios.
Ninguno es respetable o desdichado en toda la faz de la tierra.
Así me muestran su relación conmigo y yo la acepto.

jueves, 14 de marzo de 2013

MANUEL MARIA.......OS LONXES DO SOLPOR.




Non sabemos se primeiro foi
a  luz ou a palabra,
a palabra da luz,
a luz da palabra
a palabra sen luz
a luz sen a palabra.
máis a palabra ten luz
e pode, quizais, acontecer
que a luz non ten palabra.


------------oooooooooo--------------

Levamos toda a vida amando
a palabra,
loitando coas palabras,
tentando vencelas,
denudalas
e ficar apenas
coa lúcida pureza da palabra
para que sexa unicamente
claridade,
musica
resplandor
tremor puro
que poida
mover e conmover a creación.
----------------oooooooooooooo---------------------

O pobo que deixa perder a sùa palabra
creada, herdada,usada,revelada,
aquela que lle é propia e singular,
a que é unicamente súa,
està empobrecendo o mundo
e perpetrando o seu propio genocidio.
Ese pobo vil
ollará aniquilada a súa membranza
e o seu nome indigno
borrarase, sen máis, do universo;
hai agresións á beleza e ao espirito
que a vida non tolera nin perdoa.

sábado, 9 de marzo de 2013

INVISIBLES COMA NOS....A MIÑA MOSTRA FOTOGRAFICA EN SANTIAGO DE COMPOSTELA

INVISIBLES COMO NOS.....
Algunhas noites gusto  acubillarme entre a herba, en silencio, e contar estrelas,
en paz comigo mesmo.
Errático, fugaz, incomprendido, miro o ceo escuro como os meus pensamentos
pretendendo saír indemne na loita contra as sombras que me afogan, a traizón.
Combater tanta intemperanza
someter nun vaso de auga, este remuiño de nostalxias,
e deixar que pase como tormenta de verán.
Mentres estou a contar estrelas, cometas e planetas no firmamento dos soños.
 
“INVISIBLE”; que non se pode ver.
Calidade dun Corpo fisico de non poder ser visto en condicións normais de luz.
Un corpo pode non ser visto cando:
  • Estar detrás dun obxecto.
  • Es da mesma cor o aparencia que o fondo.
  • Está nun ambiente que resulta  escuro en demasía o luminoso en exceso.
  • Está no punto cego do observador.
  • Está alterando a súa propia forma e sustancia, xa sexa biolóxicamente  ou  tecnoloxícamente.
Os meus invisibles, atrapados na instantánea do click impertinente da cámara “Están, pero no se ven”,” son pero non existen”, sofren, choran, nacen crecen e se reproducen e finalmente morren, como todos nos, pero non importan a ninguén. Teñen voz pero ninguén os escoita. Non contan, non opinan, non molestan, son “un mais”, números, datos estatísticos,   cidadáns do mundo, inexistentes , irreais, invención do ollo que é capaz de mirar mais alá da materia e pensar na vida, na historia destes todos nos INVISIBLES,  mais alá do propio egoísmo dos nosos problemas cotiáns.     Invisibles coma min....
Angel Utrera  






jueves, 7 de marzo de 2013

JOHN LENNON - Woman (Sub - Español )


Cicais mañá
cando esperte o teu lado
embriagado polo cheiro doce
do teu corpo espido
Mentres a miña mirada
non abrolle a luz
na escuridade da calma
e o silencio da noite insomne
cicais me sinta so
e chore bagoas  quente
de sangue.

Columnas de papel, de Xosé Vázquez Pintor

http://cadernodacritica.blogaliza.org/

Columnas de papel, de Xosé Vázquez Pintor

A fecunda relación existente entre quen fai ficción e se proxecta no universo das colaboracións xornalísticas constituíu na nosa tradición un factor ao quen sempre cómpre estar, ao meu ver, moi atento. De Rosalía de Castro a Curros, de Otero Pedrayo a Risco, de Celso Emilio Ferreiro a Álvaro Cunqueiro, de Manuel María a Eduardo Blanco-Amor…, existe unha liña continua e coherente que pasa por espellar opinións e puntos de vista nos medios de comunicación escritos, nomeadamente a través das páxinas dos xornais.
            Persoalmente gárdolles moita querenza aos libros deste carácter polo que neles se aprende, organícense baixo o criterio que for  pois,  alén do valor intrínseco que poden atesourar, medra neles un proceso de revaloración, de dignificación mesmo ao poder analizarse con outra perspectiva que non sexa a que se deriva en moitas ocasións dunha lectura xeito fugaz que  os condena ao reino do efémero. Por iso, ao pouco que se lean con atención, non é difícil atopar elementos que se entrecruzan con outras dimensións dos traballos narrativos ou poéticos de quen os subscriben.
            Neste ronsel é onde cómpre situar o presente Columnas de papel, de Xosé Vázquez Pintor, unha antoloxía dos artigos que o escritor radicado en Cangas subscribiu en diversos medios –boa parte deles neste mesmo xornal-, que agrupa baixo o título de “A lingua e outras vidas” e que viron a luz orixinalmente entre 1987 e 1993, á espera doutro volume que completa este camiño ata a actualidade.
            O volume, dedicado a quen foi director de Edicións do Cumio, Carlos Blanco respecto de quen conflúo no recoñecemento, recolle en esencia artigos de opinión que posibilita atravesarmos os campos da memoria, vermos pasar os días, as estacións e as paisaxes a través dun prosa limpa  e en tantas ocasións escintilante, na que se empresta unha especial atención ás expectativas e vivencias vinculadas coa lingua de noso, pero non só pois tamén hai crónicas de experiencias concretas ou análises da percepción do universo da emigración –un dos máis fermosos, para min, é o que relata o encontro no entorno familiar co actor Tacholas-. Ao tempo, vertébranse achegamentos á actualidade política galega, estatal ou mesmo internacional; súmanse reflexións ao fío do mundo do ensino nas que teima na precisa promoción da literatura nas aulas e mais na sociedade galega coa que tanto estou de acordo; esculca nos medios de comunicación ou no que denomina o “catastro” da cultura galega, sen esquecer as homenaxes “literarias” rendidas ás figuras de Lueiro Rey, Berceo, Celaya, Otero Pedrayo, Arturo Cuadrado ou Álvaro Cunqueiro ou ao mundo da dramaturxia en xeral.
            Sinala no propio libro Vázquez Pintor que estas que aquí recolle son “palabras de papel, como quen di que as leva o vento”. Agora, tras sacárselles a aparente poeira, veñen para quedar, para informar, para divertir, para reflexionar como cando afirma con brillantez e discretamente que “Galicia é cousa de amor, máis que de citas e de números” ou cando escribe que “estamos a vivir unha serie de secuestros íntimos: a palabra, o gozo, o tempo, a paisaxe…”.  Eu alégrome, e moito, que se publique este libro, para non  esmorecer.

Esta recensión, baixo o título de «Palabras do xornal recuperadas», publicouse nas páxinas do suplemento «Culturas» de La Voz de Galicia, o 2 de marzo de 2013.

 (Copio e transcribo tal cual o artigo publicado no blog  Caderno da critica de Ramon Nicolas, onde nos conta das novas andainas de XOSE VAZQUEZ PINTOR...).



martes, 5 de marzo de 2013

CRISTINA GENDE......"CUNCA"




No  limiar do seu poemario Cristina Gende, “Cristina de Merza”, nos abre a porta e marca os nosos pasos polo doce devagar do seu pais dos soños mais íntimos que vai nesta “Cunca” baleira de mentiras e chea de sentido e sentimentos, viaxe ao interior dun mesmo.
Mais a pregunta a que imos ir descubrindo resposta dun xeito imprevisible e novo , cunha linguaxe directa, as veces monosílabos bastan, o longo destas sesenta paxinas máxicas, destes  mais ou menos trinta poemas atrapados no branco da folla e no vértice escuro do baúl dos recordos desexos e inquedanzas,  labirinto de debuxos e puntos suspensivos, as veces olladas sen querer de inocencias infantís coma o propia autora atrapada na sinxela candidez da nenez, a femia do presente e o descoñecido.
Retomo o fío dos meus pensamentos e me repito a pregunta: ¿Quen é Cunca?.¿Que é Cunca?. ¿Por qué e para que Cunca?.
Cunca é muller, quen recibe, quen se enche, quen proclama a súa condición e tantas outras cousas que non se escriben con palabras…….(A autora mesmo se fai a reflexiòn e dase resposta paralos curiosos cama min.).
A poesía de Cristina é singular, non define nin resulta concluinte, so suxire e deixa a nosa mente fuxir polo ceo morno das palabras, coma na musica das fontes e a murmurio do vento éntrelas follas dos carballos dos nosos montes nestes invernos grises de solitarios cheos de vida propia,  invisibles coma nos atrapados nun tempo en un espazo que non é noso nin tan sequera resulta doado de esquecer.
E tempo dos recordos, os soños e as ilusións desta Cunca que se retira na cova do silencio, onde falan voces luminosas e claras, onde podes agardar abismos coma buratos negros que nos engule e converten en po sideral materia gris das estrelas sen brillo no firmamento dun tempo ao que abrir o corpo espido e amar, amar sempre, coma fai esta Cunca, de Cristina  esta dona Cunca, cunqueira.
Os poemas desta Cunca poesía nos deixan o amargo sabor dos conformes, pasmados de corazón e ollos ben abertos o que xa se foi, pero quedou atrapado nas palabras e os versos libres de Cristina de Merza; poemas das catro estacións da vida; primavera, descuberta, tristeza morna e Cunca baleira, tal vez algún día ao volver a terra húmida da vida que se nos foi entrelos dedos das mans.
Velaí tedes as súas fermosas palabras coma remate en tanto sentados nas pedras frías desta escaleira a nada ,ficamos trala venta quente do escuro agardando pola vida desta “Cunca” de todos nos:

“Vou ao encontro da noite escura
Noite escura sen fondo
burato negro
poderosamente me chama
loba solitaria
camiña sen rumbo
loba nai
loba femia
salvaxe
sae da frondosidade da cova
Nada a agarda”.....
 
 

domingo, 3 de marzo de 2013

DESPEDIDA....(MUSICA DE MARIA RAMOS FERNANDEZ),

Cando te vaias
Lévate contigo o perfume das flores no verán
o sabor salgado dos meus bicos
o recendo agre do teu corpo de muller suada baixo meu corpo
e as miñas bágoas.
Cando te vaias
déixame aberta a venta dos medos e inquedanzas
a porta dos desexos
o baúl dos recordos
a as nostalxias.
Cando te vaias
déixame soñar
cas ondas do mar
as areas molladas das praias
e gardarei para sempre
no baúl gris das bagoas quentes
o tempo que xuntos devagamos docemente
onte, hoxe ,
xa sei que non haberá maña.
Cando te vaias
recorda canto te quixen
e que aínda sinto como a primeira vez
as túas entregas de amor primeiro.