lunes, 30 de mayo de 2011

LOS ADIOSES ROTOS


Cuando te vayas
Llévate contigo el aroma de las flores en verano
El sabor salado de mis besos
El olor agrio de tu cuerpo de mujer sudada bajo mi cuerpo.
Cuando te vayas
Déjame abierta la ventana de los miedos
La puerta de los deseos
El baúl de los recuerdos
Las ondas del mar
El tiempo.
Cuando te vayas
Recuerda cuanto te quise
Y que aún te siento.

POR VECES EU TAMEN CHORO..


Por veces Eu tamén choro
Dóeme a alma e tremo
E te añoro.
Por veces Eu tamén síntome so
E procuro na compaña das flores
o silencio das follas nos outonos mortos.
Por veces, Eu tamén estou sen ti
E sinto frío, dor e medo.
Por veces soño en ti
E por ti me verto nas areas de praias inventadas.
Por veces non espero nada
Por veces agardo a túa chegada
como as papoulas o inverno.
Por veces nada e real
Todo é incerto, sarabia, sombras
escuridade do inferno.

jueves, 26 de mayo de 2011

O MEU FILLO DAVID.






Ten dezaoitos anos recen, dende fai uns dias. Ven de rematar o Bacherelato cuns magnificos resultados. Toda a vida por diante, os mellores soños, e desexos para a vida que està por descubrir. Ten toda a osadia, e valentia que os pais xa imos deixando polo camiño. Tan so ogalla que a vida che trate ben, Ogalla sexas sempre unha boa persoa. Ogalla atopes a felicidade os comapañeiros, os amigos, as cousas, que fan maravillosamente fermoso a antura de vivir.
Entre tanto sintome orgulloso, moi orgulloso dos seus razonamientos, do seu inconformismo, das suas esperanzas en acadar un mundo mais xusto e mellor para todos.
Ogalla que che vaia bonito¡¡¡Meu fillo¡¡¡
Estes dous artigos falan del, das inquedanzas e anhelos dos seus amigos, e da xuventude que estamos a estragar polo noso egoismo e falta de pudor, foron publicados na Voz de Galicia, e na revista do instituto IES Laxeiro de Lalin, onde ainda estudia, por puoc tempo xa. PArabens tamen para os profesores, e educadortes deste centro, proque canalizan e alimentan o espiritu libre dos nosos rapaces.

sábado, 21 de mayo de 2011

LAGRIMAS....Nuno Guimaraes




Làgrimas,sao pedacinhos de alma que escorrem
quando està escuro
sáo sentidos confundidos feridos pela saudade
sáo goticulas de orvalho condensadas
na superficie gelada das palavras que tu dizes
ou que náo dizes
deixando que o inverno tome conta do meu peito
percorrem rugas de expressáo triste
em enchentes transbordantes de lembrancas
e inundam a face sedenta de um sorriso
Làgrimas sáo de sal
sabem a sal, trazidas por vento forte na alma da maresia
sáo pérolas alinhadas em enfeites de catarse
e sáo por hoje a minha companhi.


(Vienis (um) as. Solidao---De Nuno Guimaraes). Unha poesia chea da pasion pola vidam preocupada e comprometida co sofremento e coa dor do home, coa saudade do amor, e a melancolia polo fracaso....

martes, 17 de mayo de 2011

Pensamentos de uma pessoa (in)comum



Contou as gotas de chuva
uma a uma
sem pressa
nem tempo de acabar

...Contou as lágrimas
que deixou cair no mar
numa eterna saudade
de o ter ao seus pés

Lágrimas de sal
sal de mar

Por vezes quando chove
do sorriso se esquece

Outro fermoso poema desta poetisa, ou poeta Portugues.

ADELE - 'Make You Feel My Love'




Sentir-te
entre cada brisa
de um mar
que me navega
no corpo

sentir-te
entre cada linha
de um olhar
de fogo

sentir-te
e ter-te no coração
de um sonho
sem nó

Precioso poema dun escrfitor ou escritora Porugues. Non sei o nome, xa que no facebook, non se identifica...Sintoo

lunes, 16 de mayo de 2011

POIS EU ESTOU A CONTINUAR......EN GALEGO.






POIS EU EN GALEGO……



Veño de participar na xuntanza, algúns din “manifestación”, a prol da nosa lingua materna, e so atopo unha palabra para definir tódalas sensacións e vivencias tan intensamente sentidas nesta fermosísima maña Compostelán; Abraiado.

Medio milleiro de entidades de moi diversas tendencias e cores políticos respaldaron a convocatoria que fixo a plataforma pola defensa do Galego, e a verdade e que superou a lo menos a participación mais optimista esperada.

Agora virá a guerra de cifras, para uns; cincoenta mil persoas, para outros case cen mil....

A única realidade que espero serva para que mais dun político de poucas luces, reflexione e mediten profundamente sobre o conflito absurdo onde eles mesmos pola súa prepotencia, e falta de sensibilidade social, andan metidos.

A resposta de xente do pobo, a pantomima esperpéntica da xa famosa enquisa, que pasará os anais da estupidez humana como símbolo do que non debe facer nunca unha goberno, nada mais tomar posesión, e ó proxecto de reformo contra todos, o primeiro contra o que vai é contra o sentido común, do decreto sobre a normalización e uso do noso idioma, foi hoxe contundente.

Saberán recoñecer o seu erro, ou polo contrario seguiran contra vento e marea adiante, contra todo e todos......Verémolo, sen dúbida.

Entre tanto: EU EN GALEGO.



-Artigo que publiquei no Faro, hai xa case un ano,m ou mais,.....As mesmas razons daquel enton estàn a movilizar a xente deste Pais noso, sen desmaio- Maña dia Das LEtras Galegas, dia instituxcional en defensa da nosa lingua, os xornais han de publicar paxinas, en Galego, e rios de tinta sobre o tema, volveran a aparecer a favor ou en contra, xa se sabe. Pero nos os caladiños, a xente coma min, temos a obriga de seguir pelexando polo que queremos deixar os nosos fillos, o unico que xa nos queda do noso,...O patrimonio, a cultura, a forma de vida, a LINGUA....

sábado, 14 de mayo de 2011

EN CAMPAÑA.......





AO PE DO FARELO
EN CAMPAÑA.

Pois nada amigos, xa estamos outra vez metidos nunha desas campañas electorais que cando rematan che queda unha sensación rara de mal corpo, como se estivera un saíndo dunha gripe non ben curada.
Xa temos de novo as bandeirolas, os carteis coas fotos dos candidatos cun sorriso de plastilina, os muros empapelados, e as paredes cheas de pintadas e garabatos, aínda mais do que as padecemos a diario.
¿Eu?; pois ¿que queren que lles diga?. A min particularmente toda esta parafernalia paréceme deprimente.
Imos ver, non é que Eu non crea ou mesmo defenda a Democracia como o mellor dos sistemas políticos posibles. Evidentemente me repugnan as ditaduras, e os sistemas totalitarios, o teño claro con eles.Non , dende logo, o que pasa é que Eu sempre crin na “Democracia, como dúas palabras en unha. Demos-Pobo, e Cracia-goberno”.
Sistema político polo que na Polis, a cidade Grega, no 15oo antes de Cristo, tomaban as súas decisións en asemblea, e baixo o asesoramento e dirección do Senado, no que se achegaban as persoas de mais idade, e por conseguinte, presumíase que con mais experiencia e sabedoría.
¿A que lles sona isto?. O mesmo que agora; ¿ Non si? . Tempos nos que apartamos os vellos porque molestan, e alá vai para o asilo.
Para min iso è o autenticamente valido da democracia, non isto que temos montado nas sociedades mais ou menos civilizadas, nas que os nosos amigos políticos pasan olimpicamente de nos, e so buscan o seu propio beneficio, como meta, como fin económico, ou ansia de poder, segundo as motivacións persoais de cada quen.
Hoxe en día os políticos chegan os partidos :A servirse de, non a servir a.....
Despois claro, as consecuencias as pagamos todos nos, corrupción, malversación, ineptitude, incapacidade, amíguesmo. Mesmo nalgúns casos os postos pasan de pais a fillos, como se foran vitalicios. Vamos como nas monarquías, o cargo e hereditario.
Isto é perverter o sistema, quéirase ou non, e o único que produce e desencanto, cansazo e abulia na xente, que acaba dándolles as costas e pasando olimpicamente dos plebiscitos, velaí o porqué do continuo aumento dos índices de abstencións, en cada unha das pasadas eleccións.
A min paréceme que seria un san exercicio de democracia limitar os mandatos, e a militancia, como Conselleiro, Deputado, Senador, Alcalde ou o que sexa como moito a oito anos, despois, amiguiño para casa, e deixa sitio a alguén que chegue con novas ideas, con mais pulos, aire fresco e gañas de traballar.
Agora, xa o sabemos todos temos casos nos que as Alcaldías, parecen feudos, cotos pechados, cortijos particulares, vitalicios e sempiternos. E fago o que me peta, porque non teño que render contas a ninguén.
O mais curioso desto e ler as promesas, ou compromisos electorais, polo que cada partido presenta o seu Candidato, a min sempre me xurde a mesma dubida, cando vexo as dos que están no poder; caramba ¿E porque non o fixeron xa, se tan boa cousa é?...
E nas dos opositores; En vez de criticar, porque non aportan construtivamente novas ideas, e din o que eles farían, para mellorar aquelo que critican.
Pero claro iso como din un bo amigo meu da aldea, e pedirlle Peras os Olmos.
O que non pode ser, non pode ser, e ademais e imposible.
Angel Utrera

jueves, 12 de mayo de 2011

EL AMARGO OLOR DE LOS SUEÑOS.....


Aquel instante olia a humedad amarga.
Los arboles lejanos surgian de la nada fantasmagoricos, grandes y sombrios, arrullando mis pensamientos con la dulce sinfonia de las hojas que rendian tributo al Otoño
A cada paso, me detenia indeciso dejando mi mirada perderse en la negra hojarasca mientras sentia que mis pulmones se vaciaban del olor de la venganza putrefacta, asfalto corrupto de calles indecentes, donde moraba mi hastio.
Que insipido me resultaba vivir.....
Lentamente, sin ser consciente de ello, me fuì hundiendo en el lodazal barriento de mi Yo; borracho inconsistente.
Cuanto màs solo y huraño, màs extraño me sentia conmigo mismo.
Cuando mas aislado, insolidario y silencioso, màs sentia que me atrapaban las garras de la muerte, y mas dificil me resultaba escapar de su empelagosa compañia.
Sin darme cuenta levantaba una muralla entre Yo y el resto. Y me fuì volviendo hacia mi mismo, como un caracol que se encierra en el interior de su fragil coraza, creyendose a salvo de todo.
Asi aprendì a estàr solo, y en los sueños y fantasias que fuì viviendo encontrè el bàlsamo necesario para curar las heridas de mis frustraciones y desengaño......

jueves, 5 de mayo de 2011