viernes, 28 de diciembre de 2012

NON É SÓ ISO.......

Non é só
que sen ti non saiba respirar
dígoche que non sei vivir,
e non vivo.


Non é só, sequera
que sen ti estea durmido
anestesiado, inerte, borracho
ou quizabes baleiro, ausente, perdido.
Non é so que sexa a morte
o meu destino.
É que sen ti todo
semella ouvido, cansazo, medos.
Non é que non atope sentido
as cousas do día a día
as miradas cómplices
as apertas de corpos espidos
as bocas ansiosas de linguas fundidas
o amor en débeda pagada.

 Non é so vivir agachado
vagabundo, neste delirio.
Non é que te vexa nas sombras escuras
das congostras dos camiños.
Non é que bote en falta os teus bicos doces
o teu alento cálido
os teus susurros, os xemidos roubados.

E, meu amor, que non teño razón nin sentido ca vida se me escapa entre-os dedos
dende o corazón ferido
tan de cansazo vencido e certo.
E que teño so bágoas, marmullos de fracasos e nostalxias
e boto en falta os teus aloumiños.

miércoles, 26 de diciembre de 2012

O FORMIGUEIRO......

 
 
O planeta esta cheo de formigas negras.
Nacen, viven, se reproducen e morren.
Viven en destartalados e enormes buratos
buratos labirínticos dos que resulta imposible saír
Non hai quen de atopar o camiño correcto
e fuxir lonxe, escapar sentir o ar fresco
límpido, puro dun novo día.


 
 
As formigas viven e se podren na lama putrefacta
destes buratos sen fondo no que cren vivir felices.
Para saudarse se tocan cas súas antenas negras
tamén as usan para despedirse
para comunicarse novas de interese
ou transmitirse información vital para a colectividade
para o ben común de formigueiro
tal e coma a eles mesmos lles gusta repetir
para sentirse útiles, e imprescindibles as outras formigas.
Aínda que soen compartilo todo
tamén as veces algunha resulta egoísta de mais
e garda para si, por exemplo
a descuberta dunha boa fonte de alimento,
un terrón de sucre,
un anaquiño de pan
pequenas miserias e egoísmos. 


 

Nas épocas de escaseza
as formigas loitan pola comida,
e case que sempre as palleiras terminan baleiradas
e vense na obriga de saír a roubarlles o alimento
as outras formigas veciñas
así e como comezan as contendas e se crean fronteiras
claro que coma son tan pequenas
e non teñen osos
poden pasalas por entre calquera dos buratos da madeira podre
destas estúpidas barreiras
creacións e artificio dos formigones ao mando das guerreiras.


 

As formigas son moi xenerosas e gregarias
Precisan do calor e do contacto case que permanente
das outras, das compañeiras formigas.
Ainas, obreiras, e raíña unha soa claro
e a que ten a capacidade de poñer ovos,
curiosamente sen practicalo sexo,
elas so perden, co gusto que da e nolo usa.
Claro que tampouco hainas formigos e formigas
así que non sei como ían facer
nin onde ian meter, os formigos as formigas, digo
a súa cousa, ou membro se o tiveran, naturalmente.
Estes ovos no formigueiro
chegado o tempo hanse converter 
en milleiros de novas formigas
Así que se morren cen, non pasa nada,
ainas a miles nas celdiñas, agardando o seu intre
Eu vivo no quinto piso dereita do meu formigueiro
de cemento e cristal




Eu son tan so unha mais
das formigas obreiras invisibles
caladas,e inútiles  que malgastan o tempo de vivir
O planeta esta cheo destas formigas, estúpidas.
Nacen, viven, se reproducen e morren.
O seu mundo e tan so un túnel neste formigueiro sen fin
No que non se pode ver a luz da saida, porque nola hai
E no que cremos vivir un soño de felicidade irreal cara a morte
A final defintivo.  
 (Fotos de Sara Saudkova- Pabel Kiselev- Atuschi Suwa y Pedro Costa):

miércoles, 19 de diciembre de 2012

CREPUSCULO.



Estou afeito a convivir comigo mesmo

no crepúsculo,

na raia, no limite entre a luz e a sombra

do horizonte,

a linde mais negra e hostil do que ninguén coñece.

Vivo no derradeiro andar do tempo

na estación do outono

sentado nas escalinatas destes días grises e brumosos

onde as arbores espidas de follas e recordos

treman e pingan na inquedanza das dubidas mais frías.



O intre do crepúsculo no é doado

so podes estar seguro de que o sol da noite está morrendo

e que a vila esmorece de brétemas e desidia

mais alá do presente,

sen futuro

e nos recordos da xente

esquecidos para sempre.

Loito e berro por prender as luces

rachar a negrura da morte

facer brotar as flores

Mais impotente deixo que os meus ollos

mollen as pedras do chan

en bagoas quentes

roubadas de corpos traslucidos e intermitentes.


Achego a miña man a fiestra inimiga

e os vidros fenden e me fan sangue que non mana

porque coma os tebregosos osos do mais alá

xa non existe nada

tan so na mente do crepúsculo vermello

a idea permanente da negrura.

O crepúsculo.

martes, 11 de diciembre de 2012

DESEXO.


Vinme no espello do baño tal e como estou agora
aquí tendido, na súa cama suada
despois de ter feitolo amor
así espido;
o sexo fláccido colgando coma unha pinga de chuvia
das arbores pintadas de outono
o pelo  revolto
e o meu corpo deforme e emboutado
en graxas xeneroso e sobrado,
o ventre avultado de mais
e as pernas tortas coma un monicreque de feira.   

E case que inconsciente
deixei fuxir un berro horripilante,
 unha gargallada a destempo
que escorregoume vistosamente
pola comisura entreaberta dos meus labres
ata sentirme noxento, indesexable, putrefacto
coma un cadáver.
E mentres vaciaba a vexiga
entrou ela, luxuriosa, apetecible, cálida
abrazoume por detrás pegando os seus peitos brandos
a miña espalda.
O seu pubes  refregábase contra lo meu traseiro
e coma un autómata, nun acto reflexo e inconsciente
os meus dedos se perderon no interior da súa ferida quente da vida
xogando co clítoris mollado sen reserva
ata sentir a súa respiración acelerada 
en tanto sentín coma a súa lingua buceaba en todos e cada un
dos meus mais escuros recantos
paralos que  Eu era un descoñecido
e a súa man avariciosa empezaba o xogo de novo 
movéndose ritmicamente
arriba e abaixo sen descanso
atrapada  a miña verga renacida polo encanto do desexo
nun dislate pretérito de pracer e sexo
no que me afundín rendido
ata que nun espasmo  derrameime alasando

saciado na súa boca cálida
atragantada do meu semen estéril
tan desexado coma inútil e espeso.

 

INVISIBLES COMA NOS....A EXPOSICION.





http://www.catrogatos.com/2012/12/charla-encontro-da-exposicion-invisibes-coma-nos-de-angel-utrera-no-ies-anton-losada/http://
O enlace para saber mais da miña exposicion e conversa cos rapaces do IES ANTON LOSADA, da Estrada..... 

www.catrogatos.com/






lunes, 3 de diciembre de 2012

NO PAPEL QUE MUDO ESCOITA....BALDOMERO IGLESIAS (MERO)

Se tes que chorar, chora
Desafoga en liquidámbar as ausencias que te mancan
Fai danzas as súas fantasmas
sobre os brilos do sol en cada bágoa.
Expresa en mudas verbas as nostalxias.
Mais, se podes, aprende a non chorar
e vence as mágoas.
Mira máis alá do que ven teus ollos,
busca a través da transparencia
no alén do ceo azul
que algún dia ascenderá o horizonte
porque o amor vence a morte
e insiste na esperanza e a preserva.
Aposta polo sosego
que tras das noites espera:
onde menos se conta, está a sorte.

(NO PAPEL QUE MUDO ESCOITA.Tratase dun poemario de mais de 360 poemas, case que un para cada dia do ano, ilustrado con debuxos de Sabela Arias, e no que hai un pouco de todo; xentes, sentimentos, afectos e desafectos, lembranzas e paisaxes  ....a vida a seguir. Recollidos por este musico, poeta, boa xente que traballa,sofre, ri e sementa coa suor e as bágoas dos ausentes

domingo, 2 de diciembre de 2012

LA OSCURA CAVIDAD DE TU VIENTRE...

La oscura cavidad de tu vientre


me cautiva, me subyuga, me domina

me siento prisionero

del calido misterio de tu herida

salada a veces,

dulce siempre.

 Opaco enigma
en que me pierdo como la luz en la noche
despertando con el alba traicionero,
enredado entre tus piernas
sobre sábanas hùmedas y miedos nuevos.
Soy como Teseo en su laberinto
como Icaro volando hacia el sol ardiente
con sus alas de cera derretidas
escondido entre tus sueños
sobre tu pecho caliente.
 Penetro en ti hechizado por el aliento de tu espalda


atrapado en el misterio de la vida

del deseo y el miedo que se pierde

y en el fondo inerte en que buceo

de arenas movedizas

de fuegos del averno

de olas transparentes

de mares en tormenta furiosa convertidas

me vierto en lujurias, entrega y anhelos

y me rindo a tus preguntas de mujer,

diosa y hechicera de la vida que engendras

màs allà de la muerte

de este sexo que persigo


cuerpo a cuerpo

beso a beso

entre caricias, sudores, sabores en blanco y negro

y la profunda herida que devoro

ahito de ti, de tus jadeos,

y del fuego abrasador de tu deseo

que enciendo mientras te susurro al oido

te quiero.....


(Preciosas fotografias de Marc Dubord y Vladimir Clavijo)

sábado, 1 de diciembre de 2012

CHUVIA DE ANGUSTIAS.- POEMA DE NUNO GUIMARAES.

a manhã acordou


cheia de chuva de angústias

cheia de tormentas

de medos

de dores, escorrendo

pelos dedos

de águas nervosas

encharcando a pele

enfiando-se pelos poros

chegando aos ossos

que rangem alto

em gemidos de tempo e bolor




Oh corpo abandonado

em esperas longas

e pavores difíceis de entender

Oh alma maldita

que se arrasta em utopias

frias impossíveis de aquecer


Oh opressão parasita

catarse troglodita

Pára! Ouve-me!

deixa-me morrer!

(FERMOSO POEMA DO POETA E PROFESOR EN VILMA-LITUANIA;NUNO GUIMARAES, PARALOS QUE QUEIRADES COÑECER MAIS DEL....namiñagavetablogspot.com. TEDES A SUA POESIA).