domingo, 29 de marzo de 2015

QUIERO VIVIR UN SUEÑO....







Quiero un palacio de cristal entero
quiero vestidos de seda
y de colores; un pañuelo.
Quiero zapatitos de hielo
y abalorios de consuelo
encajes en mis camisas
joyas de hoja de lata y un sombrero.
Una jaca de terciopelo, quiero,
con la que pasear las tardes de secano
entre el azahar de los limoneros
y el perfume de tu pelo
cubierto por las biznagas del miedo.
Quiero el calor y el fuego
 de tu cuerpo traicionero
mientras llueve en las largas noches de invierno
y escuchar las canciones de los muertos
en la voz quebrada de los viejos.
Quiero soñar un sueño
quiero palmas y jaleo
y vivir entre las flores
en las ventanas de rejas
 de los callejones muertos .
Quiero borrar las sombras de tus ojos
del pasado del futuro de los que se fueron.
Quiero sentir la brisa salada del mar
y recuperar el olor perdido de las noches
bajo los balcones del tiempo.
Quiero seguir soñando

quiero soñar un sueño.





ESPIRTE.........








 Denudarte, espirte docemente
verte espida é soñarte,
desvelar o misterio desta entrega consentida
iinfatigable
recorrendo en saliva poro a poro
o camiño ata o instante
no que os xemidos e murmurios culpables
se comparten como amantes
en un pacto incruento de pernas entrelazadas
de bocas insaciábel
de mans ousadas e atrevidas
sen palabras
derrubados en  sosego
 corpo a corpo agachados no silencio
feitizo de  amor e sexo.
Verte espida e apurar o sabor suave
da ferida que non doe
na que verter a semente cálida da vida
que brota dende a escura cova do teu ventre
e na que durme a orixe do desexo.
Verte espida e recorrerte
perdéndose no labirinto da carne
e afundirse nela unha e mil veces
entrar e saír do teu corpo
 baixo o meu peito tremente
nun combate sen sangue, sen duelo, nin morte
buscando sen desmaio consolo
nas ardentes areas  da luxuria
mentres te quito o vestido
mentres espida de todo
 me miras
e Eu de novo te miro e te aloumiño
te admiro e digo o teu nome.....





jueves, 12 de marzo de 2015

Leonard Cohen - In My Secret Life

Te vi esta mañana 

que te MOVIAS tan rapido 
parece que no pude aflojar mis manos 
en el PASADO
y te echo tanto de menos. 
no hay nadie a la vista. 
y aún estamos haciendo el amor 
en mi vida secreta. 
Yo sonrío cuando estoy enojada. 
engaño y miento 
hago lo que tengo que hacer 
para salir adelante. 
pero sé lo que está mal, 
y sé lo que es correcto. 
y moriría por la verdad 
en mi vida secreta. 
Espera, espera, mi hermano. 
mi hermana, agárrate fuerte. 
Finalmente conseguí mis ÓRDENES
Voy a estar marchando por la mañana, 
marcha a través de la noche, 
movimiento cruzar las fronteras 
de mi vida secreta. 
Miró a través del papel. 
dan ganas de llorar. 
a nadie le importa si la gente 
vive o muere. 
y el COMERCIANTE quiere el pensamiento 
que es blanco o negro. 
gracias a Dios no es tan sencillo 
en mi vida secreta. 
Me muerdo el labio. 
puedo comprar lo que me dicen: 
desde el más reciente éxito, 
a la sabiduría de la antigüedad. 
pero siempre estoy solo. 
y mi corazón es como el hielo. 
y hay mucha gente y frío 
en mi vida secreta.

viernes, 6 de marzo de 2015

OS FERRANCHOS DE BIBI.-........










FERRANCHOS DE BIBI.-
Jose Luis Abeledo (BIBI) è o escultor da madeira e o ferro.,como puiden comprabar recentemente admirando parte da súa obra colgada nas paredes do CAFE DE MILI, en Lalin, onde artistas consumados e aficionados coma min temos a sorte de poder colgar as nosas obras, e de paso aprender dos demais.

 As esculturas de Bibi nacen do mesmo material no que atopan o seu ser, a súa esencia na preexistencia dunha idea, dun soño que se materializa golpe a golpe. Son os propios elementos, os que teñen atrapado no seu interior esta obra, que Bibi libera e comparte conosco.



Cada unha das pezas son unha historia en se mesma, e polo tanto constitúen un xeito diferente e moi especial de ver, paladear e comprender a arte que brota húmida das mans deste formidable creador, deste artista, que entende o acto de creación coma unha composición, unha entrega, unha aventura máxica na que descompoñer o pasado dun trato vello e inútil, ferruxe e madeira acarunchada en algo novo, que coma ave Cénit xurde da cinza do esquecemento baleiro para quedar por sempre atrapado na fermosura do que os soños de Bibi trouxeron onde agora quedaron atrapados.


Ferros consumíndose na humidade do aire, partes sólidas e liquidas dun planeta inútil e baleiro, nunha atmosfera cero de pasado. Ferro e madeira para traballar, para dar forma e reconverter, duro e dócil ao mesmo tempo, doce e suave, ferro quente, e ferro frío, madeira nobre e arte que ten o seu berce na terra seca e estéril do artista.

Ferranchos son os ferros, as pezas en desuso, das palleiras e alpendres esquecidos das nosas aldeas baleiras de risas que chama por nos e nos recorda o que somos,  o que fomos, o que temos agochado na noite dos tempo, nos buratos negros do corazón do artista, deste Jose Luis Abeledo, Bibi que enche os nosos días de café ao tempo que soña e reinvinta a arte figurativa dos ferranchos....     
ANGEL UTRERA........

martes, 3 de marzo de 2015

NA SOIDADE DA NOITE.....







Na soidade da noite
Camiñaba a escuras, acochado polo silencio negro da noite doce, mais un intenso medo oprimía o seu peito e atenazaba na gorxa un berro quente que loita por saír a pesaren dos esforzos que o home de auga facía por controlalo. Sentía os latexos do seu corazón golpeando enfebrecido contra a capa protectora do peito e as costelas,  demandando a bocaladas mais e mais  oxixeno para manter o seu ritmo entolecido, coma un pez fora da auga que està a piques de morrer de asfixia.
Aquilo era medo. Autentico e real medo o descoñecido. Tiña medo porque o ignoraba todo. Non sabía onde estaba, descoñecía totalmente onde ia,  ignoraba que estaba a pasar no seu entorno de sempre. Sabia que o medo o envolvía e facíalle incapaz de pensar e sentir con claridade. Atopábase en poder dun mecanismo vital de autodefensa, incontrolable e   imprevisible que dependía totalmente de reaccións químicas automáticas do seu organismo en función das descargas eléctricas das neuronas sobre os músculos do seu corpo, e os esfinteres incapaces de conter as ganas de evacuar, aliviar o corpo para seren mais lixeiro e volátil e poder fuxir axiña, da ameaza descoñecida .
Medo a escuridade, medo a noite a ceo aberto e sen o teito protector da súa casa, trala porta pechada que o protexía daquelo que quedaba agochado nas sombras, alí , no mais alá descoñecido, fora o que fora.  
Medo, porque nunca antes vira a noite como agora so contra ela,  ao raso, e o ceo infinito en negrura extrema sobre a súa cabeza.Tan so coñecía esta realidade ata entón a través dos cristais abafados da ventá do seu dormitorio, no que se podía sentir a salvo daquel frío asasino coma un coitelo pendurando sobre os incautos que quedaron sen a protección  e o resgardo das pedras das casas,  contemplar as estrelas alí postas nese enorme burato negro e escuro que atrapaba e roubaba o brillo da súa ollada curiosa.
Botaba de menos os sons familiares , os de sempre, aqueles que lle chegaban primeiro que os soños; unha porta ao pecharse, o auga correndo polas tubarias cara a cisterna do water, a voz e os murmurios dos pais falando no dormitorio contiguo o seu, unha tose ao lonxe, o ultimo miaño do seu gato no coxín .Todos eles o facían sentirse alguén, querido, seguro, protexido e a salvo de calquera mal estraño. Non estaba so, e todo esas rutinas cotiáns o transportaban pouco a pouco en tenruras e agarimos ata as sombras dos soños no que caia placidamente. Pero agora todo resultaba perigoso, diferente, novo e terrible. Sentíase so, estaba so, e aquela era a noite tal cal, coa súa dura realidade, coa súa insondable ameaza dun baleiro inmenso que o facía ser pequeno, moi pequeno e sentirse perdido, absolutamente desvalido e perdido baixo a bóveda celeste nesta  negrura de medo e soidade.

Cala e camiña, cala e camiña, cala e mira ao fronte, un paso, outro, cala e camiña polo sendeiro escoitando tan so os seus pasos inseguros e vacilantes, comprendendo como o invisible pode embozar os sentidos, e ten saudade da luz do alba, que lle ha dar de novo a posibilidade do corpóreo, o corporal no que tocar,  ver e sentir a dureza das pedras, o frío e a calor, o húmido e o seco, a terra, a madeira, a lama que pisa no sendeiro que ascende cara a nada envolto en medo, atrapado no medo, convivindo no medo da escura soidade, na que o invisible o une e sostén ao fío da vida, como tenaz combatente na procura eterna do irracional e invisible, na soidade do se consigo mesmo na escura noite de pedra.