lunes, 21 de enero de 2008

LUZ PICHEL

OS SONS DA NOITE

A noite en vela non basta para escoltar os sons que non escoitei cando hora foi e gardarlos na bolsa das cousas de levar. Quen pode saber o que din as nubes cando se moven de aqui para ali?.Quéixase a cerdeira cando agatuña polo seu tronco arriba o rei dos gatos, o que naceu no monte e nunca tivo dono que lle morrera?. Que vén de facer o mozo que asubía ás catro da mañá e canta...

-------no te puedo querer

porque no sientes lo que yo siento.

No te puedo querer

apártate de mi pensamiento.

Para que o escoiten as mozas que están encinta en non dan dormido............. (sic)

(Poema Os sons da noite, do libro "Casa pechada", coleccion esquio de poesia.) Luz Pichel.

SOMBRAS E ALENTOS


Se foses como a sombra

daquela noite en branco

e chegaras ata min

despaciño, sen facer ruido apenas,

os pés nus, para non deixar pegadas

no polbo ruin do camiño.

E preto da miña almofada

susurraras moi quedo

un bico de fada

co teu alento, namourada

como aquela outra vez.

Enton, o parrulo do conto

xa non seria cisne

nunca mais,

seria tal vez, o soño da alborada

seria, quizais, a néboa dos montes

sería a lúa no outono

o bosque no inverno

o mar salvaxe.

Seria un home libre

coma o neno que levo dentro

dende enton,

encadeado a túa

mirada ausente de amante.

jueves, 17 de enero de 2008

DESENCUENTROS


Lucas,

el caracol moroso

se ha hecho famoso

de la noche a la mañana.

Según su vecina Juana

la araña de la ventana

le han embargado su casa

por no pagar

las letras del televisor.

Y ahora

Pedro el lechero

cuchara del tercero

està todo el dia enchufado

porque tiene dos.


------00000----------------

Una vez lei un poema

era el más breve y contundente

de los poemas, que nunca leí.

El más absolutamente cierto

y el que mejor definia todo

lo que a veces yo siento.

Simplemente decia:


NO.


-----------000000-------------


Un pensamiento

es como una gota de rocio

en el obscuro bosque

de lo incierto.


-------------00000000-----------


Siempre que necesites algo, ¡dimelo¡

y si no te lo doy

es que no lo tengo,

y si lo tengo y no te lo doy,

es que no quiero,

y si no quiero, ni lo tengo, ni te lo doy

es que no estoy dispuesto a darte

lo que no siento, ni soy.


--------------00000000------------------------


Uno de mis recuerdos màs intensos;

Siendo Yo aún muy niño,

un dia le pregunté a mi padre:

-¿Papa , que es un principe azul...?

-¿Un principe azul?, ¿AZul, dices.....uhmm?

(respondió muy serio y circunspecto mi padre)

Durante unos segundos

mi padre buceó en el brillo azul de mis pupilas infantiles.

- Mi principe azul eres solamente TU,

respondiò lleno de confianza en mi.

A partir de entonces, comprendí

que mi padre era tan vulnerable como lo era Yo mismo,

y nunca más volví a creer en él

con aquella fe ciega y absoluta de la inocencia.

¡Por mentiroso¡

Pero, sin embargo, aprendí a confiar en su

propia confianza en mi,

que era más importante.




(La poesia, tampoco tiene porque ser seria, triste, plañidera o quejosa......La alegria, la inocencia de un niño, las risas, el amor correspondido, la conciencia de las cosas que nos rodean, tambien algunas veces son alegres. Los poemas màs simplemente hermosos, por sencillos que he leido, eran los de Gloria Fuertes, tan vilipendiada, como incomprendida, pero a mi tambien me gusta escribir lo que aveces pienso, o me pasa por la cabeza, aunque sean incongruencias, tonterias, o juegos de palabras. Otro dia os pongo màs.......si os gustan)

CESAREO SANCHEZ IGLESIAS


A ESCRITA DO CAMIÑO PRIMITIVO



Vilalle


Beirando por fondas corredoiras, o dia de hoxe respira

na pupila do gato, encérrase nun angulo da luz desde meiodia,

déitase no sartego. E regreso, como se nada fose ánoite antiga.

Féchase todo e nada que non sexa celeste concavidade,

como se eu nada non poidera ollar.
Rio Sar
Ceo de escamas azuis. Poeira de verde vidro es o rio.
So o humano sabe como ser, xerador do tránsito.
Nos espellos son os gritos da sombra son ameneiros
no infinitamente inmóbil traballo do vento na túa tona.
Silencioso vas ao mar tan solitario: Sen saíres de ti.
A Catedral
Vertical o espazo créame: A forma do silencio. Escreber é restituir o xerminar da luz ás túas mans vacias. Asisto a ver como me entregas á forma incorpórea, ao soño das palabras, no seu aparecer e desaparecer silenciosamente.
O tanxibel da nosa inmortalidade é tránsito.
(Paso a paso,verso a verso.Poderia lembrar aos clásicos galegos, no percorrido da senda secular, feita en pedra, suor, e morte. O xeito de andar pola vella senda do (amiño, cara a Compostela, terra santa, eternidade lirica da palabra nos versos de Cesáreo. As sombras, as árbores, os rios, a soidade da xente, as vilas, as pontes, ao longo destas paxinas inmateriais na lirica da vida, experiencia tan sentida, como maxica, ao camiñante .-
A escrita do CAmiño Primitivo. Edicions A nosa Terra, ultimo libro do XX premio Esquio de Poesia).


domingo, 13 de enero de 2008

JOSE BELLO LASIERRA,"PEPIN BELLO"







El último testigo de lo que fué la generaciòn de artistas, poetas, pintores y escritores, más fructifera jamás habida en la historia, falleciò el pasado viernes en su domicilio de Madrid.



Muriò como él queria, y como a todos nos gustaria pasar este trance, en su cama durmiendo placidamente, quizas soñando con sus recuerdos de la Residencia de Estudiantes, en aquellos increibles años veinte, junto a los Lorca, Buñuel, Dali, y tantos otros genios , a los 103 años de una vida fructifera, lucida y creativa, que cualquiera de nosotros envidiaria.



Disfrutò de una de las mejores genraciones intelectuales y culturas de nuestra historia. El que fué el alma mater y catalizador del grupo cultural más importante de la Generacion del 27, creador de las representaciones artisticas oniricas de los "putrefactos y carnuzos", de Dali y Buñuel, no necesitò jamás de la creaciòn propia para marcar y definir tendencias, aportar ideas, o motivar a sus amigos de la Residencia de EStudiantes. ¡Tremenda paradoja¡, que nos demuestra la importancia como hombre, como buena persona, por encima de envidias, celos, disputas etc. tan en boga en el mundo de la cultura.



"PEPIN BELLO", como gustaba que le llamaran se nos ha amrchado, tal y como viviò su intensa vida, sin hacer ruido, dejandonos la impronta de un verdadero genio y artista de la vida, por lo que pienso que es mucho mas importante ser recordado, que no por una obra literiaria o artistica.



SEguro que la historia mantendrà siempre vivo su recuerdo junto a aquellos que él supo llamar amigos, porque Pepin siempre lo fué de ellos.



Desde luego que recomiendo y merece la pena para los que quieran saber màs de esta època increible, el libro de Agustin Sacnhez Vidal. " BUÑUEL, LORCA, DALI; el enigma sin fin Ed.Planeta. y tambien "Conversaciones con Joise Peín Bello, de David CAstillo y Marc Sardá.

viernes, 11 de enero de 2008

PENSAMENTOS SOBRE A MORTE


AO PE DE FARELO
.....................................…………..SOBRE A MORTE

Fai uns días, estaba eu a recordar un deses vellos contos que lin de neno, sobre a morte que fíxome desbarrar sen limites sobre o que fun e son hoxe.
Mais ou menos era así:
Nunha lonxana vila de oriente, un rico e poderoso mercader recibe de supeto a visita dunha fermosa dama, que oculta a súa esvelta figura baixo unha capa de terciopelo negro. A señora demanda do comerciante a dirección dun persoeiro notable da vila; el mesmo. Este receando algún mal para el e a súa familia, daquela embozada, pregúntalle quén se interesa pola residencia do afamado.
-¡A morte¡, respóndelle impertérrita a señora. Teño unha debeda inaprazable con el antes da posta do sol, e veño a cobrala.
O mercader dálle unhas indicacións falsas, a morte, tentando enganala e fuxir dela, e case sen tempo de avisar os criados, monta no corcel mais veloz que ten na corte e emprende unha desesperada fuxida, na procura de salvar a súa vida.
Durante horas percorre os camiños polvorentos, sen descanso aproximándose a Damasco, cada vez mais seguro de ter escapado. Xa pode adiviñar as almenas espigardes, e minaretes dos palacios da cidade, as pedras das murallas que a circundan, cando detense ante as grandes portas de ferro que a protexen e que impídenlle o paso.
-Abride as portas e déixame pasar, son Abud Said, o mercader, e veño fuxindo da morte, porque o tempo aínda non é cumprido para min.
Case co eco das ultimas verbas, o seu cabalo encabritase asustado polo ruído das poleas e engrenaxes das portas ao abrirse, e o mercader, desprevenido cae o chan golpeándose a noca, e morrendo alí mesmo, xustamente cando os últimos raios de sol se perden pola liña do horizonte, tralas areas ardentes do inmenso deserto .
Ninguén pode fuxir do seu destino.
Mentres gozamos de boa saúde, e pensamos ca despreocupación propia da xuventude, que temos toda a vida por diante, gustamos de facer agudas reflexións sobre a morte. A morte mirase de reollo, como algo que non va con nos, e cousa doutros.
A morte en se mesma e natural, e amiga da vida, porque para que esta continúe e imprescindible morrer.
Nas culturas orientais a reencarnación e o renacemento trala morte do corpo, xa que o karma non se destrúe xamais. Para outros a idea da morte, e como unha salsa que enriquece a vida, estas persoas precisan desafiala e encararse con ela constantemente, para sentirse vivas.
Os poetas e escritores do romanticismo, coqueteaban cos conceptos filosóficos e materiais da morte:
“Ven a mi morte fermosa e ondulante
chega serenamente, sempre chegando de día ou de noite
tarde ou cedo, delicada morte. (Walt Whittman).
Pero sen dubida os versos por excelencia son os de Rosalía, no poema “Negra Sombra”
“Cando penso que te foxes
negra sombra, que me asombras
ao pe dos meus cabezais
chegas facéndome mofa”....

jueves, 10 de enero de 2008

IMAXINACIÓNS DA MULLER QUE ESPELIA NA LA DEBAIXO DA CERDEIRA E FALABA SOA.


A VICENTE ARAGUAS...........




Non che é fácil cantar cancións tristes para estar contigo


e esperar que se vaia o fume da taberna, onde sempre quedamos que virias.


Teriaste que `pñer conmigo a xogar á raiña ou ó pelouro, coma cando eramos dous rapaces que brincaban na eira ata acabar morrendo de fame e de vergoña.


Nas táboas deste chan penso que teñen feito os vermes tantos buratos coma estrelas hai no ceo agora mesmo.


Mira, eu téñochelles medidas as cinturas coia mirada a tódolos vermes que se esconden do frio cada un no seu burato.


E agora que chegades é cara e de bo corte e ata abriga fixoseme triste que non viras ese rapaz chorando ao pé das brasas.


Fáiseme triste cando che agarro a man e non cheira a fume nin ten as uñas negras.


Décheste conta de seguida de que no chan vense cabichas que poderian ser de hai unha semana máis ou menos.


Esta éche unha taberna de mala morte.


Din os de sempre que se consome aqui moito café polas tardiñas, que vén durmir a sesta aqui moita muller senlleira.


Eu sei que iso é ben certo porque o teño visto con este ollos que axexaban a bolsa do carteiro coma parvos.


Por iso me puxen, triste, triste ao cruzar esa porta e verte, moito señor de máis, para seguiren os ventos coma sempre zoando por ti, agora que chegaches á aldea hoxe á tarde metido nese coche tan flamante, cariño.




Luz Pichel.


(A Dedicatoria de miña querida luz, poeta da nostalxia, da memoria dende a casa ao fondo da fraga, polo ar, cos biosbardos e o vo das bolboretas, na procura da palabra esquecida no fondo dun bául de buxo, entre o millo as congostras dun pobo que morre entre a uralita e a terra, e o azur do ceo, para a seu amigo Vicente Araguas, fala de todo aquelo que nadie mellor que ela pode escribir.


Por eso ,hoxe, ao leer na prensa, da concesiòn da insignia de ouro do concello de Ferrol, -Ferrol na diáspora", como o definiu Ramon Veloso, como mostra de cariño, recoñecemento do meu respeto e admiraciòn hacia Vicente, me permito coller prestadas- xa sei ben que Luz non vai a molestarse por a miña osadia- estas palabras a modo da merecida Noraboa.)

IMAXINACIÓNS DA MULLER QUE ESPELIA NA

domingo, 6 de enero de 2008

JORGE LUIS BORGES


TANGOS...

Desde ARgentina, este "Tango de la Milonga", de Jacint0 Chiclana 1965. Escrito por Jorge Luis Borge, y que interpretaba Piazzola:
(As fotos son portadas de revistas de poesia y literatura ARgentinas. El Dibujo, es reprodcuccion de "El BESO", del pintor argentino Teté Vargas Machuca).


Me acuerdo, fue en Balvanera,

en una noche lejana,

que alguien dejò caer el nombre

de un tal Jacinto Chiclana.

Algo se dijo también

de una esquina y un cuchillo.

Los años no dejan ver

el entrevero y el brillo.

¡Quien sabe por qué razón

me anda buscando ese nombre¡

Me gustaria saber

cómo habrá sido aquel hombre.

Alto lo veo y cabal,

con el alma comedida;

capaz de no alzar la voz

y de jugarse la vida.

Nadie con paso más firme

habrá pisado la tierra.

NAdie habrá habido como él

en el amor y en la guerra.

Sobre la huerta y el patio

las torres de Balvanera

y aquella muerte casual

en una esquina cualquiera.

Sólo Dios puede saber

la laya fiel de aquel hombre.

Señores, yo estoy cantando

lo que se cifra en el nomb re.

Siempre el coraje es mejor.

LA esperanza nunca es vana.

Vaya, pues, esta milonga

para Jacinto Chiclana.



miércoles, 2 de enero de 2008

O SONO


Espertèime atormentado pola suor que empapaba as sábenas.

A almofada, como case sempre ao meus pes. A roupa esparcida en total desorde polo chan da habitación.
A calor era insoportable, unicamente unha lixeIra brisa do ar quente axitaba suavemente os víselos, facendo máis exasperante meu insomnio, sumerxindome nunha falsa sensación de quietude que me afogaba e que acabaría embargándome como nas anteriores ocasións .
Novamente caera no pozo daquel maldito sono, pesadelo ou o que fora, que foise..

Unha e outra vez me asfixiaba, me sentía intensamente atormentado sen poder controlalo, aquelo se me estaba escapando das mans, e duraba xa demasiado.
Ultimamente os meus problemas con Raquel eran mais que palpables. E certo que a nosa relación deteriorabase rapidamente, y xa nin sequera o sexo conseguía ocultar os nosos cotiáns problemas de convivencia.
Sinxelamente, creo que nos cansaramos un do outro.
Raquel xa non me sorprendía, todo o que facía ou dicía era perfectamente predecible por min de antemán. Podía adiviñar ata os seus máis íntimos pensamentos. Tan metódica e ordenada era, ata no amor. Tiñamonos cariño, dende logo que si, pero xa non estabamos namourados.
Aquela muller durmía placidamente ò meu carón, e eu intuía que a sua presencia era algo monótono na miña absurda e insípida vida.
Raquel era un obxecto máis, atesourado nestes anos, do que resultaba moy difícil desprenderse, e aínda mais, por puro egoísmo eu sabia que tampouco podía prescindir dela.
Marga, a última das miñas amantes ocasionais, me reprochaba o meu cinismo, e o sentido práctico do meu materialismo integral, capaz de prolongar en si mesmo aquela mentira,indefinidamente.
Sentía tal angustia ali tombado, cos ollos abertos cravados nun punto indefinido do te-
cho de noso dormitorio, que de repente o vin todo claro.
Saltei da cama e baixo a auga fría da ducha, deixei que os derradeiros rescoldos daquel lume interior de hastìo, que me estaba consumindo, se foran arrastrados polo desaugue, da bañeira, xunto cos máis íntimos dos meus reproches.
Vestinme con unha camiseta calquera, desas que eu poño para suar facendo bicicleta polas pistas no campo,a primeira que atopei a tentas na ebscuridade . Os meus vaqueiros, sobre a mesiña de noite, nin sequera me puísen roupa interior nin calcetins, eu sempre durmo espido. E saín correndo a rúa, nunha fuxida desenfreada y loca.
Recordo que as manciñas do reloxo da sala marcaban as tres da madrugada, e na mentres saltaba os escalòns da escaleira precipitadamente, coa intima sensación de escapar, coa imperiosa necesidade de fuxir, coa urxencia de achegarme a rúa, aquela rúa de sempre, sentín de novo como un destello irracional as vividas imaxines do meu sono.
Sempre era igual, unha e outra vez me espertaba empapado de suor, a almofada aos meus pes, unha terrible presión no peito, unha calor insoportable, a mesma sensación de falsa quietude embargándome, a brisa ardente envolvendo os meus sentidos. A cor vermella rachando o meu espertar dun chimpo brutal e inesperado.
Raquel, núa o meu lado somerxida nun plácido soño, allea totalmente as miñas tolerías.
A súa respiración tranquila e doce, me exasperaba.
Ela disfrutaba do seu soño, e eu estaba a piques de volverme tolo.
Durante uns segundos quedei ollando fixamente para os seus peitos, aínda tan duros coma ao principio.Os pezòns, erguidos coma antes, cando as miñas mans, tan inexpertas aínda, os buscaban freneticamente, unha orxía inagotable de amor e sexo. ¿Como era posible non atopar agora nin gota daquela paixón, na monótona relación sexual que mais por compromiso que outra cousa, aínda mantiñamos, de cando en vez.
Saltei da cama na procura da ducha, en pos dun novo ave Fénix, que habería de renacer en min.
Recordo a auga fría resbalando pola miña espalda.A presa, a urxencia por escapar, fuxir de alí, baixar os escalòns precipitadamente, saltalos de dous en dous.....
Atopar por fin a saída, chegar ao fin da angustia.
Nunca cambiaba nada. Sempre è igual, se repite unha e outra vez, sobre si mesmo, sempre, sempre, sempre..... igual...........sempre fuxir de mi mesmo, da vida escura como un burato na que me atopo escondido......Un berro desgarrador, rompeu en mil pedazos o silencio tranquilo da noite, ao alba, e dime conta que era eu quen berraba, pero non era da miña gorxa da que saíu aquel dime.......
O agudo timbre do espertador rompeu o profundo bacío do meu soño, violentamente.
O final do soño, rachou a pesádela, tal e coma sempre, ocorría.
De novo tiña que escomenzar a enfrontarme coa realidade da miña vida, e tiña que asumir que nada ía cambiar, unha vez mais, repetíase o soño, e xa non había maneira de fuxir del.
Era necesario levantarse. As dez da maña me agardaba unha importante reunión de traballo que seguramente cambiaría o rumbo da miña existencia para sempre.
Iso era, polo menos a derradeira esperanza daquel novo día .

------------------00000---------------------


O SONO.

Todo había empezado unha calorosa noite de Agosto.

JULIA UCEDA


Nada se Oye.....................................


¿estuve sola

a traves de los tiempo y los grupos

dorados del otoño, a travès de la sombra

del árbol en el agua

inquieta o dura y más allá y más allá?

¿Fui o fuimos hablando entre la niebla

que fingia triunfantes

contornos a mi lado: un rostro puro

muy extraño en su noche, con los signos

de un idioma remoto en su fente, en su boca?

¿Yo le hablaba a la niebla y a la sombra

o es que alguien me oia?

¿Oia alguien?

La respuesta,¿ era una voz o el viento?

Era una voz,¿o el agua

salvaje de ese rio cruel y poderoso

que el amor no conoce?.....

....................................................................................

El silencio es como una eternidad sin fondo,

sin principio; una espalda

a la vida, a los hombres.


(Fragmentos de los Poemas de Cherry Laned, 1968. Nada se oye, The abandoned ruins of the dreams I left behind, de una cancion popular ingles. Julia Uceda, premio nacional de poesia no ano 2003. Nacida en Sevilla 1925)