martes, 23 de mayo de 2017

POESÍA PENDULAR del VALLE DORMIDO (LOLI PRIETO)

Me enamoré de una sombra
hermosa a la luz de la gran luna,
era plateada e incierta....
como un falso oasis
camuflado entre las dunas.

Poesía Pendular del Valle Dormido de Loli Prieto.

Nos últimos tempos estamos a asistir a un auténtico "boom", editorial de autoedición, de autores; escritores e poetas, que non atopan modo de dar a coñecer o que levan no seu interior.
Vivimos nun Pais curioso, no que edítanse ao ano mais de trescentos mil exemplares, non sei cantos rematan o cabo dos anos vendidos ao peso, nin cantos realmente mercamos, as veces tristemente, ou aínda peor, unicamente para servir de adorno nunha estante do noso salón de estar ,na casa, o que si sei é que certamente lense moi pero que moi poucos destes miles de libros.
Posiblemente estamos diante dun caso mais, un de tantos, no que o autor precisa dicir algo do que sinte e brota no seu interior, dende este Val durmido, o Val do Silencio, no corazón do Bierzo, onde entre os montes Aquilanos, o pé mesmo do cumio do pico Aquiana, pechado en vida no silencio da súa cova, o Santo Genadio, reflexionaba sobre o que era vivir na paz interior de un consigo mesmo.
Loli Prieto, pretende este acto de reflexión introspectiva e busca a paz no silencio deste val durmido que vainos levar devagar polas brancas paxinas da man dos versos e palabras que brotan do berce da terra, na busca do autenticamente verdade; "Nos", cada un de nos, reflectidos no espello abafado do cuarto de baño, espidos e sen falsidades nin disimulos.

"Me pasa que tengo que escribir,
para que alguien lo lea,
me pasa que estoy llena de entenderte
para seguir siendo la rara,
me pasa que no encuentro a mi tribu....
y se ha suicidado la esperanza.....   

Velaí queda esta declaración de principios, por se quedara algunha dubida da necesidade de Loli Prieto, por escribir.
Loli Prieto    escribe porque se non morre de asfixia, porque lle sae de moi a dentro, porque o precisa como mirar, tocar, bicar, sentir o calor dunha nai. Escribe porque é palabra e poesía, eternamente en movemento, limpa e pura, contraditoria e clara como a auga cando a colles na man e se escorre éntrelos dedos, coma esa neve branca que nos invernos afastados pinta en néboas e agarimo o seu val durmido. Escribe porque  precisa que Eu , e moitos mais  leamos, as veces con sorpresa, moitas con paixón, quen sabe se con envexa, e outros, porque non, quizabes por aburrimento.Escribir é iso, facelo ben como ela, xa é outra cousa, un misterio, un don, unha empatía entre o escribidor e o lector impertinente e crítico.
Posiblemente algúns alegarán que a calidade literaria desta ópera prima da autora, deixa bastante que desexar, quen sabe, sobre gustos hai pareceres, dende logo que si, mais o que non ten discusión é que esta poesía chega, porque sae limpa e clara dende dentro dun corpo que sinte e morre por dicir o que lle sae sinxelamente e sen artificios nin recursos estilísticos.
A poesia de Loli Prieto, e da terra, da auga, do vento, das flores e arbores, da xente e do val, este Val durmido, por iso o seu libro é pendular, e vai dun estremo o outro, porque os corpos sempre oscilan sobre un eixe fixo con ese movemento pendular que é a vida, o intre que transcorre entre o solitario acto de saír de entre as pernas da nai, e a despedida, nun derradeiro bico de adeus por sempre.       
Entre tanto nos empraza desde su poesía para ese maña, ese futuro incerto que anhelamos;

"Nos veremos en Avalon...
entre hadas y manzanos,
mientras tanto, háblamos de vez en cuando."
------oooo------
"Caperucita feroz
se escondía bajo su capa...de color rojo sangre
así nadie veía su alma.
Caperucita feroz devoraba corazones
de lobos esteparios...
bestias a fuerza de golpes."
-------------ooooooo----------
Nunca supe echar raíces,
más bien, prefería andarme por las ramas
y de tanto mirar el horizonte
les puse alas a los ojos de adentro...
aún así me refugio en este valle,
cuyas montañas guardan secretos
del agua y de las flores......


Este poemario es el primero de una tribología sobre las vivencias de una india anacrónica en un valle precioso y muy poco valorado: El Bierzo...(Loli Prieto)
Pois non querida amiga; equivócaste, porque o Val do Silencio fala a berros de sal e sangue os que coma min gustamos de escoitar os seu son, a súa conversa doce, a súa voz sen palabras mais alá do infindo de cada sombra, no lusco fusco e na soidade da noite, e seguimos amando o seu latexo en carne viva ....

Angel Utrera.



domingo, 14 de mayo de 2017

E DE SÚPETO O INVERNO (POEMARIO COLECTIVO).






E DE SUPETO O INVERNO, vaise presentar o vindeiro Venres dia 19 as vinte horas, no Casino de Lalin, no que estaremos acompañados de boa musica e aproveitaremos para dar espazo a palabra e os versos dos poetas.. Tratase dunha obra colectiva de poesia, nas que destacan as acuarelas de Xulio Garcia Rivas, e os  debuxos de Marisa Lozano, e fotografias de Angel Utrera










Poetas colaboradores deste “E DE SÚPETO O INVERNO......”
O Limiar Xose Vazquez Pintor (pax. 7/8)
O porque do poemario Angel Utrera (pax. 9)
Os Poemas
Marisa Lozano Fuego (pax. 13/18)
Baldomero iglesias (Mero) (pax. 19/25)
Teresa Ramiro (pax. 28/32)
Cristina Gende (pax. 33/39)
Paco Ledo (pax. 40/49)
Antonio Garcia Teijeiro (pax. 50/55)
Agurtzane Estrada (pax. 56/61)
Xose Garcia (pax. 63/65)
Diego Q.S. (pax. 66/69)
Alexander Vórtice (pax. 72/78)
David Otero (pax. 79/85)
Marisa lozano/Angel Utrera (pax. 86/87)
Romina Bal (pax. 88/93)
Miguel Alonso Diz (pax. 94/102)
Suso Diaz (pax. 103/112)
Angel Utrera (pax. 113/121)
Celso Fernandez S. (pax. 122-125)
Antom Laia (pax. 126/136)
Carlos Negro (pax. 137/145)
Acuarelas Portada e Interior de Xulio Garcia Rivas. (pax. 146-147).
Coordinador Angel Utrera.
En Galiza no cabo de Ano de Alfonso Daniel Manuel Rodríguez Castelao,
7 de Xaneiro de 2017.





O LIMIAR
ABRINDO OS SISMOS
Que inútil fito eu a desmemoria porque estás / na cerna do carballo / a repetir os ecos: esa contorna de aves / que recitan de mañá. / E así me atopo contigo na mornura acesa: / minha senhor gastada de agardar. (Seara,2011. Espiral Maior. Poesía)
Vivir sen medos na Nosa Lingua xa é conforto. E velaquí estamos en horas felices de amor en alba para quen se achegue no camiño do Sol Noroeste dunha Terramar distinta ao mundo das pasarelas. Decembro está nas órbitas da paisaxe feliz en sol e auga, mancando os fríos e os resíos dos solpores e da noite densa e quilométrica que nos acarrexa e leva consigo cara o alustre e o fulgor da vida, en obra que nos cumpre en anos, séculos… Aínda non sabemos se os milenios son / serán de vez proteicos e felices fronte a comichura que nos varre a luz en obradoiro en que soñamos granito para sermos así nas idades do sol e auga, de terra e pan: camiño e compostura, a árbore dos mitos que aínda están aquí, coma sinal de espazos primixenios, onde as estrelas son de noso e chiscan a ledicia en cada vez. Unha noite solar que seica nos leva e que nos trae consigo os compromisos da palabra. Dixéronnolo as Nais canda o fulgor das tantas luces namorando a marabilla: ese confío de seguir abrindo espazos e cantigas luminosas que son identitarias da estirpe Noroeste, en infinitas veces das voces máis garridas cara ao mar que vai pra lonxe, namentres relampa e soña en Terra a Nosa Luz das Horas. Longa e feliz a Voz que nos namora no verso e sentimos de profundo os agarimos da palabra. Sermos Poesía en obradoiro de silencios e de sílabas que contan canda nós as avenidas do tráfico libertario que nos chifra nos prognósticos de aviso e manantíos se é que o soño pode. Semella ao lonxe unha ledicia do mencer que vai por dentro coma coma un bico da infancia. E tose o ceo. E pasan as nubes paseniño dando aviso e preferencias ás ledicias que son lonxe das idades. Xogamos nós. Íspese a solaina.



 E somos Elas / Eles nos eirados da Luz e da Memoria que non cesa e vai avante. Nace un Sol oblicuo coma un buxo no axexar da noite mailos días. Fortuna é! Cantan as rimas. Silencia a voz do rinoceronte feliz e libertario na espesura da chaira. Cantan os grilos co seu ritmo nas procuras do amor que soña vidas, paraísos do lecer, adolescentes do grilar no soño da fortuna. Velaí vai a voz da Risa e dos namoros. E o sapo canta en verso de acender a prudencia. Mais eu son aquel ninguén dos séculos de ouro e bronce: recaladas.
Ese aprendiz dos lóstregos que riscan o ceo da noite mailos días. A vida en obra. O belisco ousado e máis feliz na meixela amorosiña desta Noiva Terramar de Noso. O Poema, o Verso, a Luz. A triloxía.
Apágase a noite. Axiña vén e achega un asubío nos menceres: dona Ledicia Gallaecia Mundi, a Señora de Noso, que vai feliz de par, abrindo toda en vez e voz a Nova Luz e a Flor do Paraíso.
Xosé Vázquez Pintor
decembro 2016



O PORQUE... E de súpeto o Inverno.-
Amable lector, este poemario que tes agora nas túas mans, como obra colectiva de versos, túa e nosa; soños e palabras trata de escaravellar no subconsciente de todos nos camiñantes da vida, viaxeiros desta vida que vendemos e falarmos dese inverno no que de súpeto algunha vez todos nos estivemos agochados.
Mergulla libremente pois no seu interior coa xenerosidade dos que aman a palabra en verso transformada como se foras este descoñecido que chama a túa porta unha noite no inverno...
Se unha noite no inverno un viaxeiro
achegase a túa porta mais non chama.
Se unha noite no inverno
a chuvia non golpea na túa venta.
Se unha noite no inverno o lume non ten lapas,
non che quenta a lareira das palabras, teimudas e caladas
e o silencio non che fala.
Se unha noite no inverno, te levantas e miras lonxe
sen poder ver a distancia
da que te separa o tempo que nos queda
ata o maña.
Se unha noite no inverno
espido e so te encontran sentado na escaleira da túa casa
sen nada que ofrecer os que chegan extraviados.
Se unha noite no inverno un viaxeiro te encontra derrotado.
Se unha noite de inverno fose unha mentira mais.
Entón compañeira, mírame, así en calma
porque nada hai tralas reixas oxidadas do balcón dos soños
tan só a estepa hostil, o páramo árido e sedento de incerto,
o leito xeado do outro lado do río da vida,
ao cruzar ponte, vencellada a morte desexada.
Angel Utrera.

martes, 2 de mayo de 2017

CONTAME UN CONTO. (BRANCA NEVES E OS CONTOS DOS IRMANS GRIMM.).

Quen de nos de neno, algunha vez non quedou lelo escoitando nos beizos dos seus pais, o conto de Brancaneves e os sete ananiños?. O que este libre de pecado que tira a primeira pedra. Mais se mergullamos no conto mesmo, atribuído a estes famosos contistas os Irmans Grimm, (os dous escritores Alemanes,  Jacob Grimm (4 de xaneiro de 1785, Hanau (Alemania) - Berlín, 20 de setembro de 1863) e Wilhelm Grimm (24 de febreiro de 1786, Hanau - 16 de diciembre de 1859, Berlín),  atopamos que como moitas outras lendas, historia,mitos ou contos a ficción ten moitas semellanza coa realidade, ou cando menos a inspira.


E mais que sabido que a realidade sempre é quen de superar a ficción por moi incrible que nos poida parecer. A verdade é que  Jakob y Wilhelm Grimm  converteron en contos unha serie de relatos da tradición oral Alemana, as veces terroríficas e o limite do sadismo. Historias  que derramaban  sexo e  crueldade a esgallo e que foron suavizando progresivamente ata adaptalos as mentes infantís, xa que a mediados do século XIX, os seus libros foron rexeitados polos padres, mestres e cregos da igrexa anglicana, que condenaban a súa carga de violencia e sexo así como os castigos e consecuencias que padecían os malvados destas historias. Non había perdón para os malvados.


Efectivamente, por exemplo, vemos como o conto de Branca Neves baséase na  realidade da que nos da conta a historia  da existencia dunha tal María Sophia Margaretha Catharina Von Ertha, natural da vila de Lohr, am Main, no norte de Alemania no Estado Federal de Baviera,  nacida el 15 de Xuño de 1729, filla do príncipe Philipp Christoph von Erthal y de Maria Eva von Bettendorf, e cuxa azarosa vida, inspiraría o famoso conto dos non menos famosos Grimm, que dalgún xeito  souberon dela .



 No conto, inicialmente escrito polos mencionados irmáns Grimm, o malvada madrasta recibe un castigo, considerado excesivo e pouco axeitado para o puritanismo relixioso da sociedade calvinista da alemania daquel entón, polo que tiveron que modificar aquel final no que a madrasta, ou nai, de Branca neves era obrigada a bailar ata a morte cunhas zapatillas de ferro quentadas ao "rojo vivo":
O mesmo que tiveron que facer en case todos os seus contos, por exemplo no famoso "A Bela Durminte", no que inicialmente o príncipe ao atopar a nena durmida deitábase con ela  e a violaba, nove meses despois, aínda baixo os efectos do encantamento, daba a luz xemelgos, un deles chuparía o veleno do dedo no que se pinchara a durminte, que deste xeito esperta a vida milagrosamente.
Na primeira versión de "Rapunzel",sonche os pais os que entréganlla a malvada bruxa a cambio de comida. E esta encérraa nunha torre a que o príncipe do conto cada noite subía polas trenzas da rapaza para deitarse con ela, que queda embarazada e da a luz xemelgos. 
No conto da Cenicienta, unha das irmáns cortábase os dedos dos pés para que o zapato de cristal perdido pola nena no baile de palacio serviralle, mais un paxaro máxico e o sangue descobren a impostura,resultando castigada cruelmente, xa cos corvos arríncalle os ollos deixándoa cega.
Contos todos eles nos que se recolle a dureza da vida na idade media, a fame e a crueldade existente, e que os Grimm coñeceron e reescribiron.   .
Segundo unha teoría, mais ou menos certa, os contistas, tiveron razón da terrible historia desta muller persoeiro do conto de Branca Neves, e  como moitos outras das súas historias, e contos baseados ase mesmo na realidade a reescribiron chea de terroríficas imaxes, dunha crueldade impropia de contos infantís.
O suposto veleno co que cae morta a fermosa Branca neves, sería extraído do arbusto da Beladona, cuxo poder narcótico resulta ben coñecido hoxe en dia e que sen dúbida deixaría a nena baixo os efectos dunha doce morte temporal, ata pasaren os seus efectos.
O espello máxico, aínda hoxe resulta un obxecto que os turistas poden ollar na visita que se realiza no interior do Castelo da familia, Erthal na mencionada cidade de Lohr; na actualidade museo, e segundo parece si que pertenceu a malvada madrasta, segunda esposa del príncipe Philipp, Claudia Elisabetta von Reichenstein, obrigada a bailar espida ata morrer, calzada unicamente cuns zapatos de ferro quentados ao "rojo vivo", tal e como relata o conto mesmo.
Por certo que para o historiador, os ananos, realmente serían rapaces, que vivían no interior do bosque, sen familia nin ninguén que se fixera cargo deles, e que traballarían nas minas de carbón das que aínda quedan restos do que foi no pasado a súa explotación a pico e pala;
Velaí vos deixo o final orixinal deste fermoso conto de Brancaneves......
.......Tras el ataúd de cristal y la llegada del príncipe, la feliz pareja comenzó a organizar una boda a la que la madrastra fue invitada. Ella no sabía de quién se trataba, pero su espejito le había advertido de que volvía a haber alguien más bella que ella (en un claro ejemplo de narcisismo, la madrastra consultó compulsivamente durante toda su vida dicho espejo). Al llegar a la ceremonia, la mujer se dio cuenta de que la novia no era otra que Blancanieves y, como dice textualmente la historia……fue tal su espanto y su pasmo que se quedó clavada en el suelo sin poder moverse. Aún así, fue obligada a bailar desnuda hasta morir, calzada únicamente con unos zapatos de hierro calentados al rojo vivo.


lunes, 1 de mayo de 2017

PRIMEIRO DE MAIO.-(EXERCIZO DE MEMORIA HISTORICA)

 PRIMEIRO DE MAIO.-
No ano  1886, realizou-se unha manifestaçion de traballadores nas ruas de Chicago, nos Estados Unidos.
Esta manifestaçio pretendia reivindicar unha reducciòn da xornada laboroal ata as oito horas de traballo, e milleiros de persoas sairon as rúas exixindo mellores condicions de traballo e dignidade social  dando inicio a unha folga xeral cun seguimento masivo polo Pais . Durante estes dous dias as manifestaciòns e folga transucrriu de xeito pacifico, ata que na maña do dia Tres de Maio, a policia interveu violentamente para reprimir un pequeno foco de manifestantes rematando coa morte de tres deles, o que provocou a convocatorio para dia catro dunha xornada de loita e protesta, convocatoria e manifestaciòn multitudinaria nas rúas de Chicago, que remaou co lanzamento dunha bomba de fabricaciòn caseira, cuxo orixe ainda hoxe se descoñece, se ben para alguns estudosos foran os propios empresarios os que pagaran sicarios para reventar e rematar dun xeito definitivo co movemento sindical, acusado xa abertamente polas forzas reaccionarios do capitalismo american coma comunistas, subversivos e perigosos enimigos da orde social.

Nesta ocasiòn a policia respondeu cas armas de fogo regramentarias contra a cabeceira da manifestaciòn es traballadores que dun xeito pacifico participaban nela, provocandose nos enfrontamentos seguintes  a morte de sete policias e catro obreiros, ademais de varios feridos de gravidade. As manipuladas e intencionadas investigacions da policia  posteriois os feitos do catro de Maio, deran como consecuencia a detenciòn e confesiòn baixo tortura na carcere, de varios sindicalistas, que posteriormente no que foi considerado como un xuizo farsa, e a modo de escarmento, cinco deles foran condenados a pena de  morte e tres a cadea perpetua.   
Este feitos coñeceronse dende aquel enton como a Revolta de Haymarket.
Anos mais tarde no 1920 , ten lugar unha nova tropelia contra os parias da terra, os miserentos e desherdados, co fin de reprimir o pulo que estaba a tomar o movemento obreiro, feitos que  sonche narrados no film de Giuliano Montaldo, dirixida no ano 1971, baixo o titulo de "Sacco y Vanzetti", con musica de Ennio Morricone, maxistralmente interpretada posteriormente por Joan Baez.
A historia incide ,na manipulaciòn policial, contra o movemento sindicalista, e obreiro incipiente nos estados unidos, naquel enton, e foi non so un claro exemplo de erro xudicial senon de instrumentalizacion da xustiza polos intereses politicos capitalistas e conservadores, que deste xeito buscou dar un novo escamento o movemento sindical.
Ambos, Sacco e Vanzeeti, foron condenados a silla electrica e executados, por seren un perigo social, inmigrantes, por certo de orixe Italiano, pobres e traballadores mais que humildes, como advertencia os demais que pretendesen cambiar a orde establecida..   
Dende enton o un de Maio, e o dia internacional do Traballo, ainda que no noso Pais, o rexime Franquista, co parabens da igrexa, asimiliou este día o "San Jose obreiro", ...asi que filiciades os Pepes, posiblemente hoxe sen traballo, e apuntados nas listas do INEM..    .


domingo, 30 de abril de 2017

BICOS XOSE VAZQUEZ PINTOR PRESENTACION NA ESTRADA 28042017

Video e fotos da presentaciòn do seu ultimo poemario...BICOS, ...Xose Vazquez Pintor, na Estrada na compaña de artistas, escritores, poetas e amigos, e os rapacces e rapazas do CEIP, de foxo que recitaron diversos poemas do libro poemario co que agasallounos o escritor da Terra do Medio, recriado en Agolada, e dende hai anos afincado na beiramar da ría de Vigo, ala en Cangas......

lunes, 17 de abril de 2017

O CASO QUINTANA.( MIGUEL ALONSO).

O CASO QUINTANA.-


Vaia por anticipado que non gusto das novelas, digamos que se encadran no xénero negro, agás as do escritor Sueco,; Henning Mankell, que recoñezo me apaixonan polo que de fracaso, soidade e ambiente xélido transmiten ao lector, que viaxe entre bosques de árbores brancos de neve, noite perpetua, estradas solitarias e cidades escuras e silenciosas, coma a vida mesma e os persoeiros retratados polo autor todos e ningún, no seu inspector   Kurt Wallander, posiblemente tan culpable dos asasinatos como os mesmos  criminais que investiga.
De novo devecía polas incribles especulacións e deducións de Conan Doyle, na man do seu Sherlock Holmes e o doutor Watson, e de cando en vez lía algunha de Agatha Christie, non mais. Pero como todo na vida, hai etapas, e un vai mudando de gusto, e por suposto na literatura tampouco iamos ser diferentes, por moito que nos pese.  .

Agora, tempo despois, hai uns días souben da publicación desta opera prima dun novel escritor: Miguel Alonso que ven da man de Belagua, co titulo "O CASO QUINTANA".
Recoñezo que lanceime a ela cos ollos pechados e leina practicamente en tres dias, o animo mais que magnánimo, xeneroso, porque sinto un especial agarimo polo autor da intriga que se vai desvelando lentamente na novela . Miguel Alonso, licenciado en Psicoloxía, e abofé que no libro  déixanos múltiples pingas dos seus coñecementos do tema, músico con varios discos publicados e con algún que outro premio,  do que tamén fai gala na novela, con chiscos tramposos e apostas compartidas co lector a musica jazz, da que Eu tamén gusto dende sempre;Charlie Parker, Jhon Coltrane, Miles Davis, e da que Laura Mariño, a vinteañera sabichona e repoluda gusta, comparte  e escoita con todos nos, nos seus momentos de reflexión interior,pero tampouco convén esquecelo, como poeta e escritor, tal e como agora neste libro primeiriño nos amosa.


O Caso Quíntana e unha novela negra diferente,  non gusta de escenarios escuros, nin de asasinos sinistros e depravados, nin sequera de inspectores de policías sagaces sabuxos que collen unha pista e van tras ela ata desenvolver o nobelo da madeixa; en absoluto.Ímonos sentir cómplices de dúas raparigas, universitarias que achéganse a Compostela, a estudar Psicoloxía na facultade, por cuxos vericuetos intransixentes, mesquiños y viles de poder e prestixio, corrupción e inmobilismo nos leva o autor da man desenfadada, xuvenil, e sorprendente destas dúas intrépidas investigadoras .
Estamos logo, diante dunha novela desenfadada, áxil, ben documentada coa súa presentación, nu e desenlace milimetricamente estudado, e cunha posta en escena axeitada os tempos nos que estamos e tócanos vivir, e na que Miguel Alonso, está a transmitir non so o devir da historia captando a atención do lector dende a intriga e a empatía que se produce entre o lector e Laura e Sara, senón unha seria critica social do que nunca tería que ser unha universidade, centro sempre da cultura, da investigación, do coñecemento aprendido e transmitido na formación de futuros profesionais, e non un vulgar e corrupto antro de animadversión, celos, odios, e falso poder sexa a costa do que sexa, tal e como queda patente, sen esquecer que se trata de ficción, ou tal vez de realidade novelada . Quen sabe?
 Agardamos pois pola segunda entrega desta nova "Saga", de investigador a modo, que posiblemente vai marcar un antes e un despois na novela negra do noso Pais, sempre que por suposto o autor, atope no seu maxín  o material e as palabras axeitadas para levarnos de novo da man ben agarrados polas calexas de Compostela, e os corredores  e aulas da súa universidade, baixo o paraugas de Laura Mariño e o seu mundo fantástico e introspectivo, tal e como ben fixo nesta súa Opera prima: O Caso Quintana.   

Angel Utrera.


jueves, 23 de marzo de 2017

ANA VILA.-Latexos dunha Labrega.

Nos últimos tempos estou a vivir sensacións diferentes e encontradas que a pesaren dos meus anos me afondan na confusión e o desconcerto mergullando sen descanso na procura de respostas imposibles.

Temos a inmensa sorte de vivir tempos grises nun Pais abraiado polos problemas, ninguneado,e colonizado polos países do Norte, os ricos desta Europa de mercados e mercadores, e a pesaren dos pesares feliz, no que a xente tan so preocupámonos de vivir, que non é pouco e  ir votar cada catro anos, coa falsa crenza de que así se exerce e vive a democracia, descansando noutros  a responsabilidade de decidir por ti mesmo. Alicia no Pais das marabillas, oiga, metemos un papeliño nunha urna de cristal e por arte de birlo birloque sacamos o coello branco da chistera e morreu o can rematou a rabia. Claro que o dia seguinte de ter conseguido gañar as eleccións, o electo de turno, fai o que lle peta a el e os seus colegas, e si che vin non recordo, ata a próxima, que onde digo, dixen, quixen dicir Diego. 
E xa sabemos todos, que somos maiorciños, que os programas están para conseguir votos, e pasou o dia, ala foi a romaría; a ver quen se vai esperar que os cumpran, bo oh, era boa se colara. 

   E dentro destas absurdas contradicións polas que toleamos, non vos conto nada novo cando leo que no noso Pais, se publicaron o ano pasado mais de 73 millóns de libros que non foron vendidos, polo que moitos deles remataron os seus días na trituradora, ou vendidos como saldo ao peso.
 Cada ano mais as cifras de facturación confirman que estase a perder unha cuarta parte do mercado, unha das razóns, a crise económica, o baixo índice de lectura dos españois, e o fracaso total e absoluto do ensino das humanidades e as letras, que ao parecer non interesan a ninguén, empezando polos Ministros dos gobernos da dereita do Pais, mais preocupada e ocupada en ter analfabetos e años, que persoas criticas e con criterio.

Aquí non lé nin o demo, e nembargante dia a dia hai mais xente interesada e necesitada en publicar, e facerse escoitar, ou ao menos ler, polo que cada vez mais vemos como o fenómeno da chamada "autoedición", cala e medra entre a xente, tamén animada polo baixo custe delas, dous centos exemplares dun libro de poesía, ou unha novela, pódeche saír aproximadamente nos mil euros. A cuestión, a pregunta, o debate é para que?. Aínda que teñas eses cartos, e teñas a obra escrita, para que editala, se non vas conseguir que ninguén, salvo dous, tres catro amigos a lean.

Nesta teses de cando en vez atopamos boa xente, xente boa, que escribe porque o precisa como respirar, como camiñar por entre congostras e corredoiras da terra, desa mesma terra da que mama e se nutre, na que súa o traballo e dálle inspiración e préstalle palabras e versos, xente que escribe porque se asfixia, porque lle sae de moi a dentro, porque precisa tocar, bicar, lamber, apertar e sentir, sobre todo sentir, como persoa, como muller, como nai.

E xogan coas palabras porque a palabra é sempre poesía para elas, eternamente en movemento, limpa e pura, tan contraditoria coma a auga dos regos e regatos que procuran no seu devagar pola vida e deixan escorrer éntrelos dedos, coma a mesma vida que todos, nos vendemos. E deste xeito van, paso a paso, mentres len e aprenden a ser homes/mulleres libres, as veces cos ollos abertos de par en par, e coa sorpresa prendida da mirada, outras esborranchados polas bágoas e a tristura, coa paixón dos amantes desenganados, aburridos, cansos pero ledos despois do coito, e seguen a escribir sen descanso, sen desconsolo, coma impertinentes testemuñas do presente,  cara un futuro, quizabes inexistente,irreal, translucido ou transparente.

Ana Vila Portomeñe dirixe e traballa de sol a sol co seu home unha explotación agrícola e gandeira, pero ademais atende a casa, coida con esmero de seus pais, e escoita a voz durmida da terra, os recordos da xente, as lendas, contos e historia de vida, que na narraciòn oral transmite co leite quente o fillo, de dez anos, aprendiz de home .E entre labor e labor encontra a inspiración para escribir poesía.

Dende agora en Taboada, en Chantada ou en Monterroso, en todo o noso Pais, haberá e á venda un novo libro, non un libro mais de poesia, senon o seu segundo, desta volta en Galego, que non sexa o ultimo baixo o título; Latexos dunha labrega o primeiro fora o pasado ano; Algo de mí con mucho de ti, a publicación recolle «algúns dos sentimentos e das palabras» que lle xurden cando se atopa diante dunha paisaxe determinada ou cando recorda algunha vivencia relacionada coa familia, os amigos, os animais e mesmo co que significado que ten para ela esta terra nosa, dura, malparida ingrata e feiticeira de sorrisos ,melindres e agasallos sorprendentes, tamen porque non, pura poesia, posia pura, berce de poetas e amantes da palabra feita verso, en soños de milimetrica cadencia transformados cando o vento zoa trala fiestra abafada da cociña onde na lareira estase a cocer o pote de caldo, entre berzas da casa, chourizos da matanza e moita, moita saudade de aldea, estas mesmas das que renegamos é que dia a dia morren esquecidas de desencanto e abulia, e das que Ana Vila, fala co amor que tan so unha nai pode sentir pola terra, a historia viva dun pasado que medra nas teas de arañas, entre o po, as xestas e os toxos da distancia.

Eu coñecina hai uns dias en Monterroso, co gallo da feira do disco e libro Galego, e quedei prendado do seu sorriso de labrega da poesía.  






 Como recolle no seu blog;
 http://poesiasanavila-libros.blogspot.com.es/

De profesión labrega, en raticos escribo sentimientos con forma de poema.
8-3-2015- autoedité primer libro ALGO DE MI CON MUCHO DE TÍ..disponible en librerias de Lugo..TRAMA..BALMES..LA VOZ DE LA VERDAD...y en las librerias de Monterroso....Antas de Ulla.... Taboada.....y....Chantada..en la provincia lucense..
El libro fue impreso en LA VOZ DE LA VERDAD..LUGO....encuadernado por ENCUADERNACIONES ARTESANALES INES DE CASTRO...LUGO.

También disponible contactando personalmente por mensaje, bien a través de mi página de facebook como Ana Vila Portomeñe o en la de Poesías ana vila-autor.
Ánimo a todas las personas en su día a día y nunca dejar de intentar sonreir con un sueño, pues no siempre es posible que sea perfecto pero sí puede ser vivo si nosotros no dejamos de sentir.



miércoles, 15 de marzo de 2017

ESCRIBO PARA TI (MARISA LOZANO FUEGO).

ESCRIBO PARA TI.-


Para ti, para ti, para ti escribo.


Para ti, sentado frente a la lareira, para ti, conduciendo un autobús, reina, para ti cocinando marmitako, amigo, para ti pintando un arco íris, brava.

Para ti, para ti, para ti escribo, cuando tus lágrimas te venden y cuando se te caen las horas, cuando el silencio quema y las soledades azotan..escribo para ti.


Escribo para ti en el lecho, cuando estás copulando verbo, y para tiaunque no te toque, y para ti sin penetrarme...y para ti, vida, y para ti, muerte, para ti desastre y lujuria, y para ti poema...

Escribo solo para ti, para ti también, para ti, para ti y por ti y junto a todo, para ti cerrando las puertas, para ti abriendo la nostalgia, para ti rebobinando latidos.
Para ti, solo para ti.

Para ti cocinando tortilla española, para ti friendo arepas, para ti con la piel tostada, el pelo cardado, sin pelo, para ti luchando contra la quimio, para ti abrazando un niño a tu pecho.

Escribo, sabes, para ti.

Escribo para ti sobre tu moto, y escuchando a Sabina y a Metallica, escribo para ti forajido y para ti princesa, para ti hijo y para ti amante, escribo para ti peluche y para ti fiera, escribo, siempre, siempre...para ti.

Escribo para ti para que no te ahogues, para no ahogarme, para que no nos olvidemos, para rescatarnos, que me rescates.

Escribo para que no olvides que eres de luz, para que no te trague el abismo, para que no precises manos, sino letras...
Escribo para ti y para tu padre, tu madre, tu hijo que te ha dejado y puede escribirte, y puede leerte...escribo para algo llamado sustancia y para otro algo llamado cuerpo, escribo para ti, para ti, paria como yo, para ti líder irredento, para ti engranaje y tormenta, para ti minúsculo , enorme...para ti, matriarca y reina, para ti abogada y granjera, para ti y para tus animales, para tu tierra,para tu olor.

Escribo para ti golpeada, para ti solidaria, para ti amigo, para ti hermano, y para ti, madre,para ti padre.

Escribo para ti, te quiero, escribo para ti, te sueño, escribo para ti, porque me lees y escribes para mí también.













Escribo para ti, todo el tiempo, para ti porque te necesito.porque eres parte de mis palabras, porque soy parte de tu ser.


(Marisa Lozano Fuego, Escritora, poeta, pitonisa, hacedora de entuertos y dislates en forma de microrelatos desde la ironia y el absurdo convenrtido en cotidiano y sorprendente, dominadora y hechicera de la rima, del verso y la palabra transformada en sentimientos, capaz de crear de la nada todo un sueño de vida, de esta misma vida que se nos escapa y vendemos a los demas inutlimente para sentirnos y sabernos vivos.
Marisa Lozano fuego, frente a frente se desnuda ante el espejo del que la lee sin pudor ni tapar recovecos ni de su cuerpo, ni de su mente y es corazòn palpitante, y es un puñado inmenso de sin razones razonadas, de cosas sencillas, cotidianas, inutiles a veces, pero tan necesarias como un beso, una mirada, un abrazo, una sonrisa,un requiebro.  

Son innumerables sus escritos, sus poemas, sus rimas, sus cuartetos y sonetos, sus reflexiones, sus gritos ahogados entre lagrimas, entre gemidos, entre susurros, sus relatos intermitentes, sus dislates, y de entre ellos traigo este lamento, esta declaraciòn abierta y franca, este ESCRIBO PARA TI, porque es mucho mas que un monologo sobre el papel blanco de una cuartilla, es toda una declaraciòn de intenciones, franca de lo que cualquier escritor firmaria se tuviera su talento.