viernes, 30 de noviembre de 2007

JUAN GELMAN



EL JUEGO EN QUE ANDAMOS
__________________________

Si me dieran a elegir, yo elegiria
esta salud de saber que estamos muy enfermos,
esta dicha de andar tan infelices.
Si me dieran a elegir ,yo elegiria
esta inocencia de no ser un inocente,
esta pureza en que ando por impuro.
Si me dieran a elegir, yo elegiria
este amor con que odio,
esta esperanza que come panes desesperados.
Aqui pasa, señores
que me juego la muerte
de "El juego en que andamos".


II.
UNA MUJER Y UN HOMBRE
___________________________

Una mujer y un hombre llevados por la vida,
una mujer y un hombre cara a cara
habitan en la noche, desbordan por sus manos,
se oyen subir libres en la sombra,
sus cabezas descansan en una bella infancia
que ellos crearon juntos, plena de sol, de luz,
una mujer y un hombre atados por sus labios
llenan la noche lenta con toda su memoria,
una mujer y un hombre más bellos en el otro
ocupan su lugar en la tierra.


(El reciente premio Cervantes de las letras, el Argentino, exiliado en Mejico JUAN GELMAN, poeta de poetas:
"
Cómo será pregunto
Cómo será tocarte a mi costado.
Ando de loco por el aire
que ando que no ando.
Cómo será acostarme
en tu pais de pechos tan lejano.
Ando de pobrecristo......."

Creo que con este poema se explica por si solo la palabra poesia.
No voy a ser yo quien glose, vida y obra de Juan Gelman, hoy los periodicos ,articulos y notas de agencia invaden los medios audiovisuales, incluso en internet. El que necesite saber màs......tiene las razones de un premio, nunca antes tan justificado en todos los medios. Tan acertado pienso, como sincero.

lunes, 26 de noviembre de 2007

LORCA EN EL RECUERDO











Amor, amor




que está herido.




Herido de amor huido;




herido,




muerto de amor.




Decid a todos que ha sido




el ruiseñor.




Bisturí de cuatro filos,




garganta rota y olvido.




Cógeme la mano, amor,




que vengo muy mal herido,




herido de amor huido




¡herido¡




¡muerto de amor¡




(Amor de D.Perlimplin con Belisa- Teatro).
Non vou añadir nada mais sobre Lorca, xa està practicamente que todo dito, creo que todos vos o coñecedes de sobra., asi que aforramos palabras, o unico aclararvos que as fotos, estàn escaneadas dun especial da revista Litoral, publicada no ano 1968, como homenaxe a FEDERICO, alguns dos comentarios que traia, segun eles mesmos fan saber aos lectores da revista, provocaron que fora "secuestrada", a ediciòn por orden gubernativa.
E non esquezamos que tratase das secuelas do "Mayo do 68", Frances, e que en España non existia liberdade de prensa, opinion, nin reunion. E os poderes facticos:Iglesia, Ejercito e Banca, campaban a suas anchas nunha patria "Nacionalsindicalista", FRanquista e Joseantoniana......


FEDERICO GARCIA LORCA.

viernes, 23 de noviembre de 2007

PABLO RUIZ PICASSO-EL SUEÑO DE LA RAZON-LA MIRADA DE UN POETA






















Como segunda parte da miña visiòn homenaxe a PICASSO, publico agora poemas, tamen publicados no ano 1969 neste memso numero 6 da rfevista Litoral, como xa dixen e explicei antes.






TRatase dunha serie de poemas de Alberti, Jean Cocteau, Jorge Guillen y Gerardo Diego.






Disculpade a calidade, pero non puiden facello mellor.





PABLO RUIZ PICASSO-EL SUEÑO DE LA RAZON
















Hoxe, traio a esta paxina do meu blog, fragmentos publicados no ano 1969, na revista LITORAL.





Tratabase dunha revista de Poesia e Pensamentos, feita desde Torremolinos, Malaga, Andalucia, España, Europa...tal e como rezaba na súa portada, que rescatei dos recordos e papeis que no fondo dun armario tiña meu pai, e que ainda que por aquel enton eu tiña 13 anos, xa ao lelos senti que as palabras, os poemas, as fotos, todo o que aquelas revistan publicaban estaban feitas para mi.





So conservo doce daqueles numeros bimensuales, que gardo como oro en paño. Nela escribieron, POETAS, con maisculas, como Bergamin, Alberti, Jorge Guillen, Vicente Aleixandre, Manuel MAchado, Jose Maria Amado, Dionisio Ridruejo, Miguel Hernandez,Benjamin Palencia, Jose Infante, y un largo etc. algunos xa consagrados, outros abriendose camino, algúns deles fallecidos, asesinados, pola man dos enemigos da liberdade e a xusticia, represariados, fusilados en obscuras carceles, ou solitarios campos de castilla, exiliados , ou victimas da irracionalidade dunha guerra civil, que non pechaba as feridas, a pesar dos anos xa pasados, pola ceguera, pola miseria mental o odio duns vencedores, ¿De que?, da morte sen vida, da miseria da vida rastrera en pos das sombras das victimas desa atrocidade sen nome.





O meu cariño para todos eles, o meu sincero sentimiento de que sen eles non seriamos hoxe o que somos, o meu desexo de que xamais volvamos ter que falar daquelo, nin vivir nunca mais nada parecido, quero plasmalo na homenaxe que fago o meu admirado paisano" PABLO RUIZ PICASSO, " , Malagueño irreal, xenio da arte, poeta das cores na pintura da vida, cidadan do mundo da liberdade e a razòn ......................





Todos os textos, e fotos, asi como os debuxos foron publicados no numero especial da revista Litoral, o numero 6 de Febreiro-Marzo do ano 1969.

jueves, 22 de noviembre de 2007

NANA DE LOS COLORES


Amarillo limon

verde aceituna

y el olor del romero

bajo la luna.

El rocio en tu pelo

como ninguna

cuando bajo el almendro

tus ojos negros

rien mis dudas.

Niña del viento

copo de nieve

no juegues con mis lamentos

ni me desees.

Tu cuerpo a azahar huele

y tu boca hierba buena

que cura mis decepciones.

Niña de mis tormentos

soplo del viento

que lava mis pasiones

sin sentimiento.

Tus pechos

¡como me gustan tus pechos,

cuando los besos¡

cuando acaricio tus pezones

lujuria del universo

cometa de la mañana

me siento

y sueño despierto

que en ti me vierto.

Ay niña de mis amores

no me abandones

que entre las jaras verdes

desnudo de todo

me pierdo entre pasiones.

MODESTO FRAGA


Aque veran dixeches que me amabas.

Non era amor, mais ti falabas delo.

Falábasme do amor do noso selo

e que era a min soamente a quen buscabas.

Aquel varàn dixeches que me amabas

que ansiabas de entre o amor o máis sinxelo:

percorrer cos teus beizos o meu pelo

e tocarme coma só ti me tocabas.

Aquel verán dixeches que me amabas.

Que non tiveras antes quen te amara,

nin quen te amara tanto ti tiveras.

Aquel verán dixeches que me amabas.

Dixeches que deixándome perderas

o dia en que pra sempre te marchabas.




II


Cando ninguén nos mire e o inverno axite as árbores

con tal intensidade que o mesmo vento trema.

Entón virás caida cal seca folla errante

a poboar a cidade das casas de madeira.

Forestas que forxamos de luz e primavera

onde o sol sempre aluma denantes de ser dia.

Ti mais eu caminando por selvas mestas, vales,

na ilusa urbe erixida de táboas e bambùs.

Cando ninguèn nos mire e sexa só o noso

ese lugar que o olvido a recordarnos teima.

Poboaremos canas e enxebres chaboleiras

para que non derruben o amor do noso exilio.

E construiremos fragas, lùas e equinoccios,

algarves e macondos e lares nunca ouvidos.

Recolleremos canto da terra fértil nace

nas horas en que o sol perece no crepúsculo.




Modesto Fraga, a Coruña 1974- Fisterra. Xoven poeta, do mar é ause3ncia. Poeta do amor salado deste fermoso mar embravecido, que loita e chama pola vida en unha entrega.

O seu primeiro libro de poesias foi "DE mar e Vento" 1997.¡, en colaboraciòn cos poetas do "BAtallon literario da Costa da Morte. A nivel xa individual, o seu primeiro poemario, foi recollido baixo o titulo Do Amor Salgado, no que xa aparece como un poeta do amor e a naturaleza agreste e salvaxe deste pais noso, deste mar tan maltratado, desta xente tan sumisa e tan humilde como a nosa.

Modesto é o futuro da nosa poesia, fructifera e libre, na esperanza contestataria.

miércoles, 21 de noviembre de 2007

XOSE VAZQUEZ PINTOR


Ollando estos dias pasados, vellas fotos cheas de encanto, crudas e reais como a vida mesmo as que tanto temos que agradecer, e debemos o que somos, recordei un fermosisimo artigo deste gran amigo e formidable escritor, dividido entre Cangas e Agolada, e por riba de todo , barro e pedra, toxo e xesta, uno ca terra de Quian, alá no incomparable sobreiral do Arnego;

A MIÑA MALETA.....
Desfrotadeo..................................................
Centro de documentación da AELG
A miña maleta
Xosé Vázquez Pintor
[Fonte: A Nosa Terra]

Teño na casa unha maleta de madeira que pesa pouco, tintada de verniz dos moitos anos. Unha maleta que encargou o meu pai ao carpinteiro Euloxio. Lembro que o obrador tróuxooa gardada á vista dos veciños, envolvida nunha farrapeira calquera. Desvestiuna á vista de nolos tres e dixo: A ) Góstache, Alfredo, a que é ben bonita ?. Podes ir tranquilo con ela a Barcelona ou a onde che fagha falta A . Souben así a noticia de que o meu pai, o xastre de Quian, marchaba por un tempo a Catalunya, para probar a sorte e aprender máis cousas do oficio. Euloxio xantou connosco e a maleta estivo coidada coma un traxe novo na cima do armario. Era-é, unha maleta grande coma un mundo, cabería eu dentro se o meu pai quixera levarme consigo ata Terrasa ou Sabadell. Días despois, de madrugada, colleu con ela a viaxe, pola estrada de Lugo e de Barcelona. Eu tiña oito ou nove anos. No Campo de Las Cors xogaban Ramallest: Olivella, Rodri, Gracia; Segarra, Gensana; Basora, Kubala, César, Koscis, Scibor....Na tenda de Agolada ficamos a mamá e máis eu, sós. Pedinlle ao meu pai que me trouxera ragalos e moitas caixas dos mistos cos xogadores do Barça. Andaron seis meses: coma unha maré ao mar de Capetón ou Terranova, que as familias da Costa saben entender e esperan. Eu non sabía, e a miña nai menos. Os tíos de Quian, labregos, traían queixiños e bolos de manteiga, ovos de galiñas rubias e brancas, chourizos da cebola e da freba, cariño, moito cariño, e un carro de esperanza. Cando Alfredo de Vila chegou de volta á súa xastrería, leváronlle a maleta á casa, nunha carretiña de rodas de ferro, pequenas, que metían estrondo polas laxes da beirarrúa: era o Ramón de Serafina, que atendía este servicio da Empresa Gómez de Castro por un patacón, unha perrachica, dous reás...un cigharro. ( Moito ten que pesar a maleta do pai ! ( Todos os xagodores do Barça dentro ! ( E roupa, e varas e varas de lenzo !. O carreteiro non deixou que o emigrante retornado a collera. Aquel homiño fraque, que navegaba dentro dunha chaqueta de pana, carrexou con ela, de primeiro, na casa. Ergueuna e púxooa enriba do mostrador. Escoitei dentro uns croques de ferragachos, coma se un puño petase: ( É Ramallest ! . Non era nada. O pai viñera tal como fora. Contou que aquelo era moi grande, que estivera aprendendo cousas de proveito no corte dos traxes, que traballara catro meses para unha fábrica e que lle recomendaran a visita a For, en A Coruña, se é que quería estar sempre na casa: A Ou aquí ou alá, vostede escolla A. El escolleu Agolada. Despois dun tempo levoume a ver o Mar do Orzán, pagoume os estudios e os exames por libre no Instituto Masculino, andou comigo polos xardíns, as avenidas de Rubine, Riazor, o tranvía e e A Mariña... Atracaban ao acougo do Castelo os barcos xigantes: Begoña, Montserrat, Monte Umbe...Fixemos unha foto no Acaballito@ de cartón, sorrindo cara ao Cantón. En María Pita, centrouse na praza e díxome co orgullo de pai: A...nesta cidade sempre quixen coser ( fíxate que ben viste a xente ! A
- ) Máis mellor ca en Barcelona ?
- ( Si, ho, por un igualiño !
Gracias, Nunca Máis.


viernes, 16 de noviembre de 2007

SOMBRAS E ALENTOS


Se foses como a sombra

daquela noite en vela

e chegaras despaciño,

sen facer ruido apenas.

Os pés nus, para non deixar pegadas

no po ruin da estrada traicionera.

E preto da miña almofada

susurraras moi quedo

un bico de fada co teu alento,

como aquela vez

xa fai tanto tempo

que non teño nada del

ni sequera recordos certos.

Se foses como fuches enton,

o parrulo do conto

xa non seria mais cisne;

seria soño na alborada

seria nèboa nos montes

seria lúa de outono

e seria bosque no inverno

seria mar salvaxemente certo

tan salado como verde

e eu seria o home libre

o neno que levo dentro

e romperia as cadeas,

que dende enton

atanme a túa mirada ausente

como versos.

miércoles, 14 de noviembre de 2007

MARTA DACOSTA

Un poema de sangue non se fai nun minuto,
coma guerra que estoupa, enxéndrase nos anos,
cada dorido golpe arrinca do granito
das nosas mans, as liñas que denuncian palabras.
CAda palabra un golpe e cada letra sangue,
cada paso na fronte un século de ira,
cada morte de home ,esperanza prometida
con base no vento que lle levou a fala.
E estes os alicerces da débil poesia;
estes os cimentos en que non construimos nada;
para que estas vigas de pesados cadaveres,
para que ser fillos de guerras acabadas.


-Marta Dacosta, Vigo 1966 Poeta e licenciada en filolofia Galego-portuguesa, mestre de ensino medio. Premio de Poesia O Grelo, en 1993.
Entre a sua obra poetica, O meu nome é Antigona, Con pólvora e magnolias, A princesa na torre. ..entre outras obras. Colabora e escribe en diversas revistas literarias, e xornais.
Forma parte activa desa xove poesia Galega, das ruas, dos pobos, da xente coma nos, que nace e brota da insatisfaccion pola vida, sen entusiamo ni estimulos da aldea global, en que estamos a converter, queiramos ou non este fermoso planeta azur.

MARTIN VEIGA



AS ÚLTIMAS RUÍNAS....


Hoxe a morte persiste obstinada nas pedras,

ns lenzos corrompidos das paredes,

sobre os xacintos do patio, nos estucos

mordidos polo tempo, destrozados.

Hoxe vaga a morte nas ultimas ruinas

abrazando os cipreses vellos, abrazando

os corpos como unha musica antiga.

Retornan hoxe as mascaras da morte

a pousarse nos semblantes desolados,

a pousar a luz do abatemento

no invernadoiro con dalias, nas estancias

arrasadas como ceos de Turner, como templos

onde o silencio cerca a pedra derrubada.

Hoxe sentimos a morte baixamar do tempo

entre a enredadeira do xardin calado,

no sombrio claustro onde agardaba

aquel soño amargo de amores e tapices,

aquel escuro soño de horizontes e navios.

Hoxe vaga a morte nas ultimas ruinas

ocultando o rostro negro nas columnas.

Hoxe atopamos pedras cando buscamos rosas,

procuramos cálidos ouros baixo os nardos,

atopamos no corazòn a cinza.
MArtin Veiga- Noia 1970. Poeta, profesor traductos e critico literario, colaborador en prensa e revistas literarias. Como poeta ten recibido o premio Domigno A.Andrade, Rosalia de CAstro
Xacobeo de Poesia, Espiral MAior, entre outros.
Na actualidade imparte clases en Irlanda, de literatura Gallega, e actua como traductor. O poema que triao hoxe, é do sèu poemario, NAs ultimas ruinas. 1994.

RECUERDOS DE OTRO TIEMPO EN OTRO ESPACIO



Recuerdo que por las gastadas costuras del sofá
escapaban apestosas virutas de lana
impregnadas de orines y semen
recuerdos de mejores tiempos,
perdidos para siempre en el fondo de mi memoria
de borracho.
Los cubos de basura, en las esquinas del callejón
de mi calle vacía,
contemplaban boquiabiertos los vómitos biliosos
de los últimos vampiros de la noche
noctámbulos del sexo y abandono.
Como yo mismo,
ante las rejas de portales nauseabundos
putas añejas en busca del último cliente
me ofrecen sus pechos secos,
sus cuerpos insensibles
al asco y las miserias, que desprenden.
Semidesnudas noche tras noche
me divierten con sus caricias de brujas.
El viento frió convierte en humo
el aliento verde del eco lejano de las multitudes derrotadas,
que noche tras noche salimos de nuestros negros agujeros
en busca de otra suerte
que no existe, y no encontramos.
Así noctámbulo, perdido un poco mas en el laberinto de
esta muerte, que es deambular por las calles
empedradas de maldades, de desilusiones y frustrados
y muertos vivientes, voy malviviendo dia a dia.
Espectros surgidos del otro lado del espejo
que al amanecer, con el alba la luz de amanecida
acompaña nuevamente en la ignorancia
tanta maldita esperanza.
Mientras barrenderos pobres
borran con mangueras de olvido
nuestros pasos, sin destino, sin recuerdos
Ni futuro.

lunes, 5 de noviembre de 2007

FOTOGRAFIAS DE MANUEL VALCÁRCEL




Do quince de outubro ao 30 de decembro, no centro Sociocultural de Fundacion Caixa Galicia, atoparémos a exposicion de fotografias, "NOMADAS", de Manuel Valcarcel.


Tratase dun percorrido, polas paisaxes de Asio, o Tibet, o Deserto do Sahara, na Alxeria Africana, Nas terras da Transilvania, en Romania, as xentes e lugares do Peru, no lago Titicaca, e na Oceania, Papua nova Guinea, e as Illas Tronbiand, realmente impactantes, polo seu contido craro, aberto, expresivo e franco.,Excelentes fotos denuncia, da vida tal e como os diferentes moradores desde fermoso planeta azul que chamamos terra, a entende.


Vive e deixa vivir.


Se tedes tempo desde logo que merece a pena facer unha escapadilla e achegarse a SAntiago de Compostela,non so para facer os croques do Santo, ou tomarse unhas tazas no Franco.