sábado, 15 de noviembre de 2014

NO BALOUCAR DO VENTO. (ANTOM LAIA)-POEMAS.

NO BALOUCAR DO VENTO
(ANTOM LAIA)

Veño de reler o poemário;-os poemas de Antom, son para ler e reler, non unha se non varias veces, sen presa e paladeando, saboreando as palabras, o ritmo e os xogos de vocais e consonantes,-  deste grato encontro na rede ,materializado coma corpo e espírito por mor da palabra e os versos a carón das rúas de Melide, agasallo que por inmerecido aínda aprecio en mais; No Baloucar do Vento,- por certo ilustrado dun xeito fermosísimo, suave a coma unha garatuxa ós versos, que galopan libremente sóbrelos trazos doces en soños e fantasías dos debuxos de Xosé Tomás.  
No Baloucar do vento é un berro, unha ventá aberta ao amor, un encontro dos recordos mais íntimos e as fantasías e realidades confundidas nun infinito intercambio de fluídos corporais, nados do amor, do desexo e a intimidade dos corpos amantes;


Chegaches
quando a negrura me abatía no abismo
de águas tenebrosas e enlamadas que
salpicavam de geo a minha ialma.......

Un rebulir de brazos, pernas e palabras, de saliva, corpos espidos e bocas ansiosas de dar e recibir amor. Un tributo ao desencanto que provoca o desexo frustrado do ser dous en un, sempre e para sempre.

  
Mulher ceive de livre patria
fito dentro e alvisco-te inteira
e permaneces plena na memória.......


No Baloucar do Vento, é unha chiscadela, un chospiro de veleno que inflama e sublima o desexo, que fainos mergullar no escuro espazo do que non temos, do que anhelamos, do que nos complementa, do que nos fai auténticos con todos os nosos segredos, tristuras, ledicias e fracasos, o amor compañeiro de fatigas e descansos, sen limites nin vergoñas, sen mentiras ni cartos de atrás.
No Baloucar do Vento, de Antom Laia é como un todo de anacos de esperanza, o triunfo dos amantes entregados sen avaricias nin renuncias.


Gota  gota baixei ao teu
corpo enorme aprofundando-me
Solerminhamente descendí ás águas
mais soterradas e ocultas de ti mesma.
Afundím o seme na tua mar salgada,
limbei nno teu mel até sac iar-me.
Vibrei em orgasmos trepidantes,
cinguim o corpo contra o teu corpo
e o meu sexo



contra o teu sexo.
Amanhá seguia amando-te
enquanto o sol nascía livremente.......(POEMA AMANTES).

No Baloucar do Vento, un total de trinta e cinco poemas, de amor, de auga e vento, de saudade e perda, de recordos e soños, de desexos. Un doce e pracenteiro poemario no que o autor se recrea e xoga as agachadas co que elle profundamente certo, sen ningunha dubida; a tenrura, o amor,a ausencia ; nun silencio de cómplices olladas coa compañeira da vida e a morte estraña nalgures, noutro tempo.


Escrevo na tarde que se estinha
quando maina chove nos olhos
o coracom em latejante cascata
na veiga dos desejos que persego......(TERNURA EM AZUL).


No Baloucar do Vento (De Antom Laia, desenhos de Xosé Tomás. )
 


martes, 11 de noviembre de 2014

La Torre de los Sueños Esmeralda.: MAGOSTO EN POESIA NOS PENDELLOS DE AGOLADA......

La Torre de los Sueños Esmeralda.: MAGOSTO EN POESIA NOS PENDELLOS DE AGOLADA......:     Redes Sociales Hemeroteca Edición impresa Hoy en el periódico Iniciar sesión Regístrate Actualizado: 05:02 h.  s...

MAGOSTO EN POESIA NOS PENDELLOS DE AGOLADA......

«Magosto en Poesía», tempo agolense para verso e castaña

Poetas galegos daranse cita esta tarde nos Pendellos de Agolada para compartir unhas horas gastronómico-literarias

4 votos
Dun roteiro cultural por Melide xurdiu a posibilidade de argallar un encontro no que se misturara poesía con castañas. Así chega o Magosto en Poesía, que ás seis da tarde, comezará en Agolada. Da organización fíxose cargo Ángel Utrera. O escenario, «o teatro dos soños; que son os pendellos onde te sentas e, se posúes a mínima sensibilidade eres capaz de escoitar as voces dos mercadeiros, dos arreiros e dos ferreiros cando estaban na feira», explica Utrera. E, como é tempo de castañas e noces, «nada mellor que facer este encontro de poesía, versos e palabra cunhas castañas, cunhas noces e con groliño de viño para acompañalas». Un encontro ao que está previsto acuda Marica Campos, David Otero, Carlos Negro, Xosé Vázquez Pintor, Alfredo Ferreiro, Manuel Teira, Teresa Ramiro, Cristina Gende... «Eu mesmo tamén recitarei algunha cousiña... Non pretendemos que a lista sexa excesiva para non cansar aos asistentes. O que quixemos foi contar con xente dispar, de distintos sitios: da Costa da Morte, da Barbanza, do Deza... Algúns querían estar e non poderán facelo por cuestións de axendas como é o caso de Luz Pichel, de Lalín, que está en Madrid pero súmanse todos a esta iniciativa de xeito espiritual; chámalle así».
Un Magosto en Poesía que busca só poñer en valor a poesía, salienta Utrera. «Buscamos xuntarnos uns amigos que valoramos os versos, comer unhas castañas, noces e mel e ese groliño de viño que nos axude a pasar estes tempos grises que nos están facendo pasar. As cousas pequenas da vida son as que máis satisfación nos dan».
Un encontro podería ter continuidade. «A idea é seguir. Existe unha fonda posibilidade de que se faga logo en A Estrada xa que David Otero, un home que leva moitos anos vencellado ao mundo da poesía e das verbas, ten moito interese en facelo. Tentaremos que a iniciativa se achega a outros rincóns».
A pesar dos pesares e malia o tempo de invernio que non nos deixou en todo o dia, hoxe un grupo de amigos, coñecidos e amantes da poesia, nos reunimos para desfrotar dos versos coa esusa do magosto- Castañas, noces, mel e viño e unhas tardes caseiras que nos souberon a gloria, e como non a musica de BICO DA BALOUTA e a palabra de .-Teresa Ramiro, CArlos Negro, Romina Bal, Diego Quintela, Cristina Gende, David Otero, Marta Pedrosa, Xose Luna Sanmartin, Constantino Regueira, Manuel Teira, Antom Laia......e dende Cangas Xose Vazquez Pintor.....
---Comentarios recollidos no noso Facebook, sobre o encontro xa celebrado.....