jueves, 28 de junio de 2012

ERES........................







Eres helado de fresa en el calor de las ferias
de mi infancia en otras tierras inventadas,
boquita  caliente y dulce
mentiras siniestras, promesas vanas.
Eres sonrisas al viento de la madrugada
mientras mis manos se pierden
bajo tus faldas.
Eres abrazos de madre
hechizos de hada
temores y miedos por la mañana
cuando escapo de tu cama
como un ladròn,
y en silencio me llevo el aroma de tu almohada  .
Eres refugio,  puerto franco
desierto de ardientes arenas
miradas perversas, esquivas y hurañas.
Eres mujer, un misterio
un maravilloso enigma
el laberinto en el que me pierdo.
Vientre tibio, suave espalda
eres el cuerpo en el que me vierto
corazón de hierro
fria venganza
perdiciòn eterna
guardian y carcelero de mis tormentos,
firmamento .
negrura al alba.
Eres azul como el cielo
limon como las viznagas
tremenda como el deseo
fuego en el cuerpo
sed que se sacia con agua.
Amante, esposa, compañera
infierno y calma.
Eres todo lo que pienso y declaro
que quiero.
Lo que sueño
lo unico que me hace falta
para no sentir miedo.     

martes, 12 de junio de 2012

A NECESIDADES DE APERTAR OS MORTOS

 

A necesidade de apertar os mortos
foi ao principio o fin do silencio dos vivos.



O sabor doce cereixa,
a cor gris da liña borroso no horizonte
a brétema tan cércana
o espertar suado nos brazos do silencio
corpos culpables e gulosos
no amor ausente,
coma xanela pechada en falso.
A necesidade de sentir a realidade irreal dos mortos
mais alá das palabras,
o vento nordés
o mar salgado atlántico
as putrefactas falseades do tempo morno
que se foi.


A necesidade de abrazar os mortos
quedou escrito no rancio rencor dos vivos
nas ausencias
na proa dun barco fantasma
no abismo dos ollo
no suspiro do negro betume da noite
sen lúa nin esperanza.
A necesidade de abrazarme cos mortos
foi un aceno ao pasado
as cinzas do solsticio do inverno
no loito tatuado na pel fría dos peixes
colgados no salazon do peirao ao sol
seco de raios e ansias de verán eterno.
A necesidade de fundirnos cos mortos
como nunha ringleira de caladiños
Santa Compaña preguiceira de bestas
mulleres de corpos espidos e translucidos
sen peitos nos que mamar o leite quente
do futuro incerto,
sen sexo, porque tan so quedan os osos
dos mortos agardando nun tecer e destecer
estraño e fantasmagórico,
na necesidade de vivir como mortos
e abrazarnos.

HOY

 

Hoy
Dia primero de esta ultima etapa
de un tiempo inerte.
Hoy dia primero
de vacios y demoras
en los que vivo y habito
y como borracho baboso
sueño y dormito
me recreo en mis excrementos
juego con la bilis de mi cuerpo
hago trampas me miento
siento un asco infinitamente incierto
y vomito.

 



Hoy
dia primero del ultimo plazo
caduco y marchito
me siento como un extraño
entre el pasado y mi destino
y me niego a darle gusto a la muerte
el enemigo.



Hoy
No soy nadie
No siento nada
No oigo ni tan siquiera
La palabra de un amigo
Pero se que estoy vivo
A tu lado siempre
Yo contigo
Tu conmigo…….
Hoy
Abrirè la ventana
y me vestirè de Domingos.

miércoles, 6 de junio de 2012

DO BLOG MAR E LUA....OLLOS DE COR DE GATO

 DO BLOG MAR E LÚA.....OLLOS DE COR DE GATO.

Ollos de cor de gato

ADEUS:

Ás caricias que borran o resto do mundo apenas rozando a pel. Á guerra de miradas. Ós desastres que montamos diante de todos. Ós problemas que nos dan as escaleiras escuras a altas horas da noite. Ós cálculos matemáticos cando marchas. Ós teus ollos de cor de gato. Ós bicos no ombreiro que me asustaron. Ós golpes da lámpada detrás do sofá. Ás túas mans no meu pescozo. Ás cervexas compartidas. Á túa risa que se contaxia cando soa a ”i”. Ó Caribe musical. Ás túas ordes que só acato cando quero. Á túa voz a piques de se quebrar cando me dis o que nos daba medo dicir. Á miña seguridade cando che contestaba a iso. A botarte de menos dende o bar do lado. A crer todo o que escoito. Ós trenes para os que quedamos durmidos. A perde-lo medo a escoitar o que sentimos.


(DEIXOVOS ESTE FERMOSO POEMA DE MAR E LUA, POETA E BLOGUERA DO OUTRO LADO DO DESTE ESPELLO MAAXICO , CO SEU PERMISO, DENDE LOGO, E VOS DEIS ESTE ENLACE PARA OS QUE QUEIRADES SABER MAIS DO QUE ESCIBE .PAGA A PENA DARVOS UNHA VOLTIÑA POR ALA E QUEDAREDES SORPRENDIDOS DA FRESCURA DESTA POESIA NOVA DOS SOÑOS).......

ttp://marelua.blogaliza.org/



martes, 5 de junio de 2012

A VOZ DURMIDA DESTA TERRA NA PALABRA DE ANTIA OTERO.

JOSÉ MANUEL ESTÉVEZ-SAÁ

{ Políticas de babel }

Antía Otero, creación e novas voces

A CREACIÓN literaria en Galicia pasa por un dos seus mellores momentos. Ás voces consagradas do pasado afastado e recente únense cada vez máis valores dispostos a gritar ao mundo que é moito e moi bo o que Galicia pode achegar ás letras universais. O compromiso dos medios coa difusión das nosas manifestacións artísticas, o empeño dos estudosos e investigadoras en dar valor ético e estético ao que se crea na nosa terra, e o convencemento dos nosos autores de que o galego é unha lingua chea de matices, capaz de expresar, como outrora, toda a beleza e o sentimento da sociedade, fai que críticos literarios e culturais de todo o mundo incrementen o seu interese por unha produción poética, narrativa, teatral e ensaística que o paso do tempo e os avatares sufridos polo noso idioma no pasado e no presente, non lle impiden crecer en calidade e variedade.


 A poesía de Yolanda Castaño, Diana Varela Puñal ou Antía Otero é un bo exemplo. Simplemente tomando como referencia a creación poética de última xeración, é dicir, a daquelas e aqueles poetas cuxa obra foi publicada a partir do ano 2000, podemos comprobar até que punto tradición e modernidade conviven, o xeito en que o local dá paso ao universal. A experimentación e o xogo estético adornan unha produción chea de posibilidades que é capaz de romper barreiras temporais e espaciais para porse ao servizo do mundo, como fiel recreación da mentalidade dunha nova época. Rupturista e transgresora, a poesía recente rezuma musicalidade e beleza. Así de fresca e vigorosa é a obra de Antía Otero. Actriz e escritora da Estrada e da colleita do 82, Antía Otero presidiu este ano a entrega de galardóns correspondentes ao Certame Literario 2012 da Universidade da Coruña que anualmente orgnaiza a súa Facultade de Filoloxía co fin de fomentar a creación poética, narrativa, ensaística e teatral en lingua galega e castelá entre todo o estudantado universitario. Como ben sinalou a decana Teresa López, "a literatura non debe ser só cousa de filólogos, senón de todos".

No seu discurso, Antía Otero falou de temas e estéticas posteriores ao ano 2000, de identidade e de entidade. Esta flamante representante desa "xeración sen xeración" que conforman os nados ao redor dos anos 80, non se esqueceu de compañeiros como Mario Regueira, Daniel Salgado, Alicia Fernández, Dores Tembrás, María Rosendo, Xiana Arias, Ana Cibeira, Berta Dávila, ou Gonzalo Hermo. É por iso que falou do rural e do urbano, de refuxiados e de bombas, dá figura de Eva, do poder da fala, do nome dos obxectos, de sensualidade, de princesas e cincentas, de mulleres cultas e científicas, de estranxeiría e indignación, de frustración e esperanza, e desa infancia perdida como un "parque de atraccións pechado por descanso".


Os estudantes premiados, Tamara Barreiro Neira, Sergio Cernadas Leis, Iris Gey López, Ánxela Lema París, Juan M. Salorio Díaz, Pablo Méndez Seoane, Alejandro Rego Díaz, e Jesús Rodríguez Piñeiro, puideron gozar do estímulo e a forza intelectual que emana da sensual e sabia mirada de Antía Otero.
www.josemanuelestevezsaacom


(Artigo publicado no Correo Gallego o pasado dia 4 de Xuño).