domingo, 8 de julio de 2007

MARICA CAMPO


A TIA MARIA


Estas cousas conta a tia Maria,

¿serán de verdade ou de fantasia?

Di: Non son poemas, son abracadabras

para que soñedes coas miñas palabras".

Ela ten a casa riba dun penedo,

déitase moi tarde e érguese moi cedo.

Dálle sempre aos xogos sabor de chocolate

e ponlle ás tristezas salsa de tomate.

Ten moitos amigos e é moi aprezada

polo ben que fai flan e marmelada.

Corre en bicicleta cal tren pola via

e os nenos do barrio téñena por guia.

Leva sempre os petos cheos de pelouros

e unha fada boa vólvellos tesouros.

Vai soa de noite e fálalle a lúa

e as pantasmas brancas tómana por súa.

Baila ao son do vento como unha piola,

por iso os veciños din que é medio tola.



(Marica Campo, Incio, Lugo 1948, poeta novelista e autora teatral, mestre en Guitiriz, gañou o premio Arume de poesia para nenos, no ano 2006, polo seu poemaria Abracadabras, del que extraigo este tesouro, "A tia Maria". êste premio foi o único ao que eu presenteime nunca, tamen cunha serie de poemas para nenos, pero lendo a MArica, comprendese perfectamente porque o xurado de Gres, elixiou a súa obra. Fantastica, chea de pantasias e lembranzas, de sonos e nenos grandes que fanos voar coas imaxes inventadas cos xogos das palabras..)

jueves, 5 de julio de 2007

JUAN CARLOS MARTIN RAMOS

POEMAMUNDI

He soltado una bandada

de palabras

que atrviesan las nubes

y las fronteras.

Van y vienen

a merced de los vientos,

navegan por el cauce

de los rios,

se enredan

en las copas de los árboles,

sobrevuelan montañas

y dejan sus huellas

a lo largo

de todos los caminos.

Algunas palabras

tal vez

se han perdido

en medio de la selva

o en el fondo del mar.

He escrito un verso

con palabras viajeras,

un verso alrededor del mundo.

Empieza y acaba en mi ventana,

salió de mis manos

sin rumbo fijo

y vuelve con el eco de otras voces

y otros latidos de la tierra.

(Poemamundi de Juan CArlos Martin Ramos, é un singular poemario, cos catros puntos cardinais, que nos levan del verso mais sincelo ao maìs complexo dos significados, na metafora universal, da miseria vital é a mirada individual do home . O cotian , os xogos dos nenos, a nenez, a falta de futuro, tratar de ter o mundo nas nosas mans.....tal vez).

martes, 3 de julio de 2007

DESPEDIDA


Mientras la noche consumida
se acababa en un suspiro agrio,
te escapaste de mi abrazo,
y como sombra furtiva
te me quedaste mirando
en un largo beso arropado.
Así, a escondidas,
ladròn del tiempo
fuiste susurro de mis temores
tempranos.

Me di vuelta sin verte
y mi cuerpo desnudo
guardó el calido vacio de tu lado.
La ausencia de aquel momento
¡que eterna seria¡
¡tan largo invierno de amor cansado¡

Mientras,
mis ojos ciegos
dejaron escapar lágrimas negras
con que calentar el vacio de mis manos.
En tanto que en el silencio,
la puerta detrás de ti, cerrabas.

Tan seguro de tu engaño estaba,
que ni por un momento
tuve dudas.
Aquel era tu adiós esperado,
tu despedida.

ALVARO CUNQUEIRO


O seu pai fora un menciñeiro mui famoso,
que tiña clientela desde Allariz deica Verin,
é aínda recibía doentes de Orense.
Quitaba as verrugas con sete palabras,
limpaba os ollos de tirizóns,
e falaba con figados enfermos.
Non é que falase co doente do figado,
senon co fígado propiamente,
preguntándolle cun repinique de dedos
cómo andaba de calor.
Pegaba a orella ali pensaba que caía o figado,
e escoitaba a resposta.

-O eco -precisaba......


Alvaro Cunqueiro, (Os outros feirantes). Loxicamente, non é necesario a presentación, nin explicaciòn de ningún tipo . Alvaro Cunqueiro é suficientemente coñecido, afortunadamente.



lunes, 2 de julio de 2007

EMMA PEDREIRA



Só pola túa man me ispo
se cadra hei de furalas
todas
como enleadas de atmosfera
entran no meu corpo
para alumear
ou para me facer unha odisea
de pel enteira
despida de min
non teño adentras
soamento
todo o do mar
metido.



II.

Carta VIII "A Provocacion"

Ás veces o teu corpo filtrano os cristais, infusiónase no
aire e no fume e solidifica como un paxaro vello que se tende na cama.
Para arrincarche a pel non preciso os dedos, basta soprar
como en superficies antigas
e recupero o teu corazòn entre as raices brancas que afunden
incluso sen tocalas.
Asi quero xantarche o corazón como mazá como pedramo
como tuberculo.. Como quen agarda
e repasa latitudes ao lonxe mentres mastiga. E se pode,
que siga batendo, como un animal sen pel e con espasmos.



(Emma Pedreira Lombardia, A Coruña 1978). Como narradora ha publicado a novela BEstiario de Silencios no 200l. Foi galardonada xa con varios premios literarios, e colaboradora das revistas de poesia, Dorna, a Xanela ó Alquimia. Emma enlaza cun discurso moi personal co resto das autoras e poetas noveles, e elabora un discurso erótico absolutamente particualr, lonxe do mundo cotian, afianzando as súas propias vivenzas, como suxeto en primeira persoa da súa sexualidade, mais libre e autentica. Unha das voces màis representativas da poesia actual.)