lunes, 28 de abril de 2008

LAS ALAS DE LA VIDA-"Carlos Cristos" In Memoriam




Veño de ver na televisión o filme de Antoni P.Canet sobre a morte en vida do médico cirurxian, investigador, piloto de voo libre, montañeiro, patrón de vela, musico, Carlos Cristos,nado en Galicia no ano 1956, a súa dona Carmen Font, a filla de ambos Carmela, amigos e familias.
Esta “obra documental”, totalmente diferente de calquera outro filme, ao xénero, formula de maneira serea, mesmo cun continuo sorriso, e un fino e sutil sentido do humor: “Mentres soe a musica, continuaremos bailando, con alegría”, dinos Carlos no transcurso das conversas que ten cos amigos diante da cámara, o dramatismo da vida é a morte.
Aspectos como as limitacións da medicina, a ética, o medo ao dor; Carlos fala cunha sinceridade tremenda da dor moral, porque el non sinte dor física, pero recoñece que para si, é peor a dor moral, da dependencia total dentro do corpo físico, enfermo incurable dunha enfermidade neura dexenerativa, que limita absolutamente e condiciona o que necesitaría e gustaría facer, cada día.
As reflexións sobre a morte cando chegue, a fe na outra vida, da que desconfía, porque xa viu a Dios, nos pobres que tratou das mais crus doenzas, nesta vida terreal, como médico no exercicio da súa profesión, o testamento vital durísimo, cruel e real, como o mesmo padecemento que o consume, e sempre cun sorriso, supoñen unha lección dificilmente asimilable por nos, neste tempos que estamos a dilapidar.
De entre as palabras que regalounos, ca voz quebrada pola dexeneracion do corpo, entresaco estas, que definen a dignidade dun home, que dounos un exemplo conmovedor:
Gústame pensar que sen a morte, cada novo nacemento seria unha traxedia.
Eu so diría que ter sabido del Carlos, adorable, intelixente, sensible e tan humano, e desde hoxe para mi un doloroso privilexio.
Todo o mundo debería ver esta película para decatarnos de que a proximidade da morte, otorganos, a vida.


(Onte Domingo, uns dias despois de escribir esto, lexo nos xornais a triste nova da morte finalmente de Carlos. En cumplimiento dos seus desexos, as suas cinzas serán repartidas entre Mallorca e Galiza. Descanse en paz es home bo).

Angel Utrera

GLORIA FUERTES






ADIVINANZAS......


Anda, corre y salta

-y no tiene pies-

va de mano en mano

-y no tiene tia-

le quiere el niño y el mayo

y él no tiene corazón.

¿Que es?



ACERTIJO, ACERTIJO,


tiene agua y no es botijo.

Va sin gorro

y con pitorro.

Acertijo, acertijo,

tiene agua y no es botijo.

Tiene goma

y no es pelota

(por billón cuento sus gotas).

Vive en la ciudad,

vive en el jardin,

y cuando se enrosca

parece un reptil.

Vale más de lo que vale,

cuando llueve nunca sale.

Hace crecer a las plantas

y nadie le canta.

¿Que es?.

(Las Adivinanzas de Gloria Fuertes-).


viernes, 18 de abril de 2008

¿PERO ALGUEN LEE ESTE BLOG?



Te llamaré......


Y en el silencio de la noche,


cuando pueda


diré tu nombre en un susurro.


Mientras lágrimas secas


mojen los petalos marchitos


de las rosas desnudas de espinas


del parterre, te recordarè mansamente


y sin reproches.


Asi, tan mía como entonces


te llamarè .


Y al alba entre sombras frias


una y mil veces


mientras viva


besarè el amargo rencor


de tu partida.


Te llamarè, si


y al otro lado de esta herida


me esperarà el infierno de la muerte


sin tu risa.

(Estou seriamente plantexandome deixar este blog, porque teño serias dúbidas de que ahi, ao outro lado deste frio cristal, pantalla na que atopo refuxio e que serrve para acercarme e alonxarme de todos vos, realmente estea alguen. ¿Serve de algo o que escribo ?. ¿Alguen o lee?

Cando un ponse cunha destas historias dos blogs, sinte que ten gañas de contar algo, de decir algo, de facer un pouco de streastease literario persoal. No meu caso, non estou certo de que guste, o sirva para algo, e nin sequera se si hay que o sigue, proque non teño o mais prezado de todo......Os comentarios, bos ou malos, todos son necesarios e para mi motivadores.

Asi que ¿HAY ALGUEN QUE LEA ESTE BLOG...?

FERRAN FERNÁNDEZ



XEOGRAFIA NOCTURA





Atopei este libriño, feito a man, nunha edicilòn limitada -cen exemplares- numerados e firmados polo autor. (Coleccion Bourel- Bico de Mar).


A verdade é que non sei nada do poeta, nin tampouco do artista que decora o libro cunha litografia, non por sinxela, mais fermosa ainda- "Antonio Piñeiro".


Sinto non poder contarvos mais nada.


Velai tedes algun dos poemas, teño para mi que moi fermosos....



tras un feroz combate


contra a memoria


e esquecido todo xa


sintome libre coma un paxaro


nas mans do taxidermista.
---000---




acendemos a luz


para ver as cousas claras


e só alumamos


un novo mundo de sombras



---000---

soñei


que era mudo


pero lograba berrar


e un xordo sentíame


e traducia a miña queixa


á linguaxe dos signos


par aunha cega multitude
---000---




hai mulleres que agardan


unha palabra miña


un xesto preciso


unha mirada


mais onde estan?

viernes, 11 de abril de 2008

XOSE LOIS GARCIA



Do artista, escritor e poeta, XOSE LOIS GARCIA, recente premio- Pedron de Honra,
que vai recibir na casa de Padron, da nosa Rosalia de sempre, o vindeiro dia 18 de proximo mes de MAio.
Este poema, do libro:

Poemas Pornofálicos (2005)


Poemas Pornofálicos
Para seus oráculos conquistou a pociña de Venus, só para socorrerse e deleitarse de frenético desespero. O pubes, en circular, protexe das sombras recíproco delirio en coito reservado. No ardor da terra confírmanse apetencias, todo por equilibrar e protexer do desafío o esperma en seu pingazo. _____ Transbordados e presentidos, a forza fálica os fai aéreos e matinais. Saliva laica para chuparse e concretarse. Tanta natura os despoxa; tanta tenrura os glorifica. A cona respira e ofréndase aos latexos. O falo perfora o que interroga, tan perfecto e tan destro.
_________ Titulo: Poemas Pornofálicos Autor: Xosé Lois García Data de Edición: 2005 Edita: Pangeia Editores (Lisboa

COLORES DE LA VIDA


En el reino de los colores

todo es luz y todo es presura:

dedos de añil rayan el mar

grita el rojo como un cuchillo

en el bosque está el miedo verde

el amarillo cubre el trigo

un lago copia los azules

el naranja se fue rodando

y la nieve pide su turno.

Sólo el negro no tiene prisa-.


(Pablo Neruda, de Algo Sucede),

MARIA LADO


Da muller que foxe dos peitos.................


teño mentiras amarradas á traquea

por iso cuspo en intentos de anorexia.

teño unha bala proxectada no peito

e bótasme sal na ferida aberta.

teño medo de que non saibas coser

con teas de viúva negra o meu corpo.

teño o embigo medrado de medo

para alugarte mellor, se vés de roxo.

teño cogomelos do pan no útero

teño quesio con furadiños nos pulmóns

teño chicharos insomnes entre as costelas

teño un virus publicitario na autoestima

teño instintos que me psicanalizan

teño sorte........de que me teñas.

YOLANDA CASTAÑO







Habia un labio húmido

descolgado en guirlandas serosas a rebentar moi lento

esgazando un gromo asi descortizado

retorcéndose para desenvaiñarse, para destrabar todo de golpe

que unha maré me desborda.

Seica o xabrón esvara moi viscoso pola pernas.

Habia un labio lácteo

apoteósico

a rebosar.

Desorbitar os rebordos

e todo verquido.

Un labio lento

violento

a derreterse na abundancia

saíndote por fóra.



viernes, 4 de abril de 2008

VAZQUEZ PINTOR


De ida e Volta........

Xa sabedes da miña debilidade por Xose, asi que non vou decir nada mais, so que fai uns dias, comentando a sua nova novela PARA DICIR ABRIL, faloume dun libriño da sua primeira etapa, no que contaba cousas, vivencias, anecdotas, historias....De Agolada, e Melide, como non podia ser doutra maneira tentei compralo, pero dado lamentablemente non o atopei, nin en Santiago nin Ferrol, tive que pedirle a Pintor que mo deixase.

Tratase do libro DE IDA E VOLTA, de Edicions castrelos, en Vigo 1974 (Moucho 44), e podo dicir que é unha autentica ledicia, tanto pola linguaxe, como polo tempo de narracions, as historias, e o entrañable que me resultou, por certo que fluie como os rios polos vals, as veces manso, as veces en torrenteiras.

O oten esta Dedicatoria.....Pra Xosé MAria, meu fillo. (Realmente iso xa din todo o que despois nel podemos atopar....),

Tratase dun libro que brota do corazon, e no que as palabras atrapan ao lector, ca sua sonoridade, ca musica do mesmo son que transmiten, ca historia que nos contan.

Eu quedeime cunha fotocopia, asi que se alguen o quere ler, ....sen ningun problema que mo diga.