sábado, 26 de marzo de 2011

XOSE MANUEL CABADA VAZQUEZ- HOMENAXE 75 ANIVERSARIO.


Os amigos da Estrada, da Asociacion cultural Vagalumes, mandanme esta recordatoria, invitacion da homenaxe o vindeiro dia Dous de Abril, para os que queirades e poidades participar nela

martes, 22 de marzo de 2011

ROMANCE DE LA LUNA LUNA (FEDERICO GARCIA LORCA)







La luna vino a la fragua
con su polisón de nardos.
El niño la mira, mira.
El niño la está mirando.

En el aire conmovido
mueve la luna sus brazos
y enseña, lúbrica y pura,
sus senos de duro estaño.

Huye luna, luna, luna.
Si vinieran los gitanos,
harían con tu corazón
collares y anillos blancos.

Niño, déjame que baile.
Cuando vengan los gitanos,
te encontrarán sobre el yunque
con los ojillos cerrados.

Huye luna, luna, luna,
que ya siento sus caballos.

Niño, déjame, no pises
mi blancor almidonado.

El jinete se acercaba
tocando el tambor del llano.
Dentro de la fragua el niño,
tiene los ojos cerrados.

Por el olivar venían,
bronce y sueño, los gitanos.
Las cabezas levantadas
y los ojos entornados.

Cómo canta la zumaya,
¡ay, cómo canta en el árbol!
Por el cielo va la luna
con un niño de la mano.

Dentro de la fragua lloran,
dando gritos, los gitanos.
El aire la vela, vela.
El aire la está velando.


Botandolle unha ollada o Blog, de Gelu, acordeime destes maravillos versos de Federico Garcia Lorca, Romance de la Luna Luna, que ven este dias de maravilla, xa que temos unha lua chea maravillosa. segunda parece a mais grande dos ultimos 18 anos...pola proximidade do nosa satelite a terra.

domingo, 20 de marzo de 2011

AO PÈ DO FARELO.....A VIDA VIRTUAL.











Estamos a vivir nun tempo de tolos , no que nada existe, non è real, non sucedeu, se non se ve nunha pantalla de ordenador, ou non se comenta na rede social de rolda.
A tela de araña dos amigos e amigos, na maior parte das veces, auténticos descoñecidos, so se trata de amigos virtuais, engadidos a través da formula...”fulanito de tal e tal quere ser o teu amigo”,e a que dicta sentencia e marca tendencias e modas; si ou si . En definitiva todo ten que ser virtual, dun xeito contundente, para que sexa.
A vida converteuse nunha xigantesca pantalla, na que vemos reflectidos os nosos comportamentos mais íntimos, nos comentarios, avisos, mensaxes etc. Dos que están agardando por nos no outro lado.
O triunfo da rede, o éxito desta comunicación virtual, e o noso propio fracaso como seres humanos, persoas dotadas de razón, de sentimentos, necesitados de cariño, tenrura, amor, estima, imprescindibles para a existencia da nosa propia autoestima.
A victoria da relación solitaria, nos cos outros, a través deste invento demoníaco, do que xa non podemos prescindir, aínda que se abomine del, e o recoñecemento do noso xeito de seres individualistas, illados na cela persoal da nosa colmea, deste gran panal que è a sociedade, e que estase a desintegrar, ao mesmo tempo que se globaliza nunha inmensa aldea egoísta, despersonalizada, fatua e misóxina.
Os homes precisamos do contacto dun cos outros, mesmo dende que saímos do útero materno. Os abrazos, as caricias, os bicos, tocarnos, sentirnos, escoitarnos, son tan precisos como o aire que respiramos e os alimentos que tomamos para vivir día a día, non e posible imaxinar unha sociedade, como a que estamos a construír e que temos cada mais preto, na que a xente xa non se mira os ollos, non fala cara a cara, non se escoita, non se aperta, nin se bica, nin se toca tan sequera.
Xantamos e ceamos en familia, e un falar, porque na maioría dos casos xa non quedan familias, se acaso monoparentais, coa bandexa da comida diante da pantalla da televisión, sen cruzarnos nin palabra; se acaso as imprescindibles, pásame a auga, dáme o pan, a sopa está sosa, mesturados con monosílabos incomprensibles. E rapidamente nos sentamos cara a pantalla do ordenador para buscar esa comunicación na rede que precisamos como a auga de Maio, mentres a nosa pel, nos reclama o contacto físico, o noso corazón nos recorda que precisa o calor doutros corpos, as nosas mans nos insultan porque no apertan as de outros homes ou mulleres, os nosos ollos rechían cegos pola rabia de non poder ver a fermosura da beleza dos irmáns, amigos, veciños.
Vivir é rozarse, tocarse, sentirse, bicar a espuma das memorias do pasado, a salgada realidade do presente, o candor ilusiónante do futuro, corpo a corpo, cara a cara, man con man, uno a uno e entre todos.
A comunicación virtual, está moi ben pero non e real, so tratase dunha triste vida virtual mentireira e que enchemos de todos aqueles sonos que non somos quen de realizar. .
Angel Utrera

UNA PREGUNTA AL DALAI LAMA Y SU RESPUESTA PLENA DE SENTIDO COMUN.


Que le sorprende más de la humanidad?el respondió . . . Los hombres Una pregunta al Dalai Lama

. Porque pierden la salud para ganar dinero, después pierden el dinero para recuperar la salud.
por pensar ansiosamente en el futuro no disfrutan el presente, por lo que no viven ni el presente ni el futuro. viven como si no tuviesen que morir nunca . . . Y mueren como si nunca hubieran vivido.

jueves, 17 de marzo de 2011

MIS SUEÑOS.....






Cuando me duermo
sueños en blanco y negro
de geometrica distancia
me arrastran al infierno de la nada.
Y SUEÑO.
Cuando me duermo
pesadillas de silencio
oidos sordos y voz callada
padecen cruel tormento en cada gota del sudor
con mis anhelos y fracasos.
Y SUEÑO.
Cuando me duermo
desaparezco de mis recuerdos mas miserables,
y ya no queda realidad
para enfrentarla.
Cuando me duermo viajo en el tren de las metaforas
con billete de ida y vuelta
destino incierto al jardin de Polifemo
como Icaro sin alas.
Y SUEÑO.
Cuando me duermo
ignoro a quien veo
quien me odia, quien me ama
donde estoy, a donde voy ,ni si me aguardan.
Poco a poco, lentamente fundido en negro
la pantalla se apaga
y ya no soy nadie para llorar sin esperanzas,
solo sueños, sombras blancas
entre las sabanas.
Y TAN SOLO SOY UN SUEÑO
un juego de cruz y raya.

miércoles, 16 de marzo de 2011

Ana Belén y Manzanita - 'Romance sonámbulo' (directo)




A Poesia e a musica xuntos nesta maravillosa interpretacion do romance de FEderico GArcia Lorca.....
GRacias GElu.¡¡¡¡Precioso.

lunes, 14 de marzo de 2011

EL SILENCIO HUMEDO DEL TIEMPO AUSENTE





Silencio,
Soledad en la umbría oscuridad de lo eterno
El silencio de la piedras mudas del alma
El silencio en la intimidad de un abrazo
Las manos vacías
El llanto.
Silencio
El silencio sólo es soportable
cuando uno se queda liberado de lo intrascendente
de la materia que pudre el cuerpo
y corrompe el espíritu.
El silencio nos sumerge en nuestra propia realidad
nos libera
nos facilita el encuentro con la muerte.
Silencio y ausencia de conciencia;
La purificación de los errores pasados
La esperanza en el futuro incierto
La unión con el presente.
El silencio nos aturde
nos envuelve, nos da alas de cera
que como a Icaros osados, se funden mientras nos elevamos
hacia el calor efímero del silencio.
Silencio eterno y cierto.
Silencio húmedo del tiempo ausente.

jueves, 10 de marzo de 2011

GUSTARIA DE TI.....


Gustaría de ser os teus ollos
para sentir o que ves
cando che quedas escura
e silenciosa mentras navegas por entre
o negro e o branco do pasado.
Gustaría de ser a túa pel doce
como o néctar de una flor entre
túas mans.
Gustaría de ser os teus soños de muller
cando te entregas
e abrazar os teus segredos entre meus brazos.
Gustaría deixar fuxir as cores do presente
rachar as cadeas dos medos e temores
e voar como o paporroibo no verán.
Gustaría de vivir eternamente en ti
e o teu lado.

miércoles, 9 de marzo de 2011

EVARISTO LOPEZ MOURE....... MUSICO DE AQUI E ALA.







Evaristo Lopez Moure. Nacido el 24 de Xuño de 1926, en Buxel, Parroquia de Artoño, Agolada.
Casado con Xosefina , y de nacionalidade actual Arxentina,Pais onde reside dende o ano 1951 no que chegou como tantos outros, en emigración, co seu pai .
Foi autodidacta, xa que comezou a estudiar musica nos libros que encargou na “Casa de Lucas Moris”, da cidade da Coruña; Métodos de solfeo Vol.1 e 2 de Hilariòn Eslava, e na academia da Banda de Brantega, que por aquel entón dirixía o mestre D.Andres Vilariño Prado, e que fora coñecida como “A Banda Dulce”.
Foi na Banda de Brantega onde fixo os seus pinitos e o seu debut como musico se produciu en Baralla (LUGO).
Velaí tedes, do seu puño e letra un breve relato do que foron os seus inicios, nesta farandula da musica de Bandas, asi como algunhas das fotos que nos mandau dende ala para o noso libro da Memoria, a Palabra e a musica, co que agasallamos a nosos socios e amigos, o ano pasado.

lunes, 7 de marzo de 2011

INDO A PASO DE BOA MÙSICA. (DAVID OTERO)






INDO A PASO DE BOA MÚSICA .

“…e todo canta nas orixes destes chantos, rebos, trabes,tellas,encastres,lousado,muradillas,portas fiestras,xanelas, bufardas; arquitectura primaria,de seu agradecida, de seu casiñas abertas dos ninguén de ningures que dormen e descansan nelas en días e horas de cavilacións, de noso sempre pedras e madeiras…- así falaba Amarelle o bombardino cualificado cando mozo en flor tocaba na banda de Muimenta -… e aqueles hipócritas nos despachos agora polo que nos pasa dinnos:non desesperen, que así tamén o escribe o poeta de Quián…- segue neste falo Amarelle.

1.

E velaí meus…Velaí que aquí agora estou ao pé da vella figueira do eirado da miña casa. Xustamente xunto ao muro que aquí teño un apousadoiro ben feituco, que sendo de pedra de gran como ben traballada é mol para as miñas partes de asentar. Eu non son dos que din que quen sentou na pedra nunca contou ben dela. E así mirade o que tamén se di destas árbores, as figueiras, que seica son das que dan mellores sombras. E poida que si… A min gústame disfrutala. Pois o que si rotundo é que os figos son ricos como de mel. Ben diso dan conta os melros e nótaselle. Non paran de facer viaxe. Eu con todo e con máis se fixer falla declaro que aquí estou ben de ben… que é dicir de marabilla. Sobre todo ao ir como falando e destas dando paso de memoria polo recordar dos sucederes da vida que me foi indo. A miña vida. A que agora sinto toda ela vestida de bo campar e tamén encarnada en moitos anos. Noventa e cinco…Que non vos é coña… Noventa e cinco xustos como respiros de anos variados, anos de moitas formas e de moitos valeres…aí eles ben afirmados como resultas das contas máis exactas e mellor botadas. Noventa e cinco. Védeme pois aquí lucido e enteiro hoxe a estas horas logo de xantar e a marcar páxina de declaro de como este mornear do sol de setembro que nestes ires de último de mes xa che van os días frescos e así mesmo aquí fóra digo que xa non dan de todo para botar o que eu entendo por unha sesta ben acougada. Ben completa. As nubes xa toldean e póñense a panos no ceo e mesmo dan sinais de que pronto neste noso país outra cousa vai ser moi distinta ao que foi ata agora. Coa autoridade dos meus anos sen botar man do privilexio das canas, poido dicir que nesta miña terra de aquí e de por cerca logo do dezaseis de setembro, o “ dos dolores ” como lle damos a chamo, xa se lle vos vai poñendo porta ás calores do verán sobre todo logo do oito de setembro “ o dos milagros” e asemade polo mesmo tamén se lle bota o pecho ás festas das parroquias que mesmamente só quedan algunhas, e raramente, como a Pilarica dos gardas…o San Xudas ou xa no tarde o Santo André do que se di que se vai nun mes e vense noutro, ou… veña que paro…que xa dá igual, que son raras e resumindo xa digo que logo de mediados de setembro a cousa apaga a troula e a voz por fóra e vai un e métese no outono en tempos estes xa de mirar como abrazar e recoller ben a vida para tirar polo inverno adiante que xa non vos será moco de pavo iso…tirar por el. Os de aquí que andan fóra xa marcharon. E ben din que así se noto unas estradas. Logo do quince de nosa señora , e aí meto ao dezaseis do San Roque, xa escasamente poucos quedan. Son raros. E en setembro todo revira a outro norte. Os mozotes acaban o punto e dispóñense a ir aos estudos á vila e os máis pequenos por aquí ben nas unitarias ou nos colexios xa levan un tempo niso de aprender. Eu cos meus anos sumados en noventa e cinco a tales tempos xa vou fóra de moito dese trafego de comezos de escola e instituto. Nesta casa xa abeiramos dese camiñar así e desas horas. Os netos están cos seus pais en Compostela. Ningún dos fillos quixo enrraizar aquí. E non sei pero dos netos confío en que tampouco. Non se sabe… E que por veces penso que fixeron ben, pero outras… Non sei. Vale dicir que a vida aló na capital ten outras cousas… pèro é que aquí ten outras que aló non hai. Habería que saber casar ben unhas coas outras sen botar ningunha a por fóra ningunha de proveito.Agora nestes tempos e cando a mañá xa vai alta érgome polo tarde e adícome a facer un algo, e non moito, de labor pola casa.Vou a ando un algo a xeito de pousón. De todas as maneiras móvome, pois o doutor na última visita díxome que non podía quedar apancado e moito menos poñerme bolo. Móvase vostede. Recorde, díxome, pechar boca e picar sola. Andar a sobrado e de comer mermado… o xusto. Non se deixe quedar ao sentado… que iso non lle é nada bo. Mire a súa muller como espabila… dime el. E ten razón e sóbralle…como se eu non o soubese… Que abofé digo eu que así espabilou sempre moito… Que ninguén lle deu nada… Que ela apeitugou coa nosa vida enteira como unha loba fera…pero ollo…coidadiño…sempre cariñosa e amorosa connosco, cos da casa. Que tivo que tirar do carro e administrar o pouco que nos floreceu sempre a rendas… E mírena …se queren… en como ela vai dun sítio a outro como unha trinqueta toda lixeira e como ten a tensión á raia… e o colesterol… e os demáis indicadores. E é verdade todiño o que digo e máis, o que digo e aseguro, todiño é verdade. Eu sempre fun máis ao acougo e ao cuberto. Descansei moito nela …Que aínda que non o fixese tanto…! Eu dinlle máis atención aos papeis das cinco raias do pentagrama, á carpeta das pezas e ás notas que debía ler para escribir co bombardino a quen lle quero pola vida.A verdade foi que algo de renda deron, pero… tamén confeso que me entreguei máis aos respiros e ás bafaradas controladas, rimadas, da música e do aire para que a cousa saíse a compás. Por unha cousa ou outra en especial por ir tocar andiven sempre máis por fóra da casa e mirando por onde acaían as posibilidades de gañar un peso. Sen ser un perdido, dígoo así a todo afirmo, ao mellor quizabes debese botarlle a ela unha man con máis frecuencia no canto de parar tanto na baiuca do Silvestre cando viña de volta ou mesmo cando ía polo aquel de mollar a palleta, que ben se sabe que o cuspe é malismo para o metal. Tamén por enredarme nos últimos tempos e xa con coche de meu pola Estrada co Valdés, o director da Banda, que era da parte de Extremadura e que chegou de alá fuxindo dos nacionais e quedouse. Tiña dúas fillas que tocaban moi ben o violín. E el ao piano e elas dúas cos violíns facían aos domingos sesión musical no Café “ La Regional” na rúa de Manuel Fariña Bergueiro, “ o Escobeiro”, home emprendedor naquela vila chegado de Cuba e sabendo ben como poñer os cartos a render. Traballou moito polo desenvolver e modernización da Estrada. Ou tamén teño feito paro por Santa Cruz da Ulla con Del Río, tamén músico daquela Banda de Santa Cruz, que era moi bo compositor e moi sensible e da cal logo foi director moitos anos…ou tamén mesmo xa enchegando cerca da casa, aquí en Carmoega, e dándolle palique a calquera… que mesmo semellaba dar a entender que facía o tempo para chegar ao xusto á casa e non dar moita pancada…E non era… O que pasaba certamente é que sempre fun de curiosidade alta e de palabra solta , que se esta for de certa sabencia e de aprendo persoal como me pasaba de moi mozo - sendo daquela inicial de músico xa un algo alto do dente- co alcalde de Agolada de cando a República e que mataron, si…digo con Primo, iso xa era un me ir aos ensoños que non tiña traza e mirade se o tempo rendía o que el, o señor alcalde, quería que eu non lle poñía barandas nin final ata que el o quería. Pero ben… penso que xa basta de reproches e de me poñer a corazón un algo doído. Aínda así direi e non por xustificarme que eu Antón Vilar Couso, o “ Amarelle” para case todo o mundo, ou non case…non fun un mal pai e ela a miña compañeira xa me deu moitas veces e por ben horas o perdón sobrado polas miñas faltas e polo do revés que fixer. Ela agora comprende e discúlpame cando me ve como lle poño interese ao que fago, pero recorcio… e que nestas cos meus anos… xa ando a un ir moi pousón e ela enténdeos…si…enténdeos tan mellor como sempre entendeu tantas outras cousas. Agora non dou máis do que vés, dígolle. A ben miralo,… vóuna virando…xa non como mellor quixer, non…senón que como mellor podo. E vai ela e bótame un sorriso que sabe a melindros acabados de almibrar. Canto vales…ti meu amor…! Canto vales…!



2.

Pois agora ao que quería ir de intención aínda que como vedes prendo case sempre en calquera enredo dos meus recordos e non bulo ao ritmo que debo, é que a min o da música levoume case todo. Os anos e os suspiros. Dígoo así porque a min os anos pasáronseme a todo correr e por riba tal como sen miralos…nin escoitalos dar paso aínda que si… sentilos de min ben por dentro. Xa van aló máis de vinte anos que non boto aire polas festas adiante. Aquí na casa e no lugar, polo arredor, se por calquera ocasión ou motivo hai tercio de parranda…alá vou eu co meu instrumento disposto a facer número. E iso de número non é un dicir por dicir así a baleiro, pois todos , uns e outros, debésedes saber que ata non hai moito… as festas corrían de sona, de rumbo e calidade… segundo os números que se traían a contrato para a alborada ou pasarrúas , para a procesión e para os concertos ben o de mañá ao mediodía como o da tardiña indo para o baile da noite. E xa cando a banda era enteira… mecá…! Non había outros falares para outros tantos presumos e outras tantas fachendas. Pois ben… a estes tempos tamén o entenderedes que o meu peito xa non goberna en tan fino tanto coma antes e é lóxico…o vivir paga un restar a cada pouco… Pero as mañas… – ai meus amighos…! – esas están acendidas coma sempre o estiveron. E aínda, direino pola calada para que Consuelo, a miña compañeira, non me bote berro nin reproche por ser baduán, que aínda lle boto uns miros ás mozas… e ás non tanto. Que eu digo que non hai muller fea salvo ou sacando algo moi raro de noso señor…Moi raro terá que ser. Digo. Pois seguindo neste contar saberedes que fun á academia pola noite . E xa antes de que meu pai volvese de Cuba e me mercase na Coruña, aínda que alí… mellor dito… pagouno, si…nunha tenda da rúa Santo André – “ EL BIEN SONAR” chamábase – pero encargáronmo aos Estados Unidos, si señor…o bombardino. Que menudo de aprezo fixen del todo o resto do meu vivir. Os dous inseparables fomos moito, moitísimo… de facer migas e de tecer compaña seguida de tanto… e por tanto. E que hai que velo que como aínda brilla e como reloce ao sol de calquera tempo tal como á primeira hora. Unha máquina perfecta de harmonía e tons con función inmellorable.





Foi sempre como un reloxio de precisión. Xa sei…xa…non me miredes desa forma que comigo…non vos vale …Pois non... Que eu ao meu intrumento non lle chamo ese fino nome académico e nada popular de “ tuba menor”… Tuba menor…! Pois que non me dá a ghana !. Para min é e será bombardino de tres pistóns e un cuarto que lle dá amplitude como un turbo a un coche. Amplitude. El é o rei dos instrumentos nunha Banda. Tamén se nota ben nos grupos de “ jazz” e xa non digamos niso que arestora corre a moda polas festas das vilas e cidades que son “ as charangas”. O asunto para o bombardino é ter “moito labio” e tamén saber co que se anda. Ter tino e coidado. Que dunha vez… e non hai moito… fun ver unha das Bandas recén creadas e chea de mocidade. O director foi alumno meu. Era da Bandeira. E xa estando os músicos no palco ao agardo do comezo do concerto vin como un mozo - que saben moita música…hai que dicilo- repito…vin como el pousou o bombardino enriba dos pistóns. Collín cabreo e fun e díxenllo. El colleu e colocouno ben pero sen moito aquel de interese nin recoñecendo que fixo mal. E aquilo non me gustou. Pois ao instrumento… hai que mimalo coño…! Mimalo…! Pois ben e seguindo co novelo de contar pois eu toquei na de Muimenta e Merza e xa logo quedei ata a fin do meu andar na de Brántega.Canto me gustaba o aviso de ir tocar. A calquera sítio me valía. Eu vivín a música como outros a letra e a palabra. Gustoume sempre e tívenlle a maior atención. Sempre disposto a aprender e coma non…si señor…a ensinar a quen de min quixese tirar proveito. A vista en marchando de desfile leveina de fronte con preferencia, pero eu como algo retorcido que fun sempre…tamén a viraba a esguello e así gozaba do mirar ghuapo dunha muller tamén ghuapa e ben posta. Chula. Rosadiña de cara e de carnes pretadiñas e nin moitas…nin poucas…e si completas. Nada de delgadeces. Ben postiña e risoña a poder ser. Nada de caras de sarxentos. Nin de cabos siquer… Pobo e base… E sempre ao sorrir e disposta a un falo para comezo. A recibir e compartir. Palabra agarimosa sempre polo medio. Bos modos. Elegancia e educación. Finura. Así mes gustaron sempre as mulleres. Eu na casa teño unha. Nós os músicos temos sona de mullereiros e de darlle ao beber. Tamén de querer o xorne sen dar moita pancada. Sona é direi que case sempre. De mulleres… as xustiñas…E non tantas como se din que elas tampouco son parvas, nin se deixan a mansedume como moitos cren. De beber xa mira ti…pois non digo que non…dámoslle un algo de máis co disculpo de mollar a palleta…que abofé é máis un dito que unha necesidade, o mollar a palleta e xa non tanto o apagar a sede, que a esta dámoslle sempre que se poida cumprida atención.O de facer máis descanso tamén é verdade. Se a Comisión ou o maordomo non anda enriba nosa… non hai queixa dos tempos mortos que facemos varios e de abondo nunha actuación. E sempre na disculpa de lle dar calmo á sede, descanso á gorxa ou facer as necesidades, asemade botar un pitillo, dar aviso ourecado e facer un falar con alguén coñecido ou de cerca.Iso si. Que a cousa non pensedes que pasou así sempre de por valía. Que dunha volta… na vila da Estrada fun coa de Muimenta e era polo Santo Antón. Dous días. Daquela quedamos alá por onde puidemos. A cousa foi que ao segundo día o palco estaba posto na rúa principal da vila e os da Comisión, sobre todo o seu presidente o señor Xosé “ o roxo”, sabedor este e vendo tamén como fixeramos o día antes colleu el e logo da procesión da tarde e ao comezo da festa da noite foi e colocou un garrafón de viño no palco e unha “ damaghuana” de auga. Mirounos con autoridade antes de subir e díxonos ben ás claras que mexaramos e fixeramos o que nos viña a preciso… que logo ata o folión das doce… do palco non baixaba “ nin diós”, que xa alí enriba había mercaduría para o calmo da sede e para o acouto da gorxa. Non lle ía permitir baixar a ninguén. Iso se queredes cobrar…advertíunos. Mirade se xa nos ían coñecendo e de que ben. Os músicos de cómo se debe fomos e somos da arte e niso vainos tamén a sona popular do ser non tan ben. Un algo pillos. Quizabes tamén un algo picaflores. Non nego nada. Pero como diría Castelao , tan amigo de Varela Buxán de Cercio…sonvos “ cousas da vida”.

Que por certo agora que falo de Castelao teño que advertirme e telo a presente… que cando os meus rapaces de Compostela me veñan buscar para me levaren ao oculista a Santiago pedireille que dean un rodeo e que me acerquen aos Verxeis de Oza en Teo para visitar ao meu amigho Avelino, Lucho do Peto, do meu tempo, mestre e devoto de Daniel Castelao. Teño ganas de saber como anda de saúde pois dixéronme que por finais de marzo tivo un revés que o tiñeron que internar. Teño que dicir que Lucho do Peto, Avelino, cando de mestre tamén quixo ser músico aló por terras de Nadela en Lugo. Tiña un grupo chamado “ Abel y sus Jabatos”. Non lle deu por ningún instrumento. El quedouse en vocalista e hai que ver o que tanto fixo co seu aire nas vocais do noso idioma. Hai que ver. Velaí que xa por hoxe paro. Consuelo ponme a chamo e pide por min. Marcharei para dentro. E así daquela antes de entrar quero que saibades que outro día será máis…amighos… máis do mesmo. E con iso… outro contar e máis contos. Que os teño e variados. Pois noventa e cinco anos dan para ben. Polo de agora sabede… que se chegastes ata aquí…que vos desexo de corazón que vaiades sempre a dozura de vivir… a paso de boa música…


David Otero.

(Maravilloso relato co que nos agasallou na sua xenerosidade, o escritor e mestre da Estrada, DAVID OTERO, e que foi publicado no libro A MEMORIA, A PALABRA A MUSICA, que editou a Asociacion Amigos da Banda de Musica de Agolada, o ano pasado.)

AS FOTOS, foron donadas por cortesia de D.EVARISTO LOPEZ MOURE, musico que fora das bandas de Brantega e Baiña, alà polos anos trinta, antes de que emigrara cara a ARgentina, donde reside, dende entòn. Na sfotos, podese ver a sùa muller Josefina, nas portas do Conservatorio, nas ruas de Buenos Aires, e unha das poucas que conserva de cando era musica aqui, nunha romaria en Berredo.,...etc.

domingo, 6 de marzo de 2011

EL YO AUSENTE.



De pronto uno se aleja
Se sumerge ,se envuelve como en una capa
en este halo de nostalgia maldita
y se adormece.
De pronto una se pierde
entre la niebla del mañana
y solo es tiempo malgastado
entre visillos
como espiando lo que no ha sido real
tan solo un deseo, un anhelo, un sueño
lo que no se ha vivido,
por lo que nadie ha llorado.
De pronto uno se adentra
entre las palabras y como borracho empedernido
repite abiertamente un sinsentido infinito
en un laberinto atrapado;
Hoy, ayer, mañana, futuro, pasado muerte.
De pronto uno se da cuenta que no es uno
y al mirarse en el espejo de la pared colgado
no se reconoce
porque no quiere aceptar que solo existe
el desengaño, la renuncia la mala suerte,
la mas absoluta soledad
del Yo contra el Yo ausente.




O vello mariñeiro coa boina calada e o pitillo no beizo, escoita mentras limpa o pescado recèn roubado ao mar, a musica do artista do acordeòn, unha abaneira do vapor del cacaguest, aprendida en Torrevieja de cando se navega nas parellas de Villajoyosa, ou unha polka, ou un vals...quizais.
De porto en porto, de rua en rua, co acordoen no lombo, enigmatico eivado co taco de madeira para as mans.
Como Agapito o Noiès, morto càseque centenario na sùa casa arousà, tivo unha morte exemplar: O vello acordeon de botòns, a caròn del, o cadro da Virxe do Cobre, aopè do leito, e na mesiña de noite, a campà doo puente co nome do seu pailebote “O San Telmo”.
Agapito o Noiès que chegou a segundo dun negreiro que ia as Antillas, e ensinou a cantar en galego aos escravos congos:

Mariñeiro se queres casar
Entre o luns e domingo
Non cases en Escarabote
Que as nenas daquel lugar
Lembranmdo os tempos vikingos
Ènchenche de cornos o bote...


Os negro facian o coro......co bote, bote, bote.....

Gonzalo Allegue
Galicia : O oficio de Vivir.,
O mar, a terra, a cidade.
Ed. Nigra trea
/-Fotos de Bene, recollidas do libro "Galicia o Oficio de Vivir; O mar a terra, a cidade, de Gonzalo Allegue.O Acordeonista 195o. Mendigo co acordeon. 1950. E do libro O CArtelismo en Galicia das orixe a 1936, de Mª,Luisa Sobrino Manzanares.Ed.Do Castro)

martes, 1 de marzo de 2011

O BAILE. (LUZ PICHEL)



A Marifé, in memoriam.

Se eu fose rica, compraría moitos cadernos bonitos. Se fose grande, iría cos rapaces á Feira do Vento. Se fose a raíña dos agros, faría estradas anchas para que pasasen os coches e os nenos non tivésemos que apartar. Se fose home, non andaría todo o día mirando a ver se lle vexo as bragas ás rapazas. Se fose moza, podería ser a moza de Uxío de Oleiros que se quedou bailando comigo na festa do San Andrés.

Aquel día souben o que é o ritmo. Para bailar ben un pasodobre ou un valse fan falta dúas cousas – iso di meu irmán Manolo-, unha banda que saiba tocar coma a de Vilatuxe, que parece que as abellas lle untaran os instrumentos con mel, e un home que saiba levar e lle faga sentir o ritmo á muller que ten enfronte. Faltoulle dicir que para bailar ben de verdade hai que sentir o propio corazón batendo coma un tambor, igualiño ca se fose un instrumento máis.

Eu non sabía o que era iso, que o corazón che petase no peito ao ritmo da música. Sóubeno a partires do 30 de novembro do ano pasado, o día da festa do San Andrés.

- Bailas? –dixo.

E eu non contestei, que non é do caso nin fai falta, que é ben sabido que as nenas estamos mais guapas coa boca pechada. Pero quedei mirando para el como unha parviña e bailei.


- Quedas?

E non dixen nada, nada, pero quedei en fronte del mirando para a terra, e cando volveu tocar a banda, volvemos bailar, e despois quedámonos outra vez mirando cada un para os pés do outro, e outra volta a bailar. De repente púxose a chover que parecía que se ían anegar as cunetas, e el colleu o seu paraugas, que o tiña colgado na caluga, e abriuno. Tapámonos os dous con el e seguimos bailando cando tocaba, acurrunchados no alpendre do seu paraugas.

Nunca pensei que un acontecemento fose isto. A mestra, un día, quíxonos explicar o que é un acontecemento pero non a entendiamos e ela desesperábase e acabou perdendo a paciencia e petando co pau na mesa. Pero o día do San Andrés souben de verdade o que é un acontecemento, algo que pon a terra enteira co de riba para baixo, porque ningunha cousa volve ser a mesma cousa cando un acontecemento pasa pola túa beira.


De que cor terá os ollos ese rapaz? Onde se sentará na escola? Por que nunca teño fame desde o San Andrés? Como é o peite de peitearse na súa casa? Que comen ao mediodía? Que pasaría se me abrazase? Sería outro acontecemento? Agora cando vou coas vacas para Os Ramos, quedo mirando para Trasdeza como unha parviña, pois non se distingue un carballo dun castiñeiro desde este lado do val, canto menos un rapaz. Sábese se iso que se ve ao lonxe son vacas ou ovellas ou carros cargados renxendo, mais case non se diferenza unha vaca dunha egua ou unha ovella dunha cabra. Así que moito menos se pode apreciar a figura dun rapaz, nin os rizos do seu cabelo, nin a cor dos seus ollos; nin se pode oír aquela súa voz cando che pregunta se queres bailar con el; nin se pode sentir como te vai levado nos pasodobres, coa súa man pousadiña no teu lombo sen premer nin de máis nin de menos, con moito respecto, como di Marifé cando fala de mozos coas súas amigas.

O río Deza sepáranos moito. O papá sempre di iso cando se lembra da vaca que lle vendeu a un de Trasdeza e morreu de pena mirando para o lado de acá, para o noso prado de Os Ramos. Vendéraa para non a ver morrer na casa, a Gallarda, porque fora a vaca que dera o leite para tódolos irmáns, e vai ela e morre de pena ao chegar a Trasdeza.


Na festa do San Andrés, estivemos bailando Uxío e máis eu moitísimo tempo, en silencio, e quietos cando a banda paraba de tocar, un en fronte do outro e o paraugas facendo de alpendre. Ata me pareceu que ía ser un home axeitado para se casar con el, como dicía Marifé que tiñan que ser os mozos, pois levaba moi ben anoadiños os cordóns dos zapatos e notábase que os lustrara antes de saír. Pero de repente apareceu o papá, colleume por un brazo e levoume inmediatamente para a casa sen mediar palabra.

- Dereitiña para a cama -foi canto dixo.

Metinme na cama e púxenme a pensar que seguía na romaría bailando cando tocaba a banda e quedándome en fronte de Uxío de Oleiros cos ollos cravados na lama cando paraba de tocar. Doíame o peito dunha maneira como nunca me doera, unha dor case doce que ata daba medo.

Entón chegou Marifé, meteuse na cama e abrazouse a min como fai moitas veces antes de se durmir.

- Xa o papá me contou. Agardou onde o lume ata que eu cheguei para me contar todo e para me berrar por te ter soltado na romaría. Seica vos estivo observando de lonxe e foite apartar del cando veu que che ía dar un bico. Non pasa nada se bailas cun rapaz da túa idade ou algo máis vello, pero non está ben que te quedes con el porque iso é sinal de que se empeza unha relación seria e ti es unha nena aínda para empezar unha relación seria.

- A min gustoume moito quedarme.

Notábase que Marifé tiña o pensamento noutras historias pois nin me contestou sequera. A miña cabeza, entón, sacou para fóra unha teima que levaba rebulindo alí desde que o papá me mandou para a cama:

- Se me quedo en fronte dun rapaz na romaría, nin por iso serei unha puta coma Xosefa do Montecastro, ou si?

- Non, filla, ti non es nada diso. Soamente es unha rapaza xogando a ser grande.

- Non era xogo.

- Entón esquécete do que pasou. É o mellor que podes facer.

- E ti bailaches moito?

- Bailei e bailei e bailei ata cansarme, bailei co home que algún día será o meu home, se as cousas non se torcen.

- E quedabas con el.

- Quedaba, si. E non miraba para a terra, que falaba con el e miráballe para os beizos.

- Deuche un bico?

- Estás tola? Quen fala de bicos? Pecha os ollos e durme, anda.

- Non dou durmido.

- Entón pecha os ollos e escoita como toca a banda, non a oes? Concéntraste moito e óela. Cando unha vai a unha festa, a banda segue a tocar toda a noite aquí na cabeciña, a que si?

-Tes razón, si que se oe a banda, e hai un rapaz de alí de Oleiros, que pon a súa man na miña cintura e lévame moi a modiño. Lévame moi lonxe. Ímonos nun barco.

Luz Pichel
(Colaboracion da escritora e Poeta de Lalin, Luz Pichel, para o Libro:A MEMORIA, A PALABRA, A MUSICA.. editado pola Asociacion Amigos da Banda de Musica de Agolada, do que son o unico responsable e culpable das desfeitas e erros, moitos que temos).