viernes, 28 de diciembre de 2012

NON É SÓ ISO.......

Non é só
que sen ti non saiba respirar
dígoche que non sei vivir,
e non vivo.


Non é só, sequera
que sen ti estea durmido
anestesiado, inerte, borracho
ou quizabes baleiro, ausente, perdido.
Non é so que sexa a morte
o meu destino.
É que sen ti todo
semella ouvido, cansazo, medos.
Non é que non atope sentido
as cousas do día a día
as miradas cómplices
as apertas de corpos espidos
as bocas ansiosas de linguas fundidas
o amor en débeda pagada.

 Non é so vivir agachado
vagabundo, neste delirio.
Non é que te vexa nas sombras escuras
das congostras dos camiños.
Non é que bote en falta os teus bicos doces
o teu alento cálido
os teus susurros, os xemidos roubados.

E, meu amor, que non teño razón nin sentido ca vida se me escapa entre-os dedos
dende o corazón ferido
tan de cansazo vencido e certo.
E que teño so bágoas, marmullos de fracasos e nostalxias
e boto en falta os teus aloumiños.

miércoles, 26 de diciembre de 2012

O FORMIGUEIRO......

 
 
O planeta esta cheo de formigas negras.
Nacen, viven, se reproducen e morren.
Viven en destartalados e enormes buratos
buratos labirínticos dos que resulta imposible saír
Non hai quen de atopar o camiño correcto
e fuxir lonxe, escapar sentir o ar fresco
límpido, puro dun novo día.


 
 
As formigas viven e se podren na lama putrefacta
destes buratos sen fondo no que cren vivir felices.
Para saudarse se tocan cas súas antenas negras
tamén as usan para despedirse
para comunicarse novas de interese
ou transmitirse información vital para a colectividade
para o ben común de formigueiro
tal e coma a eles mesmos lles gusta repetir
para sentirse útiles, e imprescindibles as outras formigas.
Aínda que soen compartilo todo
tamén as veces algunha resulta egoísta de mais
e garda para si, por exemplo
a descuberta dunha boa fonte de alimento,
un terrón de sucre,
un anaquiño de pan
pequenas miserias e egoísmos. 


 

Nas épocas de escaseza
as formigas loitan pola comida,
e case que sempre as palleiras terminan baleiradas
e vense na obriga de saír a roubarlles o alimento
as outras formigas veciñas
así e como comezan as contendas e se crean fronteiras
claro que coma son tan pequenas
e non teñen osos
poden pasalas por entre calquera dos buratos da madeira podre
destas estúpidas barreiras
creacións e artificio dos formigones ao mando das guerreiras.


 

As formigas son moi xenerosas e gregarias
Precisan do calor e do contacto case que permanente
das outras, das compañeiras formigas.
Ainas, obreiras, e raíña unha soa claro
e a que ten a capacidade de poñer ovos,
curiosamente sen practicalo sexo,
elas so perden, co gusto que da e nolo usa.
Claro que tampouco hainas formigos e formigas
así que non sei como ían facer
nin onde ian meter, os formigos as formigas, digo
a súa cousa, ou membro se o tiveran, naturalmente.
Estes ovos no formigueiro
chegado o tempo hanse converter 
en milleiros de novas formigas
Así que se morren cen, non pasa nada,
ainas a miles nas celdiñas, agardando o seu intre
Eu vivo no quinto piso dereita do meu formigueiro
de cemento e cristal




Eu son tan so unha mais
das formigas obreiras invisibles
caladas,e inútiles  que malgastan o tempo de vivir
O planeta esta cheo destas formigas, estúpidas.
Nacen, viven, se reproducen e morren.
O seu mundo e tan so un túnel neste formigueiro sen fin
No que non se pode ver a luz da saida, porque nola hai
E no que cremos vivir un soño de felicidade irreal cara a morte
A final defintivo.  
 (Fotos de Sara Saudkova- Pabel Kiselev- Atuschi Suwa y Pedro Costa):

miércoles, 19 de diciembre de 2012

CREPUSCULO.



Estou afeito a convivir comigo mesmo

no crepúsculo,

na raia, no limite entre a luz e a sombra

do horizonte,

a linde mais negra e hostil do que ninguén coñece.

Vivo no derradeiro andar do tempo

na estación do outono

sentado nas escalinatas destes días grises e brumosos

onde as arbores espidas de follas e recordos

treman e pingan na inquedanza das dubidas mais frías.



O intre do crepúsculo no é doado

so podes estar seguro de que o sol da noite está morrendo

e que a vila esmorece de brétemas e desidia

mais alá do presente,

sen futuro

e nos recordos da xente

esquecidos para sempre.

Loito e berro por prender as luces

rachar a negrura da morte

facer brotar as flores

Mais impotente deixo que os meus ollos

mollen as pedras do chan

en bagoas quentes

roubadas de corpos traslucidos e intermitentes.


Achego a miña man a fiestra inimiga

e os vidros fenden e me fan sangue que non mana

porque coma os tebregosos osos do mais alá

xa non existe nada

tan so na mente do crepúsculo vermello

a idea permanente da negrura.

O crepúsculo.

martes, 11 de diciembre de 2012

DESEXO.


Vinme no espello do baño tal e como estou agora
aquí tendido, na súa cama suada
despois de ter feitolo amor
así espido;
o sexo fláccido colgando coma unha pinga de chuvia
das arbores pintadas de outono
o pelo  revolto
e o meu corpo deforme e emboutado
en graxas xeneroso e sobrado,
o ventre avultado de mais
e as pernas tortas coma un monicreque de feira.   

E case que inconsciente
deixei fuxir un berro horripilante,
 unha gargallada a destempo
que escorregoume vistosamente
pola comisura entreaberta dos meus labres
ata sentirme noxento, indesexable, putrefacto
coma un cadáver.
E mentres vaciaba a vexiga
entrou ela, luxuriosa, apetecible, cálida
abrazoume por detrás pegando os seus peitos brandos
a miña espalda.
O seu pubes  refregábase contra lo meu traseiro
e coma un autómata, nun acto reflexo e inconsciente
os meus dedos se perderon no interior da súa ferida quente da vida
xogando co clítoris mollado sen reserva
ata sentir a súa respiración acelerada 
en tanto sentín coma a súa lingua buceaba en todos e cada un
dos meus mais escuros recantos
paralos que  Eu era un descoñecido
e a súa man avariciosa empezaba o xogo de novo 
movéndose ritmicamente
arriba e abaixo sen descanso
atrapada  a miña verga renacida polo encanto do desexo
nun dislate pretérito de pracer e sexo
no que me afundín rendido
ata que nun espasmo  derrameime alasando

saciado na súa boca cálida
atragantada do meu semen estéril
tan desexado coma inútil e espeso.

 

INVISIBLES COMA NOS....A EXPOSICION.





http://www.catrogatos.com/2012/12/charla-encontro-da-exposicion-invisibes-coma-nos-de-angel-utrera-no-ies-anton-losada/http://
O enlace para saber mais da miña exposicion e conversa cos rapaces do IES ANTON LOSADA, da Estrada..... 

www.catrogatos.com/






lunes, 3 de diciembre de 2012

NO PAPEL QUE MUDO ESCOITA....BALDOMERO IGLESIAS (MERO)

Se tes que chorar, chora
Desafoga en liquidámbar as ausencias que te mancan
Fai danzas as súas fantasmas
sobre os brilos do sol en cada bágoa.
Expresa en mudas verbas as nostalxias.
Mais, se podes, aprende a non chorar
e vence as mágoas.
Mira máis alá do que ven teus ollos,
busca a través da transparencia
no alén do ceo azul
que algún dia ascenderá o horizonte
porque o amor vence a morte
e insiste na esperanza e a preserva.
Aposta polo sosego
que tras das noites espera:
onde menos se conta, está a sorte.

(NO PAPEL QUE MUDO ESCOITA.Tratase dun poemario de mais de 360 poemas, case que un para cada dia do ano, ilustrado con debuxos de Sabela Arias, e no que hai un pouco de todo; xentes, sentimentos, afectos e desafectos, lembranzas e paisaxes  ....a vida a seguir. Recollidos por este musico, poeta, boa xente que traballa,sofre, ri e sementa coa suor e as bágoas dos ausentes

domingo, 2 de diciembre de 2012

LA OSCURA CAVIDAD DE TU VIENTRE...

La oscura cavidad de tu vientre


me cautiva, me subyuga, me domina

me siento prisionero

del calido misterio de tu herida

salada a veces,

dulce siempre.

 Opaco enigma
en que me pierdo como la luz en la noche
despertando con el alba traicionero,
enredado entre tus piernas
sobre sábanas hùmedas y miedos nuevos.
Soy como Teseo en su laberinto
como Icaro volando hacia el sol ardiente
con sus alas de cera derretidas
escondido entre tus sueños
sobre tu pecho caliente.
 Penetro en ti hechizado por el aliento de tu espalda


atrapado en el misterio de la vida

del deseo y el miedo que se pierde

y en el fondo inerte en que buceo

de arenas movedizas

de fuegos del averno

de olas transparentes

de mares en tormenta furiosa convertidas

me vierto en lujurias, entrega y anhelos

y me rindo a tus preguntas de mujer,

diosa y hechicera de la vida que engendras

màs allà de la muerte

de este sexo que persigo


cuerpo a cuerpo

beso a beso

entre caricias, sudores, sabores en blanco y negro

y la profunda herida que devoro

ahito de ti, de tus jadeos,

y del fuego abrasador de tu deseo

que enciendo mientras te susurro al oido

te quiero.....


(Preciosas fotografias de Marc Dubord y Vladimir Clavijo)

sábado, 1 de diciembre de 2012

CHUVIA DE ANGUSTIAS.- POEMA DE NUNO GUIMARAES.

a manhã acordou


cheia de chuva de angústias

cheia de tormentas

de medos

de dores, escorrendo

pelos dedos

de águas nervosas

encharcando a pele

enfiando-se pelos poros

chegando aos ossos

que rangem alto

em gemidos de tempo e bolor




Oh corpo abandonado

em esperas longas

e pavores difíceis de entender

Oh alma maldita

que se arrasta em utopias

frias impossíveis de aquecer


Oh opressão parasita

catarse troglodita

Pára! Ouve-me!

deixa-me morrer!

(FERMOSO POEMA DO POETA E PROFESOR EN VILMA-LITUANIA;NUNO GUIMARAES, PARALOS QUE QUEIRADES COÑECER MAIS DEL....namiñagavetablogspot.com. TEDES A SUA POESIA).


lunes, 26 de noviembre de 2012

FOLLAS BRANCAS DE PAPEL,... ENGURRAS NO CORAZON.

Follas brancas de papel
testemuña mudo e cego
dos meus desvaríos primeiros.
Follas brancas de papel
que voaron como o tempo aquel
e se perderon.

Follas brancas de papel
escritas a escondidas
con  vergoña e medo
de dedos manchados coa tinta
en pantalón curto e chirucas de neno.
Follas brancas de papel
nas que envolver a merenda
Bamba de chocolate e fresa
cas esperanzas, soños e desexos
de crecer apresa.


Follas brancas de papel
entre sermones, pecados e rezos
para dicirlle un te quero
para roubarlle un bico
un sorriso, unha mirada furtiva
un paseo a saída do colexio.

Follas brancas de papel
cheas de misterio
de quedar en silencio
descubríndonos coma amigos
o seu corpo espido
aqueles peitiños nacendo
o ventre liso
empezar de cero.



Follas brancas de papel
a vida en follas brancas murchas
de olvido fracaso e  tempo
Follas brancas de papel
engurras no corazón
silencios de tempos mornos de inquedanzas
de recordos e  de invernos.

martes, 20 de noviembre de 2012

LOS PERROS DE LA LLUVIA.


Su mano vacia
agarraba con avaricia
el aliento final de la despedida.
El cristal anaranjado
trasmitia todo el hielo de sus ojos
mientras la noche fria avanzaba

hacia su norte
tras la sombra de la tapia derruida,
en el jardin de la mentira.
Afuera,
los perros de la lluvia
lamentaban con sus voces asesinas
la añoranza.
La calle sembrada de piedra
cubria con adoquines la
desnuda realidad de aquella marcha.
Una lluvia fina que no moja
calaba en sus entrañas
y el sonido lejano del silencio
abatia para siempre mi esperanza.
Los perros de la lluvia
han ganado,
como siempre
esta batalla...

PINGAS DE LEMBRANZAS E DE OUTONOS.....


As gotas de auga da brétema
cristal transparente do rocío
no lusco fusco do amencer
ó raia-lo-dia
pingando das follas mortas das árbores
alí soiñas,
espidas de outono
en amarelos e ocres pintadas
tan tristes e perdidas
me recordan a vella campá
esquecida na torre de calquera igrexa
colgada das ruínas e o pasado
chamando a mortos por ninguén.



 As pingas de lembranzas e de outonos
doutros tempos
seméllame bagoas negras
vertidas polos que agardan por nos
alá no fondo do val
entre as pedras gastados dos muros e cancelas
atrapados polo tempo e a desidia
da aldea baleira de risas e soños
tan estéril dos pasos mornos dos ausentes
cinza e po.


 preñadas de fontes secas e silencios
docemente,
como estrelas tintinantes na noite escura.




E en cada gotiña que pinga e estoupa no chan
de lama e verde feitizado
un pensamento que atrapa e reten os meus soños
un recordo fuxido
unha vida rematada
un lamento no ar.
Lembranzas e sentimentos no outono do `pasado
pingas de saudade.

DEMENCIA, VEJEZ Y SOLEDAD.........

He olvidado lo que significa la palabra: Amor
Me da miedo no saber, no sentir, no necesitar
Tampoco recuerdo quien soy
Me miras y quisiera saber que ves en mi.
Camino cogido de tu mano firme sin miedo

Mis pasos son lentos y torpes
Mi mano temblorosa y transparente
Mi cara inexpresiva y arrugada
Mi cuerpo decadente.
Apenas puedo verte a travès de las tinieblas de mi mente
Y engañando a las sombras de mis ojos
creo que eres tu, el que me acompaña
pero no podria jurarlo.
El tiempo me ha ganado la partida lentamente
y el final es el ocaso de mi ser en este mundo
estar en un vacio inexistente.
La mentira mas grande de esta vida
la destrucción de mis recuerdos.
Ya no se si amor lo que te mueve
es consuelo, pasiòn, entrega o miedo
O sencillamente el calor humano
que a veces sientes
Pero dejame seguir a tu lado
hijo mio porque nada me queda
salvo esperar la muerte
en soledad, aquí sentado
sumergido en esta oscuridad de demente.
(Ignoro por completo quien es el autor de la fotografia, la recibì en un correo con un pps. de los que circulan por la red y me gustò. Lo siento).

miércoles, 7 de noviembre de 2012

INVERNO..................

Inverno
noites de xeada que xorden de súpeto
Inverno
de caramelos de cristal e xeo
de neve na xanela do dia que esperta
Inverno
de amañeceres fríos de brètemas e aloumiños
entre o lazo nas fontes e as coriscadas
das bagoas negras da tristura solitaria
e da nostalxia.


Inverno
de camiñante solitario
as mans nos petos do pantalón
apertando os soños do que non fomos.
Inverno en branco
de lume nas lareiras das cociñas
de contos e de trasnos de vellas
en loito permanente consumidas.
Inverno de lúa chea
que tímida se esconde tralo arco da vella
e mira como pingan as folliñas
camiño das sombras escuras do pasado
entre pedras e palabras esquecidas
que voan no ar
coma historias malogradas da vida.



Inverno de metáforas
de alentos conxelados nos silencios
da viaxe en vagón de madeira
e ao final o destino inalcanzable da morte negra.
Inverno
pintado sobre as cores do outono
ao que agarda a sinfónica primavera.


Inverno na escuridade da casa nos estreitos calexóns baleiros da aldea
sobre as tellas de barro
e o fume que fuxe entre elas.
Inverno que agarda por nos
e que nos leva.

sábado, 3 de noviembre de 2012

OUTONO


 Sempre me deu en soñar co inverno
cando nas tardes mornas do outono
entre néboas e saraibas
sen nada que facer
nin poder saír os camiños do bosque
adiviño na escuridade a soidade das arbores
e penso nas pobres folliñas mortas
que alfombran os silencios
dos alleos pasos.

 Que soiñas e tristes vanse polo río cara os océanos estraños
tan lonxe da casa
arrastradas pola redemoiña das augas nos regatos
coma as avelaíñas de regreso ao pasado.
Dáme sempre en soñar co inverno
cando ollo cara fora a rúa mollada
ao través dos cristais empanados
e gotas como perlas encantadas
esvaran polo frío da ventá ata a nada.



Dáme sempre señardà e unha tristura cansa

pensar nas arbores espidos, esqueléticos

coma tétricas pinceladas nun óleo inacabado.

A friaxe da morte,

A loucura do vento norte que nos leva

polos rodeiros incertos da vida

nun mar de soños e invernos

nestes outonos tolos.



miércoles, 17 de octubre de 2012

INSOMNIO.


 
Recordo aquela noite de insomnio

en frío e soidade
Fría aquela noite de tristura  e devagar
polos corredores da casa
de tanto en tanto.
Ollar tralo cristal mollado da ventá da habitación
o silencio dos meus pasos cansos.
A densa escuridade
A angustia no meu peito
As pálpebras pechadas
mentres deitado cara enriba
inmerso nun insomnio empedernido
soñaba esperto.

Respirei paseniño por no rachar aquela paz
e perder de escoitar o vento pelexando
contra as polas dos esqueletos das arbores espidos
de follas do pasado.
Sentín unha quentura morna nos beizos sedentos
e agretados pola febre
Na boca pastosa a lingua preguizosa rebulía
en apracible non facer nada
Man sobre man no meu peito
cuberto polas sabas suadas e engurradas
fuxía o tempo coma espantado.

Pensei deixar morrer as horas
debuxar a desesperanza na madrugada
en agradable insomnio de palabras sen voz
de etéreos pasos en e para a nada

E así pouco a pouco
sen presa saín deste insomnio
cara a morte
no cadaleito da vida opaca.

lunes, 15 de octubre de 2012

DESGRANAR AS HORAS SEN FACER NADA.....


Que doce pracer o desgranar das horas sen facer nada, sen pensar en nada, sen precisar nada.
Que pracenteiro e agradable o encontro sen palabras dos amantes.
Mirar,
mirarse sen ver mais alà dos corpos espidos,
das almas, das caricias ardientes, dos ollos prendidos en luminarias.
Un no outro, dous e un so.
Fermoso linguaxe falar sen palabras. 
Soñar sen soños,
cantar sen voz,
ficar ollando un pra outro sen necesitar nada.
Que locuaz e intima,
que teimuda a conversa desos ollos na descuberta do amor,
na entrega dos amantes,
no intimo segredo da noite sen estrelas,
no silencio complice dos que facendo o amor danse no doce pracer das horas sen facer nada.   

(Fotografia de Eugeny Kozhonekov).

domingo, 14 de octubre de 2012

LO QUE NO PRETENDO.........

No pretendo, amor mio el infinito
del tiempo en la distancia inalcanzable.

Ni sueño con mañanas de colores
arco iris de nostalgia
ni anhelo imposibles irrealizables



 Solo quiero, cariño;
el silencio en el que habito desde siempre
asi en calma ,beso a beso
fundirme en negro entre tus brazos
estar contigo
caminar a tu lado
compartir tu sonrisa,
mirarme en el brillo de tus ojos
sentir el tibio roce de tus manos en mi espalda
tus labios maduros, tu boca desbocada
y que me ames
dia a dia, en cada instante
uno en el otro, sin tapujos ni mentiras
para que broten flores de deseo
en este pàramo salvaje.

 Porque no pretendo tu amor
si es mentira.