viernes, 31 de enero de 2014

JUEGO A ESPIARTE



Juego a espiarte
y te observo escondido entre tus
sueños de cristal
de mujer y amante.
Envuelto en las sombras
de la noche
te sueño
y me imagino tocarte
besarte, recorrer tu cuerpo cálido
penetrarte.
Juego a amarte
y entre tanto te espío
por entre este agujero negro
del tiempo recobrado
de los amantes cautivos.
Mientras veo como te tocas
como acaricias tus pechos
el vello de tu pubis envenenado
tu aliento
el sabor salado de tu boca
el aroma de tu sexo.
y me pierdo entre tus brazos.
Sueño en tus sueños
y juego a espiarte
y me escondo entre tus piernas
para recuperar el tiempo
que sin darnos cuenta
dejamos que se nos fuera entre las manos.

lunes, 27 de enero de 2014

AO PÉ DO FARELO.........O CAN.




anapixel

Ads by PlusHD.3Ad Options
FARODEVIGO
VOTE ESTA NOTICIA
AO PÉ DO FARELO

O can

27.01.2014 | 03:01
O outro día, lendo a triste historia de D. Luis Huertas Castel, este home que para non molestar vivíu os derradeiros cinco anos da súa existencia e morreu coma un can nunha tubaría debaixo dunha ponte, a beira do río Ebro -xa lles falei del no meu artigo A vida nunha tubaría-, recordei as pinturas da época negra de Goya, e máis concretamente os cadros impresionantes Saturno devorando a Venus, Aquelarre, Duelo a garrotazos ou Perro semihundido. Para min, o primeiro cadro surrealista da historia, no que podemos sentirnos atrapados por esa atmósfera cero de terrible soidade, desilusión, desesperanza e medo. Saben ao que me estou a referir verdade? Se non o coñecen, busquen en internet, de verdade paga a pena.
O can de Goya estase a afundir, coma moitos dos nosos veciños e amigos de calquera das nosas cidades, vilas e aldeas, no desencanto dun tempo gris e terrible, cheo de desasosego, pesimismo e desesperación no que os máis negros pensamentos, coma aqueles que nubraban a mente do noso pintor ao mesmo tempo que o sumían no silencio das palabras por mor da súa xordeira, estase a apoderar deste fermoso mundo noso, no que o vale todo dos aquelarres dos poderosos, as loitas fratricidas e cainísmo destes colosos con pés de barro, enfrontados contra todo e todos polo seu propio e único beneficio e interese, non nos permiten saír da lorda, nin avanzar, nin acadar a táboa de salvación do futuro no que, coma náufragos na nosa Barca de Medusa, nos atopamos a mercede do temporal irremisiblemente sen acubillo nin escapatoria posible.
O can fálanos, dende a súa fonda tristura duns ollos polos que se lle está a escapar a vida a callón, dun presente agreo, cheo de tormenta e desgustos, melancolías e fracasos de sentirnos de ningún sitio e cara ningures, de borrachos sonámbulos camiñando a tombos ou montados nunha nora estúpida de feira coa que damos voltas e máis voltas sen chegar a ningunha parte, sen verlle saída ao túnel e sen ter un horizonte claro e limpo polo que loitar para acadar a saída ao labirinto de Teseo, no que nos teñen atrapados coma monicreques movendo os fíos, estes señores da guerra amos dos nosos soños e ilusións.
Goya nárranos na imaxe deste can semiafondido o temor ao descoñecido, o silencio cómplice e culpable que desgarra as nosas gorxas, a desesperación e a ausencia de soños, porque sen eles non hai vida no presente, nin esperanza no futuro.
Este Can semiafondido é o baleiro da inmensidade, o todo e a nada, a absoluta soidade e falla de humanidade polos máis desfavorecidos e febles. O can é o home fronte a inmensidade do universo, a perversión dos poderosos que o miran, nos miran, imperturbables e sen compaixón, e representa en si mesmo o medo, o baleiro, a loita pola liberdade e a desolación.
Contemplando unha e outra vez esta marabilla de cadro pensaba nos que coma o invisible de Zaragoza deixan a súa vida sen facer ruído, sen importar a ninguén, sen que os boten de menos en ningures, coma cans, despois botei unha ollada cara a televisión e coma un estoupido as gargalladas grotescas dos nosos deputados no parlamento déronme un noxo irreprimible, collín o meu gato no colo e aperteime con el buscando un pouco de comprensión, calor e humanidade.


-O meu ultimo Artigo no Faro de Hoxe 27 de Enero de 2014. --------

domingo, 26 de enero de 2014

Mullerémonos XA!



sencillamente Genial, para pensar y disfrutar de las imagenes, los textos y reflexionar ........

PINGAS DE CHUVIA..BAGOAS QUENTES DOS DEUSES.








Unha bágoa é un misterio.
Unha aventura un sorriso estragado.
A expresión irrefutable da perda
salgada da esperanza.
Unha bágoa é
coma unha ilusión esvaecida



no camiño da nada.
Unha bágoa é se escaso
unha mágoa
unha derrota que asoballa
e que oprime a alma na tristura
unha espiña da roseira das amarguras
unha ferida de sangue coagulada.
Amarga bágoa ousada
que arrastra nun latexo indescifrable
a esencia dos meus soños e mentiras.
Unha bágoa é
coma un cristal translucido
húmido reflexo na saudade
da bruma desta brétema fría do fracaso
na cálida fuxida cara a ningures
que é a vida.

 






jueves, 23 de enero de 2014

AMAR O ODIO.

Amar o odio
Odiar
Sentir o odio coma un salto o baleiro
a nada intermitente
ou un berro inacabado quizabes
Odiar
Premer na escuridade
os ollos secos dos mortos
e soñar na procura verde da esperanza
ata espertar.
Odiar
mentres baixas pola senda trazada
contra todo, sen levar nada
nin recordos do pasado nin o maña
cara o vento camiñar
a golpes de rabia
chanzo a chanzo
coa furia dunha galerna, a tombos
e chegar ao mar frío e negro que chama
con descaro de asasino por ti
e con el afundirse éntrelas augas
sentirse un so corpo espido
unha soa sustancia;
As ondas salgadas,  Eu e o meu odio inesgotable
dos pantasmas.
E quedar como Corpo inerte invisible no fracaso
suspendido no amor e na desesperanza infinita do firmamento
envolto en celofán de odio
poderoso sentimento que doe e sangra
no que o corazón afogase no seu propio zume rancio
de desilusión e irrealidade viciada
Odio
borrosa imaxe que nunca remata
nin  atopa descanso éntrelos mortos fuxidos das sombras
e esquecidos na memoria estraña

tanto odio para nada.    




JUAN GELMAN....DESCANSE EN PAZ EL POETA DE OJOS TRISTES.

En el miedo a la muerte la muerte no vale la pena. Los afligidos no interesan, ni los tullidos por amor, ni el portentoso ingenio de un verano. Importa la luz recibida en forma de entrañas para verse. La sensación del cuerpo que termina no vive en rincón cerrado, crea su doble en estaciones impalpables y las alícuotas de pena sin notario. Una calandria ordena el fracaso de un fósforo apagado.

-Se nos ido en silencio y sin molestar. JUAN GELMAN, marabilloso poeta, hombre traslucido y voz de los que no tienen voz. La conciencia .Descanse en paz).


lunes, 6 de enero de 2014

LEVAME COÑECELO MAR......



Nai, ¡lévame coñecelo mar¡
Seica é da cor das esmeraldas
e nas noites mornas de lúa chea
pódense ver as sereas xogando cas ondas
de espuma branca a facer pompas
como as de xabón
e  que as estrelas viaxan cabo do mundo
cabalgando sobre elas.
Din que o mar chega ao infinito dos firmamentos
coma saído dun burato negro sen fondo
mais alá da liña borrosa do horizonte
onde se agacha o sol e morre a luz das luciérnagas
dos nosos campos e as bolboretas.
Lévame nai.
¿Onde é para ir velo?
Dime cal é a congostra , nai.
¿onde se atopa a corredoira
para baixar onde o mar? .
Teño que fuxir deste silencio de morte
e escoitar o murmurio das ondas na praia.
Din que as augas son salgadas
e cheas de brillos e reflexos
coma cristais ardentes.
Pódeste mirar e verche reflectido nelas
E din que hainas   frías coma anacos de xeo
e escuras no mais profundo
e   tamén azuis e as veces transparentes
naquelas outras terras
tan diferente da nosa dura e ingrata.
Lévame coñecelo mar
para bucear nel e afundirme no seu misterio
na procura dos tesouros dos piratas
descubrir illas solitarias
navegar co vento nas velas
sentirme libre e nunca mais escravo
E soñar……




jueves, 2 de enero de 2014

PABLO NERUDA


PABLO NERUDA. "soneto XVII"

Soneto XVII

Não te amo como se fosses rosa de sal, topázio
ou flecha de cravos que propagam o fogo:
te amo como se amam certas coisas obscuras,
secretamente, entre a sombra e a alma.

Te amo como a planta que não floresce e leva
dentro de si, oculta, a luz daquelas flores,
e graças a teu amor vive escuro em meu corpo
o apertado aroma que ascendeu da terra.

Te amo sem saber como, nem quando, nem onde,
te amo diretamente sem problemas nem orgulho:
assim te amo porque não sei amar de outra maneira,

senão assim deste modo em que não sou nem és
tão perto que tua mão sobre meu peito é minha
tão perto que se fecham teus olhos com meu sonho.

- Pablo Neruda

PABLO NERUDA. "Soneto XVII" soneto XVII no te amo como si fueras sal-rose, o topacio flecha de claveles que propagan el fuego: te amo como amo a ciertas cosas oscuras en secreto entre la sombra y el alma.

Te amo como la planta que florece y se esconde dentro de sí mismo, los osos, la luz de esas flores y gracias a tu amor vive en mi aroma oscuro cuerpo apretado que ascendió de la tierra.

Te amo sin saber cómo, o cuándo ni dónde, te amo directamente sin problemas ni orgullo: te amo porque no la amo otra manera, o así estoy ni están tan cerca que tu mano sobre mi pecho es mi tan cerca de cerrar los ojos con mi sueño.