domingo, 31 de julio de 2011

APRENDER COS ANOS.



¿Recordan o aforismo aquel….”Solo sé que no se nada”, pois algo `parecido comentabamos o outro día un bo amigo mais Eu, falando dos nosos rapaces da xuventude e o seu negro futuro, da familia e das ausencias mais sentidas.
Falabamos das nosas cousas, tolerías de bos camaradas en tertulia amable, coa escusa dunha copiña de bo orujo e un café, sen presas, paladeando o aroma de cada palabra, na nostalxia dos vellos recordos, a sabendas que xa os temos perdido para sempre xamais, e sen decatarnos de que se foran. A vida a seguir.
E moi curioso, como dende a sabedoría dos anos, e a experiencia adquirida cos fracasos e desenganos, nos facemos mais comprensivos cos erros e desatinos dos demais, e dende esta perspectiva distante comprendemos mellor o que foi o noso aprendizaxe ao longo dos anos.



Agora comprendo porque os mestres, aqueles cregos de negra sotana, sempre me preguntaban cando Eu non sabia as respostas.
Tamén xa sei porque cando tiña un problema na escola, de seguro ía ser maior na miña casa cos pais.
Comprendo porque cando Eu deixaba o meu carto ordenado a miña maneira, a mamá, me mandaba a ordenalo e recollelo. Os meus fillos fan o mesmo ca mi.
E que dicirlles das broncas e pelexas entre irmáns, e cos compañeiros, posiblemente nelas descargabamos as nosas frustracións, o mesmo que os pais facían cando berraban contra nos malhumorados, frustrados, desilusionados as veces, coa vida que tiñan e a carga de responsabilidades e problemas.



Sen dubida agora sei que os grandes problemas sempre comezan en pequeneces.
Recordo que a miña meta estaba en rematar os estudios universitarios, atopar un traballo, namorarme e ter a miña compañeira, e unha familia.
Cos anos xa sei, que o dos estudios está ben, pero non e o final da carreira da vida.
Que vivir sen amor e familia, e insufrible. A muller no principio, e os fillos como premio ao amor, despois, acaparan o primeiro posto no ranking dos homes, e resulta moi curioso como chegan a apoderarse de todo, ata o punto de anhelarmos unha noite de liberación sen eles, para pasala falando deles, curiosamente.



Comprendín demasiado tarde, que en boca cerrada non entran moscas, e que as veces e mellor estarse calado. Non falo de mentir, so digo que non é necesario dicir todo o que se sinte e pensa dos demais, as veces.
E dende logo sei que como na casa dun non se está en ningures, a pesar de que cando estou nela, fantasíe e soñe con facer fermosas viaxes, e mesmo escaparme.
Aprendín que a felicidade atopámola nas pequenas cousas cotiáns, e que os pequenos actos de xenerosidade están cheos de sacrificio e renuncia. Pregunten as mulleres.
Sei , sen reparo, na importancia dos avós, sempre aliados naturais dos nenos, e como se compenetran e necesitan mutuamente.



Desgraciadamente agora sei que non podo cambiar o mundo, nin sequera modificar moitas das cousas que detesto e deploro, so podo ignoraas.
Sei que envellecer e irremediable, e que teño que seguir aprendendo a amar e perdoar, porque agora si que xa; solo sei que non sei nada, e dáme medo non ter tempo dabondo para aprender mais aínda.

ME BASTA.




Me basta callarme para escuchar
la ternura de tus besos
el aliento de tus ojos
en carne viva,
tus gemidos y en susurros
un te quiero.
La voz dormida y el silencio
me acompañan en tu ausencia.
Y me basta
mirar tras la ventana
para verte
cerrar los ojos y soñarte.
Me basta juntar la manos
para tenerte
y recordar tu cuerpo
entre mis brazos
fundidos en un solo cuerpo
interminable
Me sobra con tu imagen
que rescato
entre las sombras de otros tiempos
para amarte eternamente
paso a paso.

miércoles, 27 de julio de 2011

PENSAMIENTOS-SENTIMIENTOS-PESARES.....




La Experiencia Enseña Lentamente y a Base de Errores“


“Si te sientes solo es porque construíste muros en vez de puentes.”




Quién no comprende una mirada, tampoco comprenderá una larga explicación


La verdadera sabiduría está en reconocer la propia ignorancia.


“¿Quieres ser feliz por un instante? ¡Véngate!
¿Quieres ser feliz para siempre? ¡PERDONA!”



Al decir algo, cuida de que tus palabras no sean peores que tu silencio.”

jueves, 21 de julio de 2011

ESCRIBI PALABRAS DE SUEÑOS; AVERGONZADO....




Escribì palabras de sueños;
avergonzado,
en un trozo de papel amarillento;
arrugado como mis esperanzas,
olvidado como mis ilusiones
estampado en rancios lamparones de
bocata de tortilla, y mejillones,
de los de antes,
de a peseta y recreo de colegio,
que conservaba guardado
en el fondo de mi baul de los recuerdos,
aquel apolillado por el tiempo y la desidia,
el de mis abrazos rotos
tras las telarañas y mentiras,
del desvàn de los reproches.
Escribì dulcemente y sin nostalgia:
Infancia, amor, futuro en carne viva.
Y entre mis manos vacias
dejè marchitar la flor de su alegria
deshojè su margarita dulce
y me emborrachè con el perfume de su cuerpo
con su risa
con el brillo de sus ojos de Artemisa
Mientras apurando hasta la ultima gota
su vida y la mia
y en silencio
iniciè esta lenta e inexorable agonìa
sin retorno.

miércoles, 13 de julio de 2011

MORNING STAR



"LA ISLA DEL TESORO, " ou Morning Star.....Evidentemente coas debidas distancias, e salvedades oportunas, recomendovos este libro de aventuras, ao estilo do de Robert Louis Stevenson, e sobre todo pola dulzara e fermosura da linguaxe, da que Xose Miranda fai unha autentica demostracion de dominio, cun lexico fluido e moi fermoso......Por soposte é en Galego, pero non teño dubida de que ten que haber traduccions axeitadas.

Morning Star é unha novela de aventuras escrita por Xosé Miranda e publicada en 1998 que acadou nese mesmo ano o Premio Xerais de Novela.

A historia que se desenvolve nesta obra mestura personaxes reais con outros de ficción partindo dun coñecido cantar de cego titulado A vida e morte afrontosa de Tasende e que narraba a historia dun famoso bandoleiro galego do século XIX.

Lourenzo Tasende é un rapaz duns catorce anos que vive cos seus pais nunha taberna cerca de Pontevedra, aillado case por completo da sociedade, sen saber ler e tendo que atender o negocio familiar. Un día chega á súa casa para quedar Lázaro Rivadulla, antigo amigo de seu pai que lle descobre parte do seu pasado, e dende entón a súa vida cambia por completo; a nai ponse enferma e morre, e tras este suceso o pai retorna a formar parte dunha gavela na que participara na súa xuventude e que toma como centro de operacións a taberna da Disputa.
Nesta historia mestúranse personaxes reais con outros de ficción, explicando o autor no apéndice final do libro cales son os que realmente existiron e cal foi a súa vida.
A historia desenvólvese na zona de Pontevedra principalmente pero o escenario da novela vai cambiando ao longo desta e os sucesos pasan a desenvolverse tamén en zonas de Compostela, Lugo e Ourense, polo que practicamente se recorre toda a xeografía galega.

martes, 12 de julio de 2011

AMIGO.



Amigo; dígoche meu, que:
cada cousa ten o seu momento.
Cada instante fuxido, foi tan so un soño breve.
Non florecen as papoulas nos fríos do inverno
Nin a primavera pinta en xeada e neves
as árbores do bosque ,
na liña do horizonte na que perderse.
Non agardes que o sol brille na noite
Nin as estrelas e a Lúa na Alba incandescente.
Cada cousa ten o seu momento,
E dígoche sempre;
Pouco a pouco deixan de ser presente
Recordos, palabras , Ilusiones vanas
Soamente historias ao redor da lume
nas lareiras en cinza de Loureiro, consumidas.
Como a vida, lentamente.
Triste letanía polos ausente.

jueves, 7 de julio de 2011

CUANDO TE VAYAS.-


Cuando te vayas
Llévate contigo el aroma de las flores en verano
El sabor salado de mis besos
El olor agrio de tu cuerpo de mujer sudada bajo mi cuerpo
Y mis làgrimas.
Cuando te vayas
Déjame abierta la ventana de los miedos
La puerta de los deseos
El baúl de los recuerdos
Las ondas del mar
El tiempo.
Cuando te vayas
Recuerda cuanto te quise
Y que aún te siento.

martes, 5 de julio de 2011

FLORECERAN LOS LIRIOS Y LAS MENTIRAS.





Florecerán los lirios a la sombra de tu aliento.
De entre las caricias y los besos rescatados
tu nombre escribiré sobre las olas perdidas,
mientras que el silencio culpable
se abre paso, titubeante de otro tiempo
y me aleja,
y me acompaña,
me engaña dulcemente, y me aniquila
envuelto en el néctar de los hombres
que empalaga e intoxica.
Florecerán el Arce y la Camelia
Y de nuevo sonreiremos, como antes
cuando nada era mentira.

domingo, 3 de julio de 2011

CINES DE BARRIO.




Os meus recordos mais antigos pérdense na escuridade dun vello cine de barrio, de fachada neoclásica sobrecargada de adornos de escaiola e butacas de madeira cas labras asomando descaradas polas entre telas e costuras que penosamente aguantaban os remaches e chatolas e algún que outro resorte despistado.
Aqueles recordos están tinxidos de aroma a mexos e lixivia “el Herrero”, a de que lava a señora e lava o cabaleiro, que o impregnaba todo, cáscaras de pipas de mirasol salgadas, e gasosa limoada de a dous reais, ou de Miranda de a peseta, segundo os teus recursos do momento.
Os meus primeiros recordos se entrelazan cos nomes grandilocuentes de salóns e teatros reconvertidos a salas de cine; O Plus, o Monumental, o Rex., o Montijo, o Cristal, o Coliseo, ou mesmo o Victoria, etc.. Tantos e tantos xa desaparecidos entre a desidia, a especulación e a miserias dos humanos. Nomes xa gravados para sempre en letras douro no noso pasado colectivo, e que foron desaparecendo un tralo outro da xeografía dos nosos pobos, vilas e cidades sen remedio, tributo ruín a modernidade, o avance dos tempos e a falla de sensibilidade.
Os meus primeiros recordos saben a bicos roubados nas derradeiras fías do patio de butacas de calquera daqueles cines de barrio, que xa non existen salvo nas memorias dos pobos e dalgún trasnoitado nostálxico, coma min.
Bicos de aprender, de explorarse mutuamente e descubrirse, de amores primeiros, de ledicias e desenganos. Bicos de adolescentes, bicos de criadas e soldados.
O meu recordo mais antigo do medo, sentino co Doutor Frankestein e o seu monstro deforme e tenro, unha víctima mais como tantas outras naqueles anos grises de cárceres cheas de inocentes, como a de Carabanchel ou a Modelo.
As miñas primeiras aventuras o foron montado sobre un cabalo, polo Gran Cañon do Colorado, en branco e negro, coa Diligencia do grande Yohn Ford . Películas de indios e vaqueiros, e do Sétimo de Cabalería; heroes sempre.
O recordo mais entrañable asáltame baixo a chuvia e sen paraugas, con Gene Kelly, bailando e cantando felizmente namorado, na película “Cantando bajo la lluvia”.
¿E que lles vou contar daqueles piratas, bucaneiros feroces, cos seus canons por banda vento en popa e a toda vela?. O olor a salitre do mar salgado, salia da pantalla e nos envolvía co da pólvora en cada un dos disparos, salpicándonos coa auga.
Foron historias de bos e malos, nas que sempre triunfaba o ben, e o amor do galán conquistaba a desvalida rapaza. Historias sen sexo, e en bicos de censura por mor da férrea e inquebrantable moral cristián, dunha Igrexa rancia, e un Réxime sempre atento a nosa salvación, que nos consideraba menores de idade; 18 anos, dous rombos, e gravemente perigosa, ata a morte.
Historias de Errol Flyn e compañía, cas que soñar cos mares do Sur, inexistentes nos nosos barios de rúas cuadriculadas, edificacións informes de ladrillos de barro e vasoiras por todas partes, nas voces chamando polo “Sereno”, nas noites fríos do inverno eterno no que durmiamos felices, coma nenos que eramos.
Os meus recordos mais queridos pérdense para sempre diante dunha pantalla de cine de veran, ao aire libre; de a peseta a entrada, coas cadeiras de tesoira e co ambigù a un lado.
Co intermedio obrigado para cambiar o rolo da película, no que se aproveitaba para ir mexar xunto ao muro de parede caleada e chumbeiras, que facía de cerre naqueles cines improvisados, veran tras verán.
¿Quen no recorda con agarimo aquelas tardes de sesión continua, de dous películas?. Eu lles confeso que as veces vía os dous pases e reenganchaba aínda que me custara unha boa reprimenda e o rapapolvo oportuno da miña nai por chegar tarde a casa.
Aqueles cines de barrio enchíanse cada Domingo na sesión de Matinée, da rapaceira mais variopinta e animosa, e cos ollos coma pratos atrapabamos cada un dos planos rodados coa mestría dos deuses de Hollywood, película tras película, despois do noticiario oficial o NODO, co seu xugo e frechas da Falanxe, ao comezo, e aquela musica tan marcial.
E pola tarde acollía con xenerosidade a tódala xente, de clase humilde, traballadores con ansias, aspiracións e soños de burguesía: Mestres, funcionarios de pluma e manguitos nos brazos, viúvas de militares, opositores eternos ao corpo do Estado, empregadas do fogar e asistentas, que polo aquel entón chamabamos “cha-chas”, avós desocupados e os seus netos. E nós, rapaces daqueles días, entre os que me atopo, que empezamos a vivir nas imaxes destas fabricas de soños que foron e nunca mais han volver, os Cines de Barrio.

(PUBLICADO NO FARO DE VIGO O PASADO MES DE XUÑO).

sábado, 2 de julio de 2011