miércoles, 30 de noviembre de 2016

O CUARTO DAS ABELLAS (ANTIA OTERO)

Cando coñecín a Antia Otero, no ano 2010 co gallo da presentaciòn do seu segundo poemario.-"Retrovisor", da que falara enton nesta Torre de los sueños Esmeralda, con admiraciòn é sorpresa, a postre mais unha performance sorprendente e sorpresiva, un video existencialista cheo de vitalidade e xogos coas imaxes, a musica, o silencio a palabra,guiños xurdidas do subconsciente, onde a poeta da Estrada mergullaba con desenfado, para min Antia tan so era a "Filla de David",(O meu benquerido e admirado mestre  David Otero), pois nada mais coñecía dela.

Retrovisor parte de la débil línea que separa lo real de la ficción y se hace poema escénico tomando la palabra, la música, la acción y la grabación en directo de una road movie en plano secuencia, coa vontade de construír un espazo de identidade onde a voz se sinta cómoda.

Non en van, este é un poemario confesional, aínda que configura unha confesión prometida que nunca dá chegado. Con imaxes de Win Wenders como telón de fondo e creando un lugar de silencio cheo de palabras, (Retro)visor constrúese a partir da hibridación de diferentes disciplinas, onde o código poético entrelaza un discurso de longo monólogo, de extenso poema intimista con forma de road-movie,unha viaxe pola estrada interior para chegar á reflexión vital e ao pensamento.

Hoxe, pasaron seis anos dende aquela presentaciòn naquel tugurio, entendamos por tal no bo senso da palabra, un bar, un local, un lugar onde a xente dase en reunir para conversa doce e tertulia amigable, de cuxo nome non me lembro, pero do que gardo agarimoso recordo, e volvo a descubrir no seu "O cuarto das abellas", unha muller, unha poeta, unha Antia, madura, profunda, amable escritora, soñadora de versos e palabras que che levan da man nunha caixa de musica inventada, coma aquelas da miña nenez, cara o dia a dia, sen mais pretensiòn que doer a vida, como  ben nos comenta na contraportada do libro Fran Lorenzo, o seu editor de Xerais, "Tratase dun libro que nace da tensión entre o doméstico  e o salvaxe" .
O cuarto das abellas' es un apiario de palabras, "una estructura cerrada e inquietante" en el que se esgrime una poesía agria, sin almíbar". "Porque amarga es la verdad, el amor y todo aquello que aquí duele por su certeza", agrega.
Unha moi fermosa obra, un poema continuo no que o lector se sinte como na casa, na casa das abellas, doce, mel de sentimentos que atrapan e fanche viaxar batento as ás como unha mais destas abellas en forma de palabras maxicas.

Tal e como relata a autora...."Quería abandonar o drama, non quería botar de menos, só quería contar que ese territorio está sendo abandonado". (entrevista en Diario cultural de Radio Galega).




Non quixera morrer
sen sentir que pagou a pena
que as fillas que terei estarán agradecidas
da ausencia
que as lousas que freguei
brillarán no arrabalde......(A Esmelga.-De non quixera morrer)








No Enxame......
as obreiras
beben tequila
cando non hai futbol
na tele
falan e silencian
comparten alento
nos lugares coñecidos
que son aqui
Ás veces
entre limóns e sal
moven as ás
petando na mesa
Cospen
desatan a acción das ninguén

e sorpréndense

lunes, 21 de noviembre de 2016

OS CALZONCILLOS VERMELLOS DO PEDRO. (MICRORELATO).

OS CALZONCILLOS VERMELLOS DO PEDRO.-
Teño un amigo que é o máximo. Educado, xeneroso, atrevido, intelixente e sobre que todo, boa xente, moi boa xente, amigo dos seus amigos, polo que está sempre disposto a deixalo todo e botarlles unha man, porque entende a amizade como un acto de solidariedade entre os homes, e gusta de exercer no cargo, un caso raro xa digo.
Para algúns é sabido aquilo de que; "Quen ten un amigo ten un tesouro", claro que tampouco esquezo o que me dicía sempre o meu pai, que en paz estea, agora que xa marchou hai anos, cada vez o recordo mais con agarimo e o comprendo, cousa que nunca antes fixen, xa vedes como é o mundo facundo .Pois si, el dicía;" fillo dos meus amigos gárdeme Deus, que dos meus inimigo me gardo Eu" .
O meu amigo, ímolo chamar Pedro, como o meu avó, por certo todo un persoeiro, non se lle ocorreu outra cousa que declararse socialista abertamente, no estoupido da guerra civil e claro pasou unha boa parte dela na cárcere e condenado a morte, menos mal que un dos seus irmáns por certo falanxista fanático dos de Queipo de Llano, golpista convencido alá na Sevilla  da Giralda e a Torre del Oro, conseguiu sacalo dela, tan pronto os regulares xunto co exercito dos mouros, os de Marrocos, nos os nosos dos Castros, tomaran a sangue e lume, capa e espada a cidade de  Málaga. Daquela os camisas azuis, seguidores de Primo de Rivera, mandaban moito, e aínda se lle temía mais pola súa crueldade e falla de escrúpulos. Aínda hoxe en Málaga, cando se quere asustar os nenos para que non saian a rúa ou fagan algo, se lle di;  estate quieto ,mira que vienen los moros. E ollo que non é racismo, sonche restos da memoria histórica do terror que sementaron dende a súa chegada; asasinatos, violencia, violacións de mulleres, raptos...
Pois Pedro nunha das súa moitas,- tenas feito de ordago a grande,- postas en escena-, as chama el, tolemias diría Eu, se non fora porque o coñezo dende anos, apareceu a outra tarde na presentación dun libro de poesía,  dun autor creado polo marketing e as editoriais pero sen talento ,un deses libros mostrario, que digo Eu, que merca a xente para deixar por sempre xamais, esquecido no ultimo están de calquera das estanterias da casa, pero que mola moito dicir que o tes, porque o escritor está de moda e ti es moi culto, e snob, e queres aparentar que entendes de todo, e estas no mundo da cultura e as artes, cando a realidade e que xa non recordas cando abriches por ultima vez un libro, descontando aquel dia que a parenta quitouche unhas fotos para subila no seu muro dunha destas estúpidas paxinas das chamadas redes sociais, un puñetero selfie, como o chaman agora, aquilo de autorretrato pasou a historia, claro, o que te prestaches presentando a túa mellor estampa, sombreiro de feltro negro, gabardina coa solapa subida e un libro éntrelas mans, sobre a mesa un pocillo de café e unha pipa, e iso que ti non fumas , pero quedou de puta madre, a composición aquela, para un cadro, unha obra de arte, mais falsa que unha moeda de cen pesos, en fin cousas que un ten de cando en vez.
A ver que se me foi a olla, e perdín o fío do que estou a contarvos. Dicía que o Pedro, presentouse ataviado cuns calzoncillos vermellos a raias, por riba do pantalón, e tan pancho, causando unha autentica conmoción, entre a concorrencia nutrida ao acto de presentación do poemario aquel, por certo que o pobre poeta acabou marchando co rabo éntrelas pernas, e mais corrido cun can de palleiro tras unha lebre no campo.
Non vos conto, a que se formou, o rebumbio  que foi a cousa, mil demos xuntos non provocan tal espanto e descosido. Os aparellos estes que agora serven para todo menos para falarmos entre nos, que chaman móbiles, digo Eu que será porque o moves cando queres facer algo con el, e sempre sae mal, sobre todo cando vas pola rúa mandando a xefa un wassapo destes, -que invento mais grande,- de que non agarde por ti para a cea que te esqueciches da hora e andas na oficina ata arriba de traballo, e mándaslle unha foto que xa tiñas preparada e feita dende hai tempo coa ringleira de papeis que ven peripintada para o caso, cando a verdade é que estas no bar da esquina, acolado na barra dende fai un par de horas e ata as cellas de birras, unha trala outra, e agora invito Eu, agora, tócame a min, deso nada que pago Eu....e así unha rolda vai e outra ven cos colegas do barrio  e cada vez a lingua mais zarrapastrosa, o peto mais baleiro, e o mundo mais amañado, grazas as túas e as dos tocalos, ocorrencias para os merdentos dos políticos que non saben mais que roubar.
O Pedro converteuse sen querer querendo, na estrela rutilante da pasarela, co seu invento dos calzóns vermellos. Os móbiles botaban fume, e os selfis; de este lado mellor, que é o meu perfil bo, eu tamén quero para subila no face, a min agora tócame a min, aparta ti que xa levas dúas fotos.....e veña, e dálle os clics dos teléfonos, e todo o mundo quería facerse unha foto con il para subila sabe deus onde, os ceos dos inmortais.
O caso foi que se montou tal, e a xente amontoada e a empurróns,e pisotóns, que pouco a pouco a cousa foi subindo de ton, e dos empurróns mais ou menos involuntarios, pasamos as palabras maiores, e dun chimpo os insultos, e de despois logo xa foron as mans dos mais valentes os que tomaron o lugar das palabras.
Total que apareceu a policía  municipal, a poñer paz, naquel desaguisado, coma sempre, porque o traballo da policía e iso, o de mediar, e non aporrear coma fan as veces a xente, sobre todo os parvos que pasaban por alí, coma quen din, dando unha volta e levan para casa de regalo uns cantos trancazos de recordo, neso Eu xa sonche experto.
O Pedro rematou a noite no calabozo declarando ante o comisario que fixo o atestado, que ia deste xeito, así vestido cos calzoncillos vermellos por riba dos pantalóns, porque era dunha marca ben coñecida, e moi caros, deses que anuncia o pelotero veciño noso  que xoga nun equipo de luvas brancas e que cando mete un gol fai buhhhhhh, e ninguén di nada de velo na caixa tonta en bolas marcando pectorais de ximnasio.
E  así seguiu a descargar a súa conciencia de argumentos; que si os poñía por debaixo da roupa gardando as súas vergoñas, dixo como  de paso, das que estou xenerosamente  dotado, daquelo que todo o mundo sabe, como el andaba  e marcando paquete, pois se vían e admiraban, así podía lucilos e disfrutar deles, que os tiña mercado nuns destes centros comerciais, onde é primavera en pleno inverno  e os seus bos euros lle custaran.
Nin poño, nin quito punto ou coma o que declarou e firmou o pasmón del. Na folla timbrada da  denuncia  por alteración da orden publica, e escándalo cuxa copia días despois puiden ver pola súa man entre risos e gargalladas a esgallo, o dicía ben claro.
O meu amigo, dende logo deu no cravo, a súa  representación  posta en escena ou "performance",-  como lles chamamos  agora na manía de coller anglicismos que ninguén entenden pero que quedan de puta madre soltos aquí e ala-,de protesta foi un éxito, e para os que o comprendemos e admiramos, quedaron claro os seus motivos e razóns  de denuncia  a hipocrisía desta sociedade, que premia a estupidez e a falla de talento, por riba do cerebro e a intelixencia, sempre que sexas famoso, teñas cartos, ou sexas guapo. Mercado puro e duro, de vender e facer negocio ata coa necidade.

Angel Utrera.  

 

BICOS.-(Poemario de Xose Vazquez Pintor)

BICOS.-(Poemario de Xose Vazquez Pintor)

Os bicos son
o primeiro que se dá ou que se pide
cando hai amor....¡¡




No seu nuevo libro de poemas "Bicos"  o autor recolle ata  33  poemas en clave infantil. A sua  Galiza  interior vai ser a protagonista xunto cos animais propios da zona dos que os rapaces e rapazas gustan e descubren a par que o mundo exterior que os rodea e conforma o seu mundo interior de soños e fantasias, ledicia de vivir, tales  como a vaca, o zorro ou o cabalo.. Nas ilustracions fermosisimas e unha moi importante parte do traballo que mostra este poemario  colaboran 20  artistas, pintores e ilustradores galegos de reconocido prestixio, amigos todos de Vazquez Pintor, como Xulio Garica Rivas, Heitor Picallo,Damian Paio, Ramiro Cimadevila,Camilo Caamaño Xestido ou Jose Antonio Fondevila
Todo un luxo e un pracer paralos sentidos, polo ritmo, dozura, delicadeza e musicalidade dos poemas, e o colorido case que infantil das ilustracións, que acompañan e realzan os poemas mesmos, a casiña da memoria da nosa, da de todos, da de Vazquez Pintor que aínda soña cos bocadiños das palabras, as imaxes do seu ceo de neno labrego que pedrou nas chairas dos campos e leiras, ao pé mesmo de Farelo, para mudar o beira do noso oceano, e mergullar na cor esmeralda dos futuros da palabra e a vida que vendemos mais alá deste triste presente que nos esán a presentar dia a dia .



Xosé Vázquez Pintor, poeta, ensaísta, dramaturgo, narrador empedernido, mestre de lingua e literatura Galega, nace en Melide, nas terras do medio, coma a el mesmo lle gusta denominar a sua casa de orixe,  o 30 de Novembro do ano 1946 e  reside en Cangas do Morrazo dende o ano 1972.
Colaborador habitual de prensa, e medios de comunicación en xeral, foi fundador do grupo de teatro Ancoradoiro en 1982, e ten a honra de ter obtido diversos  premios, entre eles  O Carvalho Calero, e o Torrente Ballester, polo libro “Quen faga boar, ano 2000  e a “Memoria do boi”no 200l. No campo da Poesía, Banzados, premio Uxío Novoneira , Na Vertical da noite, premio Cidade de Ourense, e No Corazón mancado, premio Esquío, Entre as obras mais representativas do pensamento de Vázquez Pintor, podemos mencionar as narrativas; De ida e volta, Lume de biqueira, Mar de bronce, Lira, -premio Vicente Risco, “Os Vellos oficios” (1996), A tribo Sabe (1999), Tal era Vivir (2004).  Nos últimos tempos, tamén foi galardoado co nomeamento de Académico da Real academia da Lingua Galega.
As súa ultimas achegas as nosas mesillas de noite foron, un unha nova incursiòn  da sua poetica, co poemario;  Seara, a novela  para Dicir Abril, o tributo e recoñecemento a gratitude da sua Melide “ A Terra do Medio, onde recolle os mais íntimos  recordos do seu devatar doce cos ollos sempre abertos e a curiosidade innata dun neno, por este Pais pequeno noso e de remate quentiño ainda a recolleita das Columnas de papel,  antoloxia dos artigos deste polifacetico escritor afincado en na beiramar de  Cangas, pero sen esquecer nin renunciar as asperas e agreas terras do medio, a casa dos ancestros e a historia viva na memoria dos pobos.  Nesta ultima entrega de Vazquez Pintor se recollen unha variopinta serie dos seus  escritos  en diferentes medios de comunicacion, o longo dos anos 1987 a 1993, ainda queda pendente a segunda entrega dende aquela a hoxe. E que o autor agrupa baixo o lema “A lingua e outras vidas”.
E agora dende xa nas librerias, este Bicos.(Poemario de nenez especialmente escrito paralos seus netiños mais pequerrechiños;Alan e Brais)
Obra literaria:
Poesía: Gándaras (1971. Ed. Celta), Terra e pan (1975. Ed. de autor), O espertar tamén é noso (1977. Ed. Do Rueiro), Ofidios de diario (premio Eduardo Pondal, finalista das Xustas Literarias de Galicia, 1984. Ed. Do Cerne/Minor), Na vertical da noite (premio Cidade de Ourense, 1989. Ed. Concello de Ourense), No corazón mancado (premio Esquío, 1989. Ed. A.C.Valle- Inclán, Ferrol), Rotación violeta (Ed. Espiral Maior, 1996), Banzados (premio Uxío Novoneyra, 2000. Ed. Espiral Maior), Seara (obra poética 1971-2011, Espiral Maior)
Narrativa: De ida e volta (1975. Ed. Castrelos), Lume de biqueira (1999. Ed. Xerais), Quen faga voar (premio Carvalho Calero, 2000. Ed. Laiovento), A memoria do boi (premio Torrente Ballester, 2000 e premio da Crítica Española, 2001. Ed. Xerais), Mar de bronce (finalista do premio Blanco Amor e dos premios da AELG. Ed. Xerais, 2003), Para dicir abril (premio Cidade de Ourense, 2007. Ed. Sotelo Blanco), Máis vidas (2009. Ed. Espiral Maior), Antípodas (2013. No prelo. Ed. Xerais)
Narrativa infantil: A folla seca (2003. Ed. Sotelo Blanco. Ilustración María Lires)
Teatro:  A parroquia (finalista do Premio Abrente, Ribadavia); A fraga encantada (finalista do Premio de  Teatro infantil “O Facho”1987); Sala de espera(1990-Ed. Fervenza); A sombra da memoria (finalista do Premio Rafael Dieste, 1999- Ed. Fervenza); Asubío, Fina e Petra eran xente moi lareta (2006. Ed. Everest Galicia. Ilustración Andrés Meixide); Teatro do patacón-Os pés do vento (2008. Ed. Fervenza), Entrando en voz (inédita), Nos espazos do soño (inédita). Creador en Cangas dos Grupos de Teatro Amador “Ancoradouro-Mimo” e “Casa da Bola”.
Viaxes Literarias: A Terra do Medio (2009. Ed. A Nosa Terra)
Ensaio: Os vellos oficios (1996. Ed. Xerais), A tribo sabe (1999. Ed. Xerais), Tal era vivir ( 2004. Ed. Xerais).
Tese: ”Xosé Vázquez Pintor, la memoria que reconstruye un mundo”. Yanelis Velazco Fajardo. Cátedra de Cultura Galega. Facultade de Artes e Letras. Universidade d´A Habana. Editorial Arte y Literatura (La Habana, 2007).
Xornalismo: Columnas de papel. Volumen I (Ed. Morgante. Rinoceronte Editora SL, 2013). o escritor radicado en Cangas subscribiu en” e que vira dos artigos que o escritor radicado en Cangas en diversos medios –boa parte deles neste mesmo xornal-, que agrupa baixo o título de “A lingua e outras vidas” e que viron a luz orixinalmente entre 1987 e 1993, á espera doutro volume que completa este camiño ata a actualidade.







Cuestionario parcial realizado no mes de Marzo do ano 2013 parte dunha entrevista persoal o Escritor, na súa casa de Agolada.... 









A).A Persoa.-
-¿Melide, Agolada....Ou Cangas?. Fálenos das tres. ¿De onde e vostede realmente?. -Nace en Melide, no 1946. ¿Qué recordos ten daqueles tempos?.¿Ata cando esta ali?.

1.-Nacin en  Melide; na Rúa do Convento.Pasei ali os cinco primeiros anos anos da miña vida. Estrelos meus recordos primeiros, os corredores da galería da tenda onde o meu pai ganduxaba os traxes de voda e de festa. E a miña nai sorría con cada centímetro do seu neno, fillo único, que gastaba “tirabuzóns” e visitaba a miúdo a tenda da señora Anuncia, que era a dos aparellos para vestir as égoas e todos os équidos do mundo que me cabían na ensoñación e na cabeza. E os bicos da madriña e do padriño (Pilar e Xulio); e os da mamá Dolores, a miña avoa da Ponte de Penas.

-Marcha cara Agolada, e seu pai monta unha xastrería....Fálenos de aqueles anos. Onde estudiaba, a que xogaban, como era a xente, que recordos ten de Quian e a casa da familia?.

De Agolada podemos falar  da tenda do comercio de roupa da miña tía Concepción, que tamén era a nosa. Os “coches de línea” Lugo-Vigo, nominados en letras ben grandes “Gómez de Castro”; que paraban tres ou cinco minutos no “Bar Aurelio”; e nós queriamos ver e saber quen baixaba ou subía; e sobremaneira como os “revisores” dicían, ollando cara o ceo : “vamoonóóoooos”. E corrían uns poucos metros detrás da porta aberta, que pechaba de seu definitiva ata Cadrón, Moimenta, Goiás, Lalín, Vilatuxe, Laro…, e en pasado o Candán: xan nin se sabe; ata chegaren eles, nunca nós, ao mar de Vigo, “que era o mar mellor do Mundo”-escoitabamos dicir a aquel “señor juán da morena”-agente exportador de gente para américa. E os pendellos: que nunca eran nosos unha vez no mes, o día doce, que eran da feira máis grande do mundo: “mimadriña, canta xente e coches e animais e pulpo (así diciamos) e o cegho, e abelardo de berredo e a sorte do paxariño, e o rebusque e as rosquillas; e aquelas medias de algodón, tan femininas, que mercamos para vestir distinto nun partido de fútbol polo san pedro, cando viñera a equipa de rodeiro para xogarmos no vello campo “d´O Hospitalillo”. E a escola da Eva, onde aprendín a ler e “os múmeros”; e a do Ernesto e a do Galego…E cando apareceran os nove anos de idade…outra volta a Melide, na casa da tía María, para estudar ingreso e primeiro, e segundo, e terceiro de bacharelato na “Academia Balmes”: e saber que A Coruña existe. E ver o Mar do Orzán, e Riazor, o “estadio”, o Instituto Masculino (“las niñas con las niñas, los niños con los niños”, era a normativa contra o con-tacto e o con-taxio). E sempre nas vacacións e máis mellores días e meses; horas de ensoñación: Quian! E ser neno coas vacas. E cabaleiro da égoa. E dono das ovellas e do can “pichín”, e das galiñas; e dos figos, e das uvas, e das mallas, e das festas do verau en carmoega, brántega, cercio, cancelas…Labrego neno, xove. Feliz aquí: xogar coa pelota calquera no soutiño, na carballeiriña de xirón: batendo en case sempre co corpo ou coa memoria nas árbores; marcando un gol por baixo da corda; facéndome famoso coma Amancio e Veloso. Soñar o Paraíso.
-Na súa novela para Dicir Abril, a protagonista e unha muller, toda a historia verso o redor do mundo feminino. ¿Non lle parece  arriscado, ou  cando menos presuntuoso, falar dende o punto de vista dunha muller, un home coma vostede.
¿Cal  é a súa relación cas mulleres. ¿¿Cal foi a súa primeira moza?. ¿Qué significa para vostede “a nai”, a  “esposa, a “compañeira.

3.- esta novela é a máis arriscada, certo. foi una ousadía literaria e de contido profundo. Un exercicio de risco navegar polos mundos que non se corresponde co meu sexo nin coas miñas circunstancias. Voan as imaxes cando non hai memoria nin testemuñas nin rastro nas distancias. O aparente vaise converter en esencia, fundamento, exercicio e exército a un tempo das vindicacións do “sexo maldito”. Velaí quixen labrar eu o acto solidario por esta circunstancia vital. E púxenme na pel e nos adentros da muller distinta e diferente. Unha camiñadana que andei feliz, coma incendiario, prantando as fogueiras do cariño aquí, alá, aló e acolaló. Sen medos.
A miña relación coas mulleres sempre foi e será de afecto, de admiración. A miña nai é una presencia permanente: nela vivo nas horas da derrota e da ledicia. A súa ausencia dóeme como hai agora 22 anos; e viaxo ao alenmar con ela polas atmosferas da ensoñación e do cariño. O meu pai tampouco é alleo a esta miña gratitude: un home íntegro!
A miña primeira moza xa non está, mais están os seus ollos grandes nos espellos de referencias que sempre fican.
Nai, esposa, compañeira?: agradecemento, cariño, lealdade. E nas tres palabras que son carísimas no ser humano un só resultado de por vida: a marabilla!
-¿Cando e porque comezou a escribir?. ¿Recorda cal foi a súa primeira obra, .¿Prosa ou poesía?.¿Cal é o seu primeiro recordo como ser humano, como persoa. Remóntese nos tempos.?

Cando era un neno grande. Lembro os once e doce anos navegando coas palabras coma luces, na procura do remate feliz dun verso, dun pequeno poema, dunha carta de amor…nunca as despedidas!
O primeiro recordo como persoa feliz está nas brincadeiras cos meus pais na casa de Melide, xogando con eles ao “correquetepillo”, así de “todo xunto”; a axiña despois aqueles primeiros anos en que cruzaba a rúa para ir sen couto na procura das albardas e dos cabaliños de mentira: a tenda da señora anuncia, que sorría trala porta que sempre se abría. Era o último ano da década dos cincuenta, no século XX! Xa choveu, e sempre escampa.........
A entrevista continuaba daquela nun ton intimisma e moi persoal........
Angel Utrera.


martes, 15 de noviembre de 2016

Despedida.....

Este es un intento de construir un microrelato a dos manos partiendo de un primer párrafo los autores se van intercambiando el texto, y continuando la historia con una u otra visiòn particular mas o menos acertada.
En este caso la historia se construye con Marisa Lozano Fuego y nos vamos intercambiando el papel del protagonista, bajo el paraguas del hilo conductor dela historia que contamos cada uno desde el otro lado de este espejo magico que son los sueños.
Aqui os dejamos pues esta:

Despedida ................

Salió buscando el refugio gris de la calle vacía y extraña, con la avaricia de un Yonki, atenazado por el síndrome de abstinencia de la soledad que atenazaba su garganta ahogándolo, impidiéndole respirar, apretándose a su alrededor como un puño de hierro .
Al empujar la puerta giratoria de cristal transparente, chocó con gente desconocida que al contrario que él, entraban buscando con la mirada disimuladamente los rincones más apartados del hall de aquel hotel, seguros de conseguir el calor de un cuerpo amado, aguardando su llegada impacientes, al contrario que él que se alejaba.
Los dominios de la noche se extendían antes sus ojos borrosos, empañados por la tristeza, desdibujando la sensación de fracaso que le acompañaba desde hacía unos minutos al despedirse de un sueño, con un beso glacial de los que duelen en el alma y para siempre.
El crepúsculo de los Dioses, pensó con sarcasmo, mientras un rictus de ironía se asomaba a sus labios, los mismos que ella había besado con pasión tantas veces aquella noche, saciando en ellos la sed de su cuerpo amado, que se abrió como flor nocturna a la tibieza placida de la mañana al primer contacto del abrazo de sus cuerpos desnudos, vencida la vergüenza, rota la ultima resistencia del miedo y los temores de antaño.
El sol acariciaba suavemente los cristales preñados de los últimos reflejos del día antes de hacer mutis por el foro dejando paso al umbral de la nostalgia vertida en una madrugada mas de hastío y desconsuelo, generosa en añoranza y desencanto.
En su cabeza resonaba el eco de cada uno de sus latidos, palabras susurradas en penumbra, lametazos que le despojaron del tiempo, que tatuaron con saliva cada una de sus cicatrices....
Ella le había regalado retazos del antes, aquel antes glorioso contruido de anhelos y letras grisáceas, aquel que se prometían en cada letra, en cada ausencia...
Tantos años, se dijo, tantas años escribiéndose cartas, imaginando su cuerpo cimbreante, sus labios de fresa madura, el canal vasto de sus pechos, el susurro de su nombre en su oído...
Cuántas, cuántas noches en vela dormido abrazando la almohada, coleccionando ascensos, trabajos, hijos y arrugas...
Habíase comprometido con el silencio, su pecho se había clausura por falta de uso, y aquella musa intangible, aquella diablesa, no podía vulnerarlo...era preciso construir romance, un romance de hielo y humo, inventar su rostro en las letras, imaginar cada sentido...

Diez años, diez años de cartas en las que solo se llamaban cielo, en las que acuñaban apodos de la Ilíada, la Odisea, diez años de abstinencia del espíritu, diez años de apetitos saciados en portales oscuros, en licores...
Siempre, siempre esperándola y deseando que ella lo esperara.
Ambos tuvieron miedo, sí, aquella noche de verano.Él la desnudó muy despacio, quitándole el miedo y la ropa. Ella la regó con sus lágrimas, y limpió con sal sus tinieblas.Se adivinaron y pudieron recorrerse con calma,empapados en utopía, explorando cada uno de sus recovecos
y mofándose de aquellos ilusos que llamaban pasión a nada.
Ellos, ellos habían inventado un verbo más explícito que el amar,más sacrílego que el cariño.
Ellos habían derribado muros, destrozado cerrojos, burlado vigilancias.Ellos habían sido poema.

Esa noche se hicieron epopeya.Ella permaneció en la cama, lánguida, su fragancia desparramada por las sábanas.Fumándose el tiempo.Él se levanto muy despacio, sin hacer ruido, sin rozarla. Recogió sus alas, ciñó su nimbo y trató de colocarse la túnica.
Lo cómodo de los ángeles, se dijo, es que no llevan calzoncillos.

Le había gustado probar ese mundo, esa cópula infernal de

 sus brazos, un néctar que jamás volvería a probar, so pena

 de ser expulsado de la región paraíso.

Ella, ardiente y hermosa, lúbrica, le había proporcionado

 calor, ese calor tan íntimo y tan dulce que tan solo se 

encuentra en las calderas.

Él le había dado música, música de sus arpas, de sus 

hueso.Ambos se habían metido en otra piel,y en adelante 

ambos mundos tendrían la huella de otra esencia.


Él siguió su rumbo hacia arriba,a donde estaban los nimbos 

azules,allí donde era obligado llevar corbata y la libertad tenía precio.

La miró con pena y deseo.No cabía duda de que se llevaría 


alguna de sus marcas rojas, deliciosas, sabor a revolución y

a lucha, impregnadas en cada uno de sus poros.

Algunos infiernos merecen el dolor, el placer, la espera. 

Algunos infiernos son más orgásmicos,

más puros,más auténticos que el más eterno de los cielos.

El sol acariciaba suavemente los cristales preñados de los últimos reflejos del día antes de hacer mutis por el foro dejando paso al umbral de la nostalgia vertida en una madrugada mas de hastío y desconsuelo, generosa en añoranza y desencanto.
Se cruzó con un grupo de chicas aprendices de mujeres que reían al compas de sus zapatos de tacones de aguja recién estrenados cogidas del brazo, caminando despreocupadas, seguras y confiadas de tener todo el tiempo del mundo a su alcance, tal vez enamoradas.
Se dio la vuelta para seguir su estampa y fotografiarlas con la mirada, alejándose sobre el asfalto mojado, mientras en su interior se instalaba el recuerdo amargo de la despedida definitiva de la que había sido durante toda su vida su único y verdadero amor, y ahora que por fin la había tenido, ahora que finalmente habían entrado uno en el otro y se habían amado como si fuera para siempre, ahora que sus cuerpos desnudos habían dejado de ser desconocidos , ahora que por fin la había poseído y se había entregado, ahora era consciente, que en aquel dormitorio extraño que no era el suyo, ni el que siempre había imaginado que algún día serian uno solo, aquel cuarto triste, de aquel hotel de paso que nunca olvidaría, por primera y última vez había hecho el amor con ella, y nunca más se volvería a repetir.
Ella lo había dejado muy claro, aquel encuentro saciaba el deseo insatisfecho de los dos durante años, desde que se conocieron con veinte años, y todo por descubrir en un camino que iniciaron juntos para pronto separarse en la distancia del tiempo y en alguna parte; pero sería un hola y un adiós.
Un hola y un adiós homérico, porque las fantasías en ocasiones tienen su tiempo y espacio propio, no siguen las leyes de Cronos...
Todo ese tiempo atesorando ansias, inventando los olores, el tacto,
anticipando la palabra exacta, y ahora...
Todo era humo.
Inspiró.
La calle parecía desierta, y su túnica arrastraba las hojas.
Como siempre, llevaba las alas plegadas a la espalda.
Como siempre, una petaca de anís metida en el calcetín izquierdo.
Caminó sin rumbo. Las hojas se arrugaban al paso de sus pies,
y cada una de ellas parecía llevar su huella, la de ella, la de sus dedos y su dermis.

Pamplinas,debía olvidarla.
Aquella quimera maldita, encerrada en un frasco de oxitocina, no podía durar.Como todas las quimeras, era efímera, una especie de oasis en el desierto, un espejismo al borde de su sed.
Agradeció el calor que empezaba a subirle por los huesos.
Se sentó en un banco de pino
y comenzó a sentir el aire algo más denso, más pesado.
A su espalda, escuchó una respiración, y todos los pelos de su cogote se erizaron....

A esas horas el parque estaba desierto, y él nunca llevaba navaja, lo más parecido a un arma era su cepillo de dientes.
Pero si era necesario, lo usaría.
Estaba dispuesto a todo para defender su patrimonio: un queso de Arzúa jugoso (su madre siempre le proveía de provisiones en sus viajes a la Tierra) y un llavero de Pokemon, recuerdo de su infancia...
Nadie podría quitarle esos tesoros.
Se volvió lentamente
ordenando a su subconsciente estar preparado para cualquier situación en la que  mínimamente pudiera sentirse en peligro, aunque la verdad es que no estaba preparado para lo que pudo adivinar más que ver a través de las sombras  justo en el instante anterior a que su vieja amiga la Luna avergonzada hiciera mutis por el foro, ocultándose  detrás de una espesa nube.

Siempre he sospechado que la realidad por absurda que pueda resultar es capaz de superar siempre a la ficción. Una vez mas volvía a comprobar que efectivamente sus reflexiones eran ciertas porque allí mismo delante de él se volvía a repetir la escena de amor que unos instantes antes, en la fría y desconocida habitación de aquel insípido hotel, había representado  con ella, el amor de su vida.
Volvía a sentir sus jadeos antes del orgasmo, la veía a través de una bruma de niebla, casi podía tocarla de nuevo, sentir el sabor salado de sus pechos , hundirse en la herida del pecado, perderse en el interior de su boca, mientras una brisa suave  envolvía todo su cuerpo transportándolo de la nada ausente a los sueños insatisfechos, para regresar nuevamente de este extraño viaje de ida y vuelta, a aquel banco  duro y húmedo como su propio presente, en donde un queso  fresco de Arzua, y un pequeño y destartalado llavero infantil con la imagen de Palemón, lo habían arrastrado del presente desconsuelo  hasta la nostalgia de la nada.
Miró nuevamente por encima de su hombro, pero la visión no era ya la deseada, ahora todo era  vacío y silencio, sus viejos compañeros de intrigas. El imperio de las sombras, en donde antes dominaba la del deseo , el verde  aroma de los abetos, en lugar del dulce sabor de los sentidos en sexo desbocado , la decepción ante el fracaso y el hambre insatisfecha, esta vez no del  cuerpo amado  que se apodera de uno y sacia el desconsuelo, sino de alimento. Y de repente fue consciente de su hambre mortal y de a pié, por lo que a bocados trozo a trozo, acabó dando cuenta del recado de su madre.

       No supo porque, pero en aquel preciso instante, las manos en los bolsillos, el sombrero de fieltro ladeado, un cigarrillo en sus labios humeante, el cuello de la gabardina protegiéndole del frió, allí en medio de aquella calle levantó sus ojos hacia el cielo y lloró amargamente con desconsuelo, como un niño; por la vida perdida, por el tiempo pasado, por el presente oscuro, pero sobre todo por el futuro solitario que le esperaba a  traición a la vuelta de la esquina. 
Lo último que recuerdo de él es la imagen de su sombra reflejada contra los adoquines mojados y el brillo metálico de aquel llavero infantil sobre el asfalto.

Ella se recogió el cabello, rojo como un manto de fuego. Enfrió su piel llameante con el rocío de la mañana y se colocó los tirantes.
Nunca tenía frío.
Su naturaleza rapaz le impedía sentir la furia de los elementos, la inclemencia de la nostalgia.
Clamó el viento, y su risa tronó como una pléyade de alondras enfurecidas, desbocadas.
Se sentía resucitar.
Tantos años sin venir a la Tierra, tantos enterrando su anhelo en cartas amarillentas, en besos, en rizos y vocablos suaves...tantos años guardándose la esencia de su femineidad, su lucha,
tantos conteniéndose para ser la dama de cuento que él, él deseaba....

Agotador. No podía representar ese papel más tiempo.
Por eso le había citado en aquel hotel, prosaico y con la ducha rota, en aquella cama vetusta, para abrirle el alma a su paraíso.
Al fin habían podido inventarse con el descarado impulso de la piel,al fin sus certezas se habían fundido en una cópula anti higiénica, carnal, con todos esos fluidos vivos.
¿Por qué el sueño habría de ser más divino?
Su tesoro estaba hecho de realidades.
Ella había amado cada una de sus arrugas y lunares, cada uno de sus temores, habíale mordido los miedos y complacido cada una de las posturas sacrílegas que se atrevió a pedirle...lo había atado, lo había cabalgado, habían bebido su mutuo sudor.
Ella llevaba años sin llorar, y aquella noche sus lágrimas fluyeron blancas, como aquella esencia sagrada que estalló al fondo de su boca. Para ella, aquella noche fue poema y aquel encuentro, el culmen.
Entendía que el romanticismo más clásico prefiriera las cartas, los recuerdos, la melancolía del latido, la intangibilidad del beso.

Pero su ley era impía, y su instrumento era la carne. Para ella aquella noche fue épica.Llevaba muchos años esperando, esperándole, esperándose.
Estaba cansada de las polillas en el pecho, cansada de fabricar utopías. Quería sangre, saliva, semen y sentir los corazones unidos. El suyo se hallaba barnizado con esa especie de manto oxidado que subyace a las decepciones.  Necesitaba sentirlo de nuevo. 
Se llevó la mano al pecho.Introdujo los dedos penetrando, desgarrando la carne, las costillas.Allí, allí mismo lo tenía. No había lugar a confusión.Se trataba de un pálpito. Un pálpito salvaje, puro, que llevaba sonido a gloria.Un pálpito que él le había donado,porque el amor no tiene expectativas, y la pasión es un regalo
compartido, en el que nadie se ata o pertenece.
Se sentía viva ahora.Probablemente, el pecho de él vibraba en idéntica sintonía. Ambos se habían donado vida.Para cada uno el recuerdo fue distinto.Él lloraba su pérdida.Ella, su ganancia.Cada corazón calibra los beneficios a su dulce y roja manera.

Marisa Lozano Fuego. Angel Utrera......14/11/2016.- DESPEDIDA......

martes, 8 de noviembre de 2016

SOFIA.(MOITO MAIS QUE POEMAS DE SUSO DIAZ).



A apertura dunha librería resulta sempre unha moi boa nova, aínda mais cando esta mesma intrépida aposta ten coma especialidade a "Poesía";case que nada nos tempos que corren de miles e variadas escusas para non acometer o heroico acto de coller un libre entre as nosas mans e soñar. Por iso esta aposta valente ten o meu recoñecemento e gratitude e os mellores desexos para esta rapaza nova Alicia Fernández que xunto con Eduard Velasco se lanzan a aventura desta "CHAN DA POLVORA", na rúa San Pedro num. 74 de Compostela, onde acudín onte a tardiña dando de paso un fermoso paseo polo meu Bonaval da saudade e morriñas mornas de devagar, na procura do ultimo poemario deste sorprendente SUSO DIAZ.- Sofia, a quen coñecín grazas as redes sociais, e posteriormente  persoalmente co gallo da presentación do libro homenaxe; 6 poemas 6 de Federico Garcia Lorca, na librería Couceiro de Compostela , do que foi coordinador xunto con Helena Villar Janeiro.
Xa mo dixera Helena ;- "Angel ; Sofía vaiche gustar moito", e abofé que acertou.

Dicir que un libro é malo, ademais de ser un exercicio de fatuidad vacua e unha presunción estúpida, home si, recoñezamos que efectivamente hainos bastante malos, mesmo moi, pero que moi malos, aínda así, a min me  resulta difícil, mais ben imposible, queimar un libro, como na novela de Ray Bradbury, Fahrenheit 451,- xa o dixo na súa novela "Os libros arden mal", Manuel Rivas-, porque non atopemos atractivo ningún; nin na súa historia, nin na atmosfera, nin na capacidade de recreación ou creación histórica, no tempo narrativo, no lugar onde transcorre a acción, nos personaxes, nin tampouco no ritmo, nas palabras e a súa construción léxica, que sei Eu, porque un libro é moito mais que un montón de letras ordenadas nunha secuencia lóxica e cunha construción comprensiva, é por suposto a capacidade de transportar ao lector, e facerlle cómplice co autor, do resultado final daquela ou esta historia.
Digo isto, como preámbulo, porque efectivamente libros de nula calidade, ou malos, como as Meigas, habelas hainas, e algúns malos rematadamente , por iso cando un ten a sorte de atopar algo bo;Meu Deus¡, abride de par en par as portas do Paraíso, o mundo dos soños, das fantasías, dos recordos, do vivir, esta fermosa vida que cada un de nos vendemos como sabemos ou nos deixas¡.
SOFIA , é sen lugar a dúbida un excelente poemario, un marabilloso libro de poemas, que fago meus......"Cumprir 20 anos é abrir un novo vieiro, difuso ao comezo, mais real visto dende a distancia que debuxa a suma de vida.
As veces o exercicio de pensar non é suficiente para reter o que é recordo, momento vivido, tempo prescrito ".
No Limiar xa Suso Diaz  danos unhas pinceladas precisas do que agarda o lector, privándonos da sorpresa que agarda por nos todos no interior destes vinte poemas que resulta seren Sofia, e construíndo a ponte necesaria para que pasemos ao outro lado e comecemos a saborear verba a verba, son a son, paso a paso o devagar no interior do ar desta congostra máxica de vida. "Unha sorte de tempo compartido, sentido coa intensidade que todo asolaga a enorme enerxía de Sofía".
Realidade encantada que pouco a pouco vaise espindo nos vinte poemas que sonche Sofía, levándonos da man a terra do amor e da vida compartida."......  Chamabas pola vida/naquel comezo de novembro,/naquel descoñecido outono....(Do Poema Novembro).Os ollos, os teus ollos./Todo se concentra/ nese intre no que nos vimos/por primeira vez,/para sempre. (Do poema Ollos).  As mans, as túas mans,/pousadas na densidade do ar,/na fondura dun océano perdido,/por descubrir,/pousadas en min. (Do poema As mans). Falamos en silencio,/ ollándonos ,/esbozando o noso sentir./Sobran as verbas para dicirnos,/para ferirnos/.O silencio compón/ e descompón/.As nosas razóns tantas veces sen razón.(Do poema silencio). A vida é un verso que se conxuga/en cada instante/.Just dance, gonna be okay./As ilusións son reflexos de luz/na túa cabeleira de escuma.( Do poema Just dance).      

Sofía, é un canto a vida, un berro ao amor, unha encomenda e un recoñecemento cheo de saudade e tenrura, un agasallo eterno que o pai lle fai os vinte anos a súa neniña, a súa Sofia muller, en forma de poemas, musica e harmonía;  a par que tamén nos recompensa cunha profunda ledicia por ter a sorte de poder compartir o teu tempo, o noso tempo, o seu tempo, o tempo vivido de Sofía, co mellor que cada un de nos puidemos xamais imaxinar; un fillo, unha filla.
Sofía é o libro de poemas que a min particularmente me gustaría ter escrito se tivera a capacidade literaria e poética necesaria e precisa, da que Suso Díaz posúe a raudales e xenerosamente.




ANTES DE TI

Nada hai no olimpo dos días, antes de ti.
Tempo sen conxugar,
procuras nos baleiros das procuras,
pensamentos na cerna dos pensamentos,
voces no silencio das voces.
Somos un fragmento de tempo
conxugando no ar da memoria,
un encontro na eternidade dun segundo.
Es a vida que me leva máis alá da vida,
o que fica aceso no río do querer....






SOFIA.-

O alicerce máis profundo é o pensamento,
o entendemento nidio de cada pensamento.
Erguer o esqueleto dunha vida
semella o voo certeiro na linguaxe da abella,
unha sorte de lucidez no sinuoso
camiño por recorrer.
Medras coa ermura envolvente
da pedra de Compostela,
coa sabedoría da choiva
que esvara silandeira
ao seu destino de plenitude.
Medras coa cobiza da verba
na dozura da boca herdada,
coa fortaleza dos carballos
no Bonaval dos sentidos.
Medras ceibe,
porque ceibe é Sofía
-sabedoría-.

(Angel Utrera). 


sábado, 5 de noviembre de 2016

MIGUEL ALONSO DIZ E A SU PORTA VERDE DO SÉTIMO ANDAR,

As veces a poesia en estado puro, en co maiusculas sae o teu camiño, pecha cunha cancela de palabras os teus pasos, e che obriga a ver, non so mirar, buscar, escoitar, tocar, sentir os soños en versos atarpados e voar xunto co silencio complice do autor nos seus poemas, como as sereas dunha Itaca calquera das nosas fantasias e teimas, pervertidas polo paso do tempo a saudade e os recordos inalcanzables dos ausentes, nestas congostras de humidas chairas nas que devagamos coma borrachos noctambulos buscando que?..
As veces, unha imaxe atrevida, en versos atrapadas te subuiga,  converteche en complice das esperanzas e irrealidades do poeta, e escoitas a sua musica, coma murmurio de fervenza salvaxe no teu oido trae refrescante as palabras maxicas ....ven conmigo e mergulla ata converter o teu fastio cotian, nunha aventura nova desta miña vida, a mesma que ti vendes, cada dia, mas ala das fronteiras bermellas dos oceanos esmeraldas. 


Enton tí traspasas a porta, esa mesma porta verde do sétimo andar, na procura dos versos ceibes, das apostas insensatas polos corpos espidos de falsidades e mentiras, que a palabra co seu ritmo cadencioso, coma ondas de auga salgada leva e trae intermitentemente sen descanso, esa mesma palabra que son os poemas ata agora descoñecidos. 
Deste xeito ti arrebolado nas areas quentes dos versos do poeta durmes placidamente unha e mil veces nunha viaxe fermosa e interminable dos soños, lembranzas e inquedanzas do autor, dende o primeiro ao ultimo parrafo.
Este poeta que che leva como detras da sua flauta maxica, Hamelin da poesia , que resulta ser  Miguel Alonso Diz, a través dos seus poemarios e libros de contos e lendas, para nenos grandes, para nenos pequenos, para todos os que nunca deixarémos de ser nenos, che fai vivir nos seus libros coma nenos dun xeito natural e libertario para que  vivimas nunha sempre esta nosa, sua  nenez perdurable e eterna.



A HISTORIA DA LINGUA DA FRAGA

Os vellos contan
que houbo unha serea
que tiña peixes no cabelo
e prata na pel
que dos seus beizos nacían fermosas historias,
nunha lingua 
que non lembraba ninguén.
Contan os vellos 
que estaba triste por non facerse entender,
e que por mor disto fuxiu río arriba
buscando morrer.

Que foi dela?
Os vellos contan 
que atopouna a Xoaniña,
boa amiga do cempés,
menciñeira no tempo libre
persoa amable e cortés
que en silencio escoitou a súa historia 
mentres tentaba comprender,
as belas palabras saídas desa lingua
preciosa e triste á vez.

Contan os vellos 
que a xoaniña xuroulle á serea
non a esquecer,
e é por isto que a lingua da nosa fraga
é un eterno canto de mel.


AMOR EN TE MAIOR

Ámote
meu amor
ámote,
e con esta afirmación
atrapo o teu corazón 
ente 
os 
meus 
dentes.
Quero alimentarme de te/span>
ser 
te
meu amor,
zugar a túa ialma
a
 a derradeira convulsión
do mundo.
Ámote
meu amor
ámote,
ente 
os 
meus 
dentes,
baixo 
as 
miñas
unllas.
Ámote!
e quero destetarte
de 
toda
materia,
e converterte
en ser luminescente,
ente 
os 
meus
dentes 
amarte
a 
a morte,
ser te…
nesta danza
cadenciosa
de tarantela
silenciosa.
Alimentarte
de te mesmo
e 
finalmente 
deixarte
exhausto
baleiro.


          Bio-bibliografía: (As Escollas electivas).
“Despois dun tempo de silencios voltei trala morte e deille ás de bolboreta á noite que me tiña engaiolados os beizos.” (14/1/1976-1/6/2007)
Nace por vez primeira no ano 1976 en Madrid. É licenciado en Economía e docente na ensinanza privada. Forma parte do espazo “A porta verde do sétimo andar”. Participa en numerosas iniciativas culturais en Galicia e Portugal. É colaborador habitual da revista ATENEA e un dos impulsores, xunto a Alfonso Láuzara e Alberte Momán, dos cadernos Q de Vian.
Tamén é un dos organizadores do Poetry Slam Vigo. Actualmente colabora no programa Banda Aparte 2.0 de Radio Allariz cunha sección que se chama “A cultura oculta”; e no portal “Letraenobras”.
Obra poética: 
Poemas do día e da noite (Na rede 2008), Memorias da cidade escura (Outrovigo.com 2009), Imaxes e palabras (Blurb.es 2010), Beiramar inverno, 2012.
Xunto a Luz Beloso: O cullarapo Croque (A Porta verde / Nova Galicia Edicións 2012). A nena á que non deixaban ser feliz, 2013, A porta verde do sétimo andar / Nova Galicia Edicións. O soño de Esther, 2014, Nova Galicia Edicións.
Obras colectivas:
As voces do pan (Entremos na Panificadora, 2009), Sétimo andar, poesía alén (Nova Galicia Edicións, 2010), Ciencia que conta (Universidade de Vigo, 2010), Pegadas (Nova Galicia Edicións, 2011), Coroa poética a Urbano Lugrís (A nave das ideas, 2011).
Traducións:
La niña a la que no dejaban ser feliz, autotradución de A nena á que non deixaban ser feliz, 2013, Nova Galicia Edicións.
El renacuajo Croque, autotradución de O cullarapo Croque, 2013, Nova Galicia Edicións.
El sueño de Esther, autotradución de O soño de Esther, 2014.
As letras máis eu, 2014, xunto a Joaquina Ramilo Rouco, Editorial Sandia Books.
Revistas:
Galicia en Madrid (ano 2000)
Atenea, nº32, nº34, nº36, nº38, nº39, nº40, nº41, nº42, nº43, nº44, 
Búsola nº5 (ano 2012)
Poética:
Alimento, Berce, Compromiso, Dor, Estímulo, Forza, Galegos, Honestidade, ialma,Jazz, Kamasutra, Lene, Mai, Nós, Ollar, Pai, Querer, Rebelión, Sociedade, Terra,Unión, Vagalume, Winchester, Xenerosidade, Yang, Zurdos.
É a poesía o alimento que dende o berce enche a miña vida.
É un vento de compromiso coa dor do noso pobo, o estímulo que guía a miña forza; esperanza para o idioma dos galegos; o camiño de honestidade e humildade que a miña ialma quixo e quere seguir.
Tamén é jazz nas noites de choiva, un baile en kamasutra de palabras que se aman de xeito lene no corpo das estrelas.
Noutras ocasións a poesía é a mai que recolle as bágoas dun tráxico Nós que poucos entenden. O ollar triste dun pai que quere rebelión nunha sociedade durmida que vive de costas á súa Terra.
Para rematar, direi que a unión dos vagalumes amosará un carreiro cheo de wínchester de xenerosidade sonora, un yang sen prexuízos que se erguerá sen medos, xunto a un yin no que os zurdos teremos un sitio.




O Facebook do autor

Blog do Autor......
http://forxadordeversos.blogspot.com.es/