lunes, 25 de junio de 2007

AMOR PRIMERO



Déjame dormir contra tu espalda
escondido en el calor de tus deseos,
dejame soñar sobre tus pechos,
dejame sentir tu abrazo tierno.
Dejame volar desde tu almohada
dejame que me vierta en tu misterio
dejame escapar de mis infiernos,
dejame acabar con tantos miedos.
Dejame probar el dulce de tus labios
dejame ser hombre en tus desvelos
amante, y compañero de silencios
dejame alcanzarte entre tus sueños.
Dejame llegar al fin del mundo
desde el laberinto de los ciegos
dejame que sea para ti
siempre, amor eterno.

sábado, 23 de junio de 2007

XAVIER LAMA


Delirio de Eternidade


Imaxina a ternidade como un horizonte prohibido
a través de outeiros expandidos
baixo ceos sen milimtes posibles.
Nada importa
a traidora fugacidade do tempo
nin a sua léveda lenda de morte.
Nada importa
a inquedante vontade de xuventude
nin o medo hipodérmico á vellez.
Atrás quedan os camiños incendiados do verán,
a esperanza como unha ofrenda inútil,
o amor convertido
en xogo irredimible.
Imaxina a eternidade como unha viaxe indefinida
allea ó tremor do acabamento,
algo semellante a unha órbita inusltante de plenitude
na que poder devorar a beleza
polos séculos dos séculos.
Pode contemplar o destino con irónico desdén
como a unha inmensa catedral expoliada
cos seus espazos naufragados
na laxitude do tempo.
Poder esculcar a vertixe invulnerable
da vida convertida en fluinte manxar:
esa é a luz e o sobrecolledor castigo.
Ninguén é capaz de imaxinar a gaiola abrasadora
de tamaña soidade sen limites.
Así sería a eternidade:
un cansazo das pasixóns,
un combate estéril contra as sombras
do futuro inacabable.
Un espellismo de liberdade sen redenciòn posible.



Xavier Lama(Santa Euxea-Guntin, Lugo 1962), Do seu libro de poemas, Tigres como Fausto con ollos de bruma, no que o tempo como vontade de existir e íntima ameaza. O tempo como regulador inclemente da vida e da morte. O tempo, ese perpetuo enigma sen fin. O soño da inmortalidade como transgresiòn, como abismo perpetuo da soidade e do desamparo da morte..

miércoles, 20 de junio de 2007

X.LORENZO VARELA




Romaria....




¡Baila, meu amor,


e volta de novo a bailar¡


Na punta do pé


na palma da man.


Nunha escada de herba


baixaron os anxos


por te ver bailar.


Baila, meu sol baila,


na punto do pé


na palma da man.


Cara ce cereixa,


non deixes no ar


coma un peixe o corpo


brincando no mar.


¡Baila meu amor,


e volta de novo a bailar¡


Xa meu corazòn


non è meu nin é


corazón humán;


ten mans e ten pés


e ponse a bailar.


Na punta do pé


na palma da man.


¡Baila meu amor,


e volta de novo a bailar¡






II




OS BOIS




Xungidos ó carro dos chantos


fendían os regos, espallaban os croios,


levaban nos lombos o sol da xesteira


e o peito un monte de touros e orballos.


Unha xunta de bois que puxa en diante,


que berra, fungue, muxe,


deixa ao pasar unha mirada morna


o mesmo que esas ondas poderosas


que pousan nas areas dunha praia


o mar enteiro, doce paseiño;


cal unha escuma branca


na palla loira do pombal.....




.....Xungidos ó carro dos chantos


os bois son deuses cegos


que levaran o campo, de xionllos


a unha estrela sen bàgoas e sen muros.






(Xesus Lorenzo VArela, 1917-1981, unha das voces mais vibrantes da literatura galega no exilio. A memoria de Galiza expresada desde America, no recordo da longa noite de pedra, xunto con Luis Seoane, Emilio Pita, Silvio Santiago, Ramon Valenzuela, è tantos outros, poetas, escritores, xente coma nos, que por mor da inxusta violencia contra as opinions diverxentes, e distintas, non tiveron outra saida que escapar lonxe da súa casa, da sua terra, da sua xente...A anguria polo desterro, a morriña, a saudade, a esperanza de voltar algun dia, e a vella èpica dos versos de toda unha xeneraciòn frustrada para sempre.)

MARIO COUCEIRO BESCOS


Vuelve pronto

en mayo si es posible,

con las primeras golondrinas

y los últimos frios,

porque aunque

repitan tu nombre

una y mil veces

todos te han olvidado

menos los árboles y el Mar........



(Mario Couceiro Bescos, xornalista Ferrolan, poeta e cronista da cidade departamental desde 1977, foi mais coñecido como xornalista do Correo Gallego e Ferrol Diario. Carta de algunas islas e varios rios, foi o seu libro de poemas mais recordado. Ferrol, 1920-2003).

domingo, 17 de junio de 2007

MANUEL MARIA


Plano Descriptivo do Pais de Babia


No complicado pais de Babia
habitado polos biosbardos
e por morcegos brancos
que se erguen ao mencer
e se deitan ás 6,35 da tarde,
a xente mantense de escarabellos
e de requintados neutrós democráticos,
as rapazas teñen ollos de aviòn supersonico
fuchican lendo O ciprianillo
e os progrres endexamais trasnoitan.
No sulagado pais de Babia
os autobuses anda polo aire,
as casas non teñen portas nin lousados,
as universidades están nos sumidoiros,
as rúas son verticais e hai que agatuñar
por elas igual que se sube a un eucalipto
e, cando un cidadán non se distingue,
o estado condecórao
para premiar a súa entrega, etc.
cun fermosisimo cancro de matriz.
No estratosférico pais de Babia
apuñalan as tenras e inútiles pombas
sáltanlle os ollos aos ciclomotores,
empregan ás galiñas máis vellas
como máquina de facer café expres,
aos traballadores xubílanos aos 3 meses
de idade e pagánlles o subsidio
aos postes do telefono, quedando incluidos
nas listas de contribuintes á Facenda
os esqueletos das sardiñas soñadoras.
No perfectisima pais de Babia
os televexos non están mediatizados,
non se conoce tampouco a coca-cola.
as tarabelas fan de reactores,
nas caixas fortes dos bancos gardan
as follas que o Outono desprezou.
E por remate
cando a muller que se ama
comeza a sentir noxo
é que un xa principia a agonizar.
(Manuel Maria, (Öuteiro de Rei 1929-A Coruña 2004), escribiu este poemario "Catavento de neutròs domesticados", no ano 1978. Ë este un libro sorprendente, innovador e anticipador, que destila altas doses de inconformismo, retranca, desacougo e caos. MAnuel MAria, é un dos poetas galegos mais importantes do pasado século, con màis de medio cento de volumenes publicados, fundamentalmente poesia, tamèn teatro, ensaio e narrativa.)

CELSO EMILIO FERREIRO


Longa Noite de pedra


O teito é de pedra
De pedra son os muros
i as tebras.
De pedra o chan
i as rexas.
As portas,
as cadeas,
o aire,
as fenestras
as olladas,
son de pedra.
Os corazòs dos homes
que ao lonxe espreitan,
feitos est´sn
tamén
de pedra.
i eu, morrendo
nesta longa noite
de pedra.
INVERNO
Chove, chove na casa do probe
e no me corazón tamén chove.
Dor da mau encallecida,
dor da xente atererica
de frio polos camiños,
Dor dos vellos e meniños.
Dor dos homes desherdados
e dos que está, aldraxados.
Mágoa da ferida allea.
Dor dos que estàn na cadea,
dos que sofren a inxustiza
e viven baixo a cobiza.
Mágoa e loito
por tanto pranto que escoito.
No meu peito, sulagado,
soturno, fondo,calado,
un rio de amor se move.
Chove ,chove na casa do pobre
e no meu corazón tamén chove.
( Longa noite de pedra, é un deses libros tocados pola diosa fortuna, mais de veinticinco mil exemplares esplallados por todo o Pais, avalan a súa razon de ser. Longa noite de pedra foi publicado por primeira vez no outono de 1962, bastantes anos despois de ser escrito. Terian que ter pasado moitas cousas, para que seis anos despois, pudiese ser editada e publicada a segunda das edicions dos poemas, deste prohome e uns dos pais desta patria nosa tan esquecida....)

jueves, 14 de junio de 2007

O GATO MARAGATO


Poema para o meu fillo David.



Doce axóuxeres

puxéronlle ao gato

tintineando vai polos tellados

o gato e o seu rato.

Un can ladra lonxano

tiranlle un zapato,

o gato

fuxe dun chimpo.

Doce axóuxeres e un rabo de gato

van tintineando polas tellas rotas

dos vellos casais

de pedras e barro.

Tralas fiestras de ferro

dous ollos miranlle atento

duas mans agarran a súa sombra,

dous oidos buscan

os silencios dos miaños

xa cansos de gato,

e queren fuxir con él.

E co gato Maragato

soña que fuxe

meu fillo, tan neniño aùn,

na vasoira da meiga Maruxa

do conto sen fin, ni principio.

E rasga a noite

sombras quentes

de hùmidas lascas de xeo

que matan e atrapan

a lazo, ao meu gato

para poñerlle o axóuxere.

O gato sonrie

no soño aquel,

o neno chora por él.

MERCURIO:"80 Años del Homenaje a Góngora"


DAGUERROTIPO POÉTICO........

__________________________


La editorial de la revista "Mercurio", en su numero 91 de junio actual, nos cuenta :


El origen de la Generacion del 27 es una fotografia escénica que inmortalizó en un solo flash tres conceptos fundamentales para la poesía contemporánea. El reconocimietno de unos jovenes poetas a la valiosa aportaciòn del Siglo de Oro, simbolizado en la figura de Góngora. La plasmación del sentimiento de amistad, basada en las afinidades estéticas y en una actitud de rebelde modernidad frente a las normas sociales decimonónicas, por encima de los recelos habituales entre poetas. Finalmente la imagen de un movimiento poético que uniría lo intelectual y lo sentimental, lo popular y las vanguardias, pero que sobre todo definiría una manera diferente de representar la realidad. Un nuevo concepto del hecho poético que explicó muy bien Antonio Machado, cuando dijo que "Es imposible que exista una nueva poesía si ésta no expresa una nueva moral".

La huella de aquella fotografia, de la que ahora se cumplen 80 años, fué un referente posterior para la generaciòn de escritores y poetas de los 50, pero también se ha combertido con el paso del tiempo en una postal iconografica de la que no es posible restarle el valor de lo que significó para la literatura Hispana, el espotáneo nacimiento de aquel grupo perenne de jovenes estilistas y vitales: RAFAEL ALBERTI, GARCIA LORCA, CHABÁS, BACARISSE, J.M.PLATERO, B.GARZON, JORGE GUILLEN, JOSÉ BERGAMIN, DÁMASO ALONSO Y GERARDO DIEGO, todos ellos inmortalizados en la fotografia reseñada, y en la que se hecha en falta, a Salinas, Luis CErnuda, Vicente Aleixandre, Altoaguirre y Prados. Todos ello, conformaron la mas importante generacion de poetas que jamás a tenido la suerte de disfrutar pais alguno.


(Mercurio es una publicacion de la fundación Jose Manuel Lara, para el fomento de la lectura, su difusiòn es totalmente gratuita).

lunes, 11 de junio de 2007

FEDERICO GARCIA LORCA







O outro dia, uns bos amigos de Ferrol deronme o caderno num4 do Club de Prensa de Ferrol.



Nel, Luis Mera Naveiras, fai unha breve pero profunda lembranza de MArgarita Xirgu, ao traves do seu paso polos teatros de Ferrol, da mao de Federico GArcia Lorca, é o seu teatro dos sonos.



Podemos ler a cronica publicada na Voz de Galicia do sabado 20 de MArzo de 1982, na que se fai eco do homenaxe do Ateneo a Margarita Xirgu, no teatro Jofre, como foi definida polo propio Federico......"La gran Margarita Xirgu, actriz de inmaculada historia artistica, lumbrera del teatro español y admirable creadora."



E co gallo desta lectura, lembreime dos poemas escritos por Federico, en Galego.



Os Seis POemas Galegos, publicados recentemente pola editorial Camiño do Faro, un dos que hoxe achego a todos os o queiran paladear.



A primeira ediciòn deste fermoso libro de poemas foi publicada en 1935 , neles ponse de manifiesto a sensibilidade de Federico Garcia Lorca, testimuña do seu amor e integraciòn pola cultura, a xente, os sentimientos, sexan e veñan de donde veñan. Capacidade lirica, coherente ca sua vida, e morte traxica.






MADRIGAL Â CIBDÁ DE SANTIAGO......






Chove en Santiago



meu doce amor.



CAmelia branca do ar



brila entebrecida ô sol.



Chove en Santiago



na noite escura.



Herbas de prata e de sono



cobren a valeira lúa.



Olla a choiva pol-a rúa,



laio de pedra e cristal.



Olla no vento esvaido



soma e cinza do teu mar.



Soma e cinza do teu mar



Santiago, lonxe do sol;



Ägoa da mañán anterga



trema no meu corazón.

sábado, 2 de junio de 2007

AMADA MIA


Amada mia
carcelera de mis deseos
dueña de mis desvelos de hombre
dame la llave que abre
el baul de tus secretos.
Abre la puerta que esconde
la alcoba de tus misterios
y deja que sueñe
el murmullo de tu aliento
el aroma de tu cuerpo
el calor de tus entrañas
donde mi vierto,
desnuda sobre mi pecho.
Amada mia
toma mi mano
atrapada en el viento tus senos
y arrastrame con ellos
al con fin de este destierro.
Amada mia
no me impidas gozar
de tus sabores
ni beber el licor salado
del vientre de los ensueños
ni rasgar con pasion
los misterios sin recato
que con tanto miedo escondes.
Amada mia
abre la puerta a la vida,
al amor, al abrazo eterno.