A de momento, ultima das miñas mostras fotograficas, quedou inaugurada onte a tarde no Café de Mili, na rua principal de Lalin (Pontevedra). Un total de 24 fotos a cor, no que recollo as miradas que falan, de xente descoñecida en diversos paises, que puidemos visitar o longo dos dez ultimos anos; Peru, Camboya, Vietnan, Jordania, Egipto, India, EEUU.entre outros. Fotografias no que o que manda é exclusivamente o respecto, o agarimo, a admiraciòn polas xentes do común, coma nos, estes invisibles, que Eu busco, porque neles está a verdade do ser humano, por riba de todo nos ollos, nas miradas descoñecidas e misteriosas, nas que pretendes captar o que pensan, o que sinten, o que son eses personas cargadas de historia e vida, tan iguais coma diferentes.
MIRADAS.
A mirada é moito máis ca un xesto: é unha linguaxe silenciosa que atravesa a pel e chega ao fondo da alma. Dende os versos de Rosalía de Castro ata as reflexións visuais de Castelao, a cultura galega soubo sempre que nos ollos habita unha verdade que as palabras non sempre acadan, porque en ocasións mesmo os silencios nos falan e cando non se ten algo mellor que dicir que sexa capaz de mellorar a paz do silencio, todo indica que o mellor e calar.
Hai miradas que matan, miradas que pesan coma unha sentenza. Non precisan berros nin insultos; abondan uns segundos de frialdade para ferir máis ca mil palabras. Son esas miradas que xulgan, que reducen, que deshumanizan. Ás veces nacen do orgullo, outras do medo. Mais sempre deixan unha pegada invisible, como unha sombra que se instala no recordo.
Miradas de odio, porque sen dúbida algunha o odio moitas veces fuxe de nos polos ollos. É un lume contido que ás veces estoupa en desprezo. A mirada de odio non busca comprender; busca impor. Pecha portas, levanta muros. E, porén, fala máis das feridas internas de quen mira ca da persoa mirada.
Miradas asasinas que destrúen sen ruído. Poden ser colectivas, cando unha sociedade decide ignorar a dor allea. Ou individuais, cando se nega a humanidade do outro. Son miradas que exclúen, que condenan ao esquecemento. E no esquecemento, ás veces, hai unha forma de morte en vida, moi difíciles de superar.
Mais tamén temos que falar destas miradas de amor que están nas miradas que acollen e da acubillo, paz, estima, amor. Unha mirada de amor ten a capacidade de deter o tempo. É a que recoñece, a que valida, a que sostén. Nos ollos de quen ama hai un espello limpo onde un pode verse mellor do que pensaba ser. Esa mirada constrúe, dá forza e crea vínculos que resisten tempestades.
E que me din desas miradas sen ver que nacen dos mesmos tempos de vivir as presas nos que nos consumimos. Observamos pantallas, cruzamos rostros na rúa, consumimos imaxes sen pausa. Mais mirar non sempre significa ver. Mirar sen ver é pasar pola vida sen deterse, sen profundar. É quedar na superficie das cousas, sen permitir que nos transformen. Vivimos mais pendentes do móbil que dos que nos rodean.
Hai miradas que falan, miradas escuras, sen luz, miradas que non ven, tan so miran. Miradas de medo, e miradas que dan medo. Miradas leas de desconsolo e dor. Miradas desesperadas.Miradas que piden amor e calor. Miradas tristes e miradas de resignaciòn. Miradas luminosas, miradas atrevidas, miradas de desexo, miradas de pena e tristura, e sempre, sempre quedaran esas miradas no recordo, as dos nosos pais, as do primeiro amor, as miradas ao descubrir aqueles agasallos de ilusión limpa dos nenos que fomos e nunca xamais imos volver ser.
Eu prefiro as “Miradas ao trasluz” .Mirar ao trasluz é un exercicio de sensibilidade. É buscar o que non é evidente, percibir as transparencias, intuír o que se agocha detrás das formas. Como cando a luz atravesa unha folla e revela a súa delicada arquitectura, tamén as persoas amosan matices cando se lles ofrece claridade e tempo.
Ver para sentir e admirar a dignidade nun rostro enrugado, a esperanza nun sorriso inesperado, ver é recoñecer, porque cada mirada é un universo. E talvez, se aprendemos a mirar mellor, tamén aprenderemos a vivir con máis humanidade. Porque nos ollos —propios e alleos— latexa a posibilidade de comprender, amar e transformar o mundo.
Angel Utrera.
Comentarios