domingo, 31 de julio de 2011

APRENDER COS ANOS.



¿Recordan o aforismo aquel….”Solo sé que no se nada”, pois algo `parecido comentabamos o outro día un bo amigo mais Eu, falando dos nosos rapaces da xuventude e o seu negro futuro, da familia e das ausencias mais sentidas.
Falabamos das nosas cousas, tolerías de bos camaradas en tertulia amable, coa escusa dunha copiña de bo orujo e un café, sen presas, paladeando o aroma de cada palabra, na nostalxia dos vellos recordos, a sabendas que xa os temos perdido para sempre xamais, e sen decatarnos de que se foran. A vida a seguir.
E moi curioso, como dende a sabedoría dos anos, e a experiencia adquirida cos fracasos e desenganos, nos facemos mais comprensivos cos erros e desatinos dos demais, e dende esta perspectiva distante comprendemos mellor o que foi o noso aprendizaxe ao longo dos anos.



Agora comprendo porque os mestres, aqueles cregos de negra sotana, sempre me preguntaban cando Eu non sabia as respostas.
Tamén xa sei porque cando tiña un problema na escola, de seguro ía ser maior na miña casa cos pais.
Comprendo porque cando Eu deixaba o meu carto ordenado a miña maneira, a mamá, me mandaba a ordenalo e recollelo. Os meus fillos fan o mesmo ca mi.
E que dicirlles das broncas e pelexas entre irmáns, e cos compañeiros, posiblemente nelas descargabamos as nosas frustracións, o mesmo que os pais facían cando berraban contra nos malhumorados, frustrados, desilusionados as veces, coa vida que tiñan e a carga de responsabilidades e problemas.



Sen dubida agora sei que os grandes problemas sempre comezan en pequeneces.
Recordo que a miña meta estaba en rematar os estudios universitarios, atopar un traballo, namorarme e ter a miña compañeira, e unha familia.
Cos anos xa sei, que o dos estudios está ben, pero non e o final da carreira da vida.
Que vivir sen amor e familia, e insufrible. A muller no principio, e os fillos como premio ao amor, despois, acaparan o primeiro posto no ranking dos homes, e resulta moi curioso como chegan a apoderarse de todo, ata o punto de anhelarmos unha noite de liberación sen eles, para pasala falando deles, curiosamente.



Comprendín demasiado tarde, que en boca cerrada non entran moscas, e que as veces e mellor estarse calado. Non falo de mentir, so digo que non é necesario dicir todo o que se sinte e pensa dos demais, as veces.
E dende logo sei que como na casa dun non se está en ningures, a pesar de que cando estou nela, fantasíe e soñe con facer fermosas viaxes, e mesmo escaparme.
Aprendín que a felicidade atopámola nas pequenas cousas cotiáns, e que os pequenos actos de xenerosidade están cheos de sacrificio e renuncia. Pregunten as mulleres.
Sei , sen reparo, na importancia dos avós, sempre aliados naturais dos nenos, e como se compenetran e necesitan mutuamente.



Desgraciadamente agora sei que non podo cambiar o mundo, nin sequera modificar moitas das cousas que detesto e deploro, so podo ignoraas.
Sei que envellecer e irremediable, e que teño que seguir aprendendo a amar e perdoar, porque agora si que xa; solo sei que non sei nada, e dáme medo non ter tempo dabondo para aprender mais aínda.
Publicar un comentario