viernes, 18 de enero de 2013

XOSE VAZQUEZ PINTOR NO BLOG DE RAMON NICOLAS;"CADERNOS DA CRITICA"

http://cadernodacritica.blogaliza.org/


Manuscritos: Xosé Vázquez Pintor


Enviado o 18 Xaneiro 2013

Son fiel lector da obra poética, ensaística e narrativa de Xosé Vázquez Pintor desde hai ben de anos. Sempre entendín como achegas fundamentais ao noso sistema literario títulos como A memoria do boi, Mar de bronce, a triloxía dos vellos oficios ou Seara, por só citar algúns. E nese ronsel segue o autor radicado en Cangas como amosa o seu recentísimo Columnas de papel, que comeza a se distribuír estes mesmos días e que atesoura unha escolma dos seus artigos xornalísticos publicados nos últimos vinte e cinco anos. Dito isto, Vázquez Pintor non podía faltar, como é lóxico, nesta sección de manuscritos para o que nos achega, xenerosamente, un poema dedicado a Rosalía de Castro, de actualidade sempre mais sobre todo este ano no que se celebra o 150 aniversario da publicación de Cantares gallegos, xunto con media páxina do libro inédito Antípodas que verá a luz este mesmo ano en Edicións Xerais de Galicia, algo que sinceramente celebro, e que dedica a «quen tanto admiro e quero: os residentes das intemperies da vida».



Inquirido polos seus hábitos da escrita Vázquez Pintor remitiume un texto que reproduzo integramente pois nel debulla reflexións que valor como unha achega fermosa e enriquecedora na que desvela interesantes claves de como se enfronta Pintor ao acto creativo e non só. A miña gratitude sincera por este texto e pola cesión dos manuscritos.



«A escrita é unha liberación, un desatranco emocional, outear dende o profundo para alcanzarmos aquelas atmosferas que son luz e gratitude. Os meus hábitos son os de cando en vez (nin case sempre nin case nunca), mais esa vez é unha resurrección: e sinto o padal da vida, das vidas que consumo e me consomen. A devoración de noso. Agora si que neste tempo, que pode ser de longo e sen canseira, quero estar illado e dentro do silencio, coas miñas teimas: corredor de cross e velocista a un tempo.



Non teño espazos nin horas nin días nin semanas, meses… Nin as estacións do calendario son as preferentes. Pódeme o instinto e desatendo as crónicas ao uso. A reflexión é selectiva, mais eu non fixen o preu nin o cou (chegara cedo). Non teño couto cando as palabras son oferta, rechamada, intuición, loureiro contra as mancaduras, as mortes e os desafiuzamentos (a voz en medras desta peste que nos quere e ama de tanto sermos ninguén de ningures a renxer cara a vellice).



Acabadiñas de seu as miñas máquinas agora escribo batendo as teclas do ordenador. Perdín aquela caligrafía dos apuntamentos, tamén a do escribán, e en menos cantidade e calidade a dos chafallas: “tira pra diante que eu ben me entendo”. Os dedos, sen o costume e xa moi dependentes da priguiza, só queren e saben máis folgar.



Encantenón o tempo corre, voa, vai cabo de lonxe. E rise o espello cando veño do meu cuarto de sorrir, porque eu non teño o mal do sufrimento cando escribo. Atópome ben e cadro cos meus anos nas palabras e na lingua que aínda sei. E lembro aquela tanta infancia de cariño para quen me daba unha historia, un conto, un mar oral; e os tantos bicos grandes por saber».



xosé vázquez pintor



cangas, alborecida do

29 de novembro 2012



(día e medio antes de eu nacer; e melide sempre será)








Publicacion no Blog de Ramon Nicolas, Caderfnos da Critica",  destes poemas de XOSE VAZQUEZ PINTOR, asi coma a reseña literaria e critica dos seus manuscritos, e ultimo poemario SEARA. que me tomo a liberdade de copiar, penso que coa magnanimidade do autor e polo meu especial cariño e admiraciòn por Pintor.. Grazas anticipadas.
Publicar un comentario